Als de overheid een deur sluit, opent het Goddelijke je Bron

De afgewezen parkeerkaart: over pijn, lijden en de stem van de Bron

 

Vandaag zat er een brief in de brievenbus. De langverwachte brief van het FOD in verband met de aanvraag van de verlenging van mijn parkeerkaart. Ik verwachtte een datum waarop ik op gesprek mocht gaan maar niets was minder waar. Voor de tweede keer een regelrechte afwijzing voor mijn parkeerkaart. Zelfs zónder gesprek deze keer. Dat was blijkbaar niet nodig.

 

Meteen gingen er allerlei e-moties door me heen. Boosheid, onrecht, teleurgesteld,... En dat was OK. Deze e-moties mochten er zijn. Dit is de 'pijn', de directe, menselijke reactie op een situatie die simpelweg niet klopt.

 

In een, gelukkig inmiddels ver, verleden zou hier het lijden zijn begonnen. Lijden ontstaat wanneer je je met de pijn identificeert. Wanneer je de frustratie overneemt als je identiteit en verhalen gaat spinnen in je hoofd: “Waarom overkomt mij dit?”, “De overheid is tegen mij”, “Ik word klein gehouden.” Maar tegenwoordig kies ik een ander pad. Ik herinnerde mezelf eraan: ik voel wel boosheid, maar ik bén deze boosheid niet. De afwijzing raakt mijn omstandigheden, maar het raakt niet wie ik in de kern ben.

 

Zodra je stopt met lijden en vechten tegen de realiteit, ontstaat er ruimte. Ruimte voor creativiteit en ruimte voor de diepere waarheid.

 

Mijn eerste, aardse reactie was er een van constructieve actie. Ik laat stickers maken voor op mijn auto. Een sticker met een duidelijke, liefdevolle maar dringende boodschap aan mijn medemensen: de vraag om voldoende ruimte rondom mijn auto vrij te laten voor mijn rolstoel. Waar de overheid faalt in begrip, kan de medemens juist het verschil maken. Zo transformeer ik de frustratie in een kans op verbinding en bewustwording in de maatschappij.

 

Maar toen ik nog stiller werd, diende mijn tweede, diepere reactie zich aan. De reactie van het Goddelijke, dat diep in mij fluisterde. Een stem vanuit de Bron die mij helder liet inzien waarom deze deur zo resoluut op slot blijft:

 

“Het is ook niet de bedoeling dat jij er letterlijk veel op uit trekt. Jij hoort hier te zijn. In jouw ruimte.”

 

 

Ineens viel alles op zijn plek. Dit is de ruimte waar ik mensen mag ontvangen. De plek waar ik hen mag leren hoe ze de weg terugvinden naar hun eigen Bron. Hoe ze zich de onvoorwaardelijke Liefde die ze in wezen al Zijn, weer kunnen her-Inneren.

De afgewezen parkeerkaart is daardoor niet langer een symbool van tekort of onrecht. Het is een richtingaanwijzer geworden. De overheid houdt me niet tegen; de kosmos nodigt me uit om thuis te blijven bij mijn werkelijke missie. De pijn was de brief, het lijden was optioneel, maar de boodschap is pure Liefde.

L.