Doorgaan naar hoofdcontent

Wanneer Liefde jouw weg kiest

 Wanneer Liefde jouw weg kiest

When you love you should not think that you can direct the course of love, for love, if it finds you worthy, directs your course.

Kahlil Gibran


We groeien op met het idee dat liefde iets is wat wij doen. We kiezen een partner, bouwen een relatie op en proberen de liefde in goede banen te leiden. We maken plannen, stellen verwachtingen en hopen dat het leven zich voegt naar het beeld dat wij ervan hebben.

Maar wat als Liefde zelf een intelligentie bezit?

Wat als Liefde geen bestemming is die wij bereiken, maar een Levende kracht die ons roept?

Kahlil Gibran nodigt ons uit om Liefde niet langer te zien als iets dat ons toebehoort. Zodra we denken dat we de koers van de liefde kunnen bepalen, zijn we vaak niet meer met Liefde bezig, maar met onze verlangens, onze angsten en onze behoefte aan controle.

Ware Liefde laat zich niet sturen.

Ze brengt ons soms naar plaatsen waar we nooit vrijwillig naartoe zouden gaan. Ze nodigt ons uit om oude wonden onder ogen te zien, om ons hart opnieuw te openen na verlies en om los te laten wat niet langer in overeenstemming is met onze diepste waarheid.

Liefde vraagt ons niet: "Wat wil jij?"

Ze fluistert: "Ben jij bereid te volgen?"

Misschien hebben we allemaal momenten gekend waarop Liefde onze zorgvuldig uitgetekende plannen door elkaar schudde. Een ontmoeting die ons leven veranderde. Een afscheid dat ons dieper deed ont-Waken. Een er-Varing die ons deed beseffen dat Liefde veel groter is dan romantiek alleen.

Want Liefde is niet beperkt tot twee mensen.

Liefde is de stroom die door het leven zelf beweegt.

Wanneer Gibran schrijft: "if it finds you worthy", bedoelt hij niet dat we Liefde moeten verdienen. Waardigheid ontstaat wanneer we bereid zijn onszelf Vol-ledig te laten vormen door haar Aan-Wezig-heid. Wanneer we stoppen met ons te verzetten tegen wat Liefde van ons vraagt.

En wat vraagt Liefde?

Dat we zachter worden. Dat we eerlijk worden. Dat we bereid zijn ons hart open te houden, zelfs wanneer het pijn doet. Dat we het leven niet langer proberen te beheersen, maar leren ver-Trouw-en op een wijsheid die groter is dan ons denken.

Dit is één van de grootste paradoxen die ik zelf met grote dankbaarheid heb mogen er-Varen: op het moment dat wij ophouden de Liefde te leiden, begint Liefde ons te leiden.

En dàn ont-dekken we dat zij ons nooit naar iets heeft gebracht dat kleiner is dan onsZelf, maar al-tijd naar een diepere versie van wie wij Werkelijk Zijn.

Daarom is de vraag dan ook niet: "Hoe kan ik Liefde vinden?" De werkelijke vraag is: "Ben ik bereid om gevonden te worden door Liefde?"

Want wanneer Liefde je waardig acht, zal zij niet alleen je hart raken.

Ze zal je hele leven een nieuwe richting geven.

L.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.