De rust van het niet weten

 De rust van het niet weten

We leven in een tijd waarin voor bijna alles een antwoord lijkt te bestaan. We kunnen informatie opzoeken, analyses maken, plannen uitstippelen en scenario's berekenen. Toch merk ik dat al die kennis niet automatisch rust brengt. Soms zelfs het tegenovergestelde. 

Bij veel mensen ontstaat onrust namelijk op momenten dat ze iets niet weten. Ze weten niet hoe een bepaalde situatie zal aflopen. Ze weten niet wat of hoe iemand anders werkelijk over hen denkt. Ze weten niet welke keuze de juiste is. Dit zijn momenten waarbij het hoofd in actie schiet. Het hoofd wil verklaringen. Zekerheid. Controle.

Maar onderzoek maar eens even wat er gebeurt wanneer je naar die verklaringen, zekerheid en controle zoekt. Glijdt de rust niet vaak verder weg dan dat ze dichterbij komt?

Wat als het probleem niet het niet-weten is, maar het verzet ertegen?

Er schuilt namelijk iets verrassends in het erkennen dat je het niet weet. Op het moment dat je stopt met het forceren van het zoeken naar een antwoord, ontstaat er ruimte. De ruimte om Aan-Wezig te Zijn in plaats van vooruit te rennen naar een toekomst die nog niet eens bestaat. 

Niet-weten betekent niet dat je onverschillig bent. Het betekent ook niet dat je opgeeft. Het betekent dat je accepteert dat sommige dingen zich pas later zullen ontvouwen. Op het gepaste moment. Op de gepaste manier. 

Een zaadje trekt ook niet harder aan zijn wortels om sneller te groeien.

Vroeger voelde ik eerst vaak een ongemak wanneer ik tegen mezelf zei: "Ik weet het niet.". Nu weet ik echter dat daaronder iets anders ligt. Een soort zachtheid. Een ont-spanning. Alsof ik even mag stoppen met duwen tegen een deur die nog niet open hoeft.

Ik ben ervan overtuigd dat dàt de verborgen wijsheid is van het niet-weten.

Niet alles hoeft vandaag duidelijk te zijn. Niet elke vraag verlangt onmiddellijk een antwoord. Niet elke onzekerheid is een probleem dat opgelost moet worden.

Soms is het voldoende om Aan-Wezig te blijven in de vraag. Want juist dààr, in die open ruimte tussen vraag en antwoord, kan een diepe rust ontstaan. een rust die niet afhankelijk is van zekerheid, maar van vertrouwen.

Vertrouwen dat het leven niet altijd begrepen hoeft te worden om geLeefd te kunnen worden.

Voor mij is dit één van de grootste vormen van vrijheid: kunnen zeggen "Ik weet het niet" en daar volledig Vrede mee hebben.

L