Laat niemand achter...

 Laat niemand achter...

De wereld is hard. Wij, mensen, zijn hard. Hard voor elkaar. We mogen allemaal onze eigen pijn voelen maar een ander mag dat niet. Als een ander niet aan onze verwachtingen voldoet of ons volgens onze eigen normen (!) niet correct behandelt, wordt er tegenwoordig al heel snel met bepaalde labels gesmeten naar de ander. Dit valt mij de laatste tijd zeer sterk op en ik moet zeggen dat me dat raakt. Diep raakt. Het maakt me verdrietig. Vandaar dat ik er een blog over schrijf. Ik heb gemerkt dat ik niet de enige ben die hier door geraakt wordt, gelukkig maar!

Elke persoon draagt een verhaal met zich mee. Er is een reden waarom iemand is zoals hij of zij is. Mensen zijn niet alleen maar zo omdat ze dat willen zijn. Iets in het verleden heeft hen gevormd tot wie ze zijn en soms is het zelfs onmogelijk om dat te herstellen.

Mensen houden van iemand anders op het niveau dat ze van zichzelf houden. We communiceren op ons eigen niveau van zelfbewustzijn en we gedragen ons op het niveau waarop onze trauma's al dan niet geheeld zijn. 

Waarom kijken we wel met mededogen naar onze eigen trauma's en niet naar die van een ander? Waarom is daar vaak die wijzende vinger met al dan niet een label erop geplakt? Doen we dat zodat onze eigen stukken niet zouden opvallen?

Iedereen heeft het recht om zijn of haar trauma te delen en te helen. In Liefde. Omringd door Liefde. 
Misschien zijn de mensen die ons het meest pijn doen, de mensen met de meest zware trauma's? 
Je hoeft niet alles toe te laten in je leven. Iedereen bepaalt zijn of haar eigen grenzen. Laten we deze grenzen vanuit respect, compassie en mededogen trekken, vanuit eenheid, vanuit samen groeien, vanuit begrip en vanuit Liefde in plaats vanuit woede, haat, wrok, polarisatie, dualiteit en verkettering.
De weerstand zal veel minder zijn en het resultaat des te mooier.

Laat niemand achter... 

L.