Love by YOU

 Niet manifesteren, maar ontvangen Wanneer je ophoudt het leven te vertellen wat het moet brengen, ont-staat de ruimte om te zien wat het al brengt. L.  Steeds vaker hoor ik mensen op hun spirituele pad spreken over manifesteren. Over hoe je je gedachten kunt richten op wat je wilt. Hoe je je energie kunt afstemmen op wat je verlangt. Hoe je het Universum kunt laten weten wat je graag in je leven wilt ontvangen. En op zichzelf is daar niets mis mee. Maar soms vraag ik me af of we hiermee niet opnieuw iets meenemen uit de wereld van het ego naar het spirituele pad. Want wie is het precies die probeert te manifesteren? Wie bepaalt wat er moet komen? Wie maakt het beeld van de toekomst? Wie zegt: dit wil ik, dit heb ik nodig, dit zou mij gelukkig maken ? Misschien is dat wel precies de laag waar we op een dieper niveau juist van mogen los-laten. Het Universum hoeft niet gestuurd te worden Wanneer je Werkelijk begint te leven vanuit Overgave en Ver-trouw-en, verandert er iets Weze...

 De dag die de Ziel al kende Vanuit een spiritueel bewustZijn is ons lichaam niet wie wij zijn. Het is een tijdelijk voertuig waardoor een klein deel van onze Ziel zich op aarde kan uitdrukken. Het overgrote deel van onze Ziel is nooit werkelijk weggegaan. Het is nog steeds Eén met de Bron.  Wij leven hier als een unieke uitdrukking van iets dat oneindig veel groter is dan onze menselijke persoonlijkheid ooit kan bevatten. Onze Ziel kent het Vol-ledige landschap van onze levensreis. Zij weet waarom zij hier kwam. Welke er-Varingen zij wilde opdoen. Welke mensen zij zou ont-moeten. Welke lessen zouden bijdragen aan haar groei. En ook wanneer haar aardse reis voltooid zal Zijn. Vanuit dit perspectief is het moment waarop de Ziel het lichaam verlaat geen vergissing, geen toeval en ook geen straf. Het is eenvoudig het moment waarop haar aardse er-Varing Vol-ledig Is. Voor mij is dát de diepste betekenis van sterven. Niet dat het leven ophoudt maar dat de Ziel haar tijdelijke wonin...

 Heb jij genoeg, of heb jij meer dan ik? I looked into your cup to see if you needed more. You looked into mine to see if I had more than you. We are not the same. Soms zegt een eenvoudige zin meer dan een hele spirituele verhandeling. Ik kwam deze quote tegen en hij bleef bij me hangen. Niet omdat ik mezelf herken in het vergelijken van mijn kopje met dat van een ander. Eigenlijk kijk ik niet zo naar het leven. Ik ben niet zo bezig met de vraag of iemand meer of minder heeft dan ik. Maar juist daarom raakte de quote me. Omdat ik haar zo duidelijk herken als een beweging die in ons als mensen kan ontstaan. Want hoe vaak kijken we naar het kopje van een ander? Niet altijd om werkelijk te voelen of de ander genoeg heeft, maar soms om onbewust te meten. Heeft die ander meer liefde gekregen? Meer erkenning? Meer aandacht? Meer succes? Meer geluk? Meer mogelijkheden? En soms gebeurt dat zonder dat we het zelf onmiddellijk doorhebben. We vergelijken. We meten. We leggen onze levens naast...