Doorgaan naar hoofdcontent

De mensen die ons her-Inner-en aan wie we Zijn

 De mensen die ons her-Inner-en aan wie we Zijn

Sommige ontmoetingen lijken op het eerste gezicht toevallig. Een gesprek, een vriendschap, een liefdesrelatie, een collega of zelfs een voorbijganger die kort ons pad kruist. Toch zijn er mensen die iets in ons aanraken wat veel dieper reikt dan de omstandigheden van de ontmoeting zelf.

In spirituele tradities wordt soms gesproken over Zielsontmoetingen: mensen die op ons pad verschijnen om ons iets te laten her-Inner-en, ons bewustZijn te ver-Ruimen of ons uit te nodigen tot een volgende stap in onze ontwikkeling. Ook zonder die spirituele taal her-ken-nen veel mensen hetzelfde fenomeen. Er zijn ontmoetingen die ons veranderen.

Misschien is de diepere betekenis van zulke ontmoetingen niet te vinden in hoe lang we elkaar kennen, maar in de resonantie die ont-staat wanneer twee Levens elkaar raken. Sommige mensen laten ons zien we Werkelijk Zijn. Anderen confronteren ons met delen van onsZelf die nog om aandacht vragen. Ze spiegelen onze talenten, onze schaduwen, onze verlangens en onze mogelijkheden.

Achteraf blijken juist díe ont-moet-ingen vaak katalysatoren te zijn geweest. Niet omdat zij onze groei veroorzaken, maar omdat zij iets in ons wakker maken dat al Aan-Wezig was.

Zoals een katalysator in een chemisch proces een verandering mogelijk maakt zonder zelf de verandering te zijn, zo kunnen bepaalde mensen een versneller worden van onze Inner-lijke ont-wikkel-ing. Ze openen een deur, stellen een vraag, weerspiegelen een patroon of brengen ons in contact met een dieper Weten dat al ín ons Leeft. 

Vanuit een spiritueel perspectief zouden we zelfs kunnen zeggen dat we elkaar ontmoeten binnen een grotere Eenheid. Een ruimte waarin tijd en afstand niet de bepalende factoren zijn. De vorm van de relatie kan veranderen, maar wat Werkelijk geraakt werd, blijft deel uitmaken van ons bewustZijn. De invloed van een ont-moet-ing beperkt zich niet tot een specifiek moment; ze kan jarenlang doorwerken in de keuzes die we maken, de In-Zicht-en die we ontvangen en de persoon die we worden.

Wellicht is de groei als mens en als Ziel niet alleen een individueel proces. Maar ont-vouwt ze zich in het web van Eenheid waar we allemaal deel van uitmaken. In de spiegels die we elkaar voorhouden. In de lessen die spontaan ont-staan. In de her-Inner-ing dat we, ondanks onze schijnbare afzondering, op een dieper niveau met elkaar Eén Zijn. 

Wanneer we terugkijken op ons leven, zien we vaak hoe bepaalde mensen een sleutelrol hebben gespeeld in ons ont-Waken, ons Helen of ons groeien. Niet omdat zij iets aan ons toevoegden wat ontbrak, maar omdat zij hielpen ont-hullen wat altijd al Aan-Wezig was.

Ik vind dit één van de mooiste aspecten van menselijke Eenheid: dat we elkaar mogen ont-moeten als katalysatoren van bewustWording. Niet om elkaar te veranderen, maar om elkaar te her-Inner-en aan wie we in Wezen Zijn.

L. 




Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.