Het illussionaire leven

 Het illusionaire leven

We leven in een wereld waarin alles lijkt te veranderen. We worden geboren, worden ouder en uiteindelijk noemen we het einde van het lichamelijk bestaan de dood. 
Maar misschien is alles wat tijdelijk en vergankelijk is niet werkelijk in de diepste betekenis van het woord. Alles wat ontstaat en weer verdwijnt of kan verdwijnen, is onderhevig aan tijd. Het komt en gaat. Soms voor even, soms voor een langere periode, maar uiteindelijk lost het weer op. 

Het échte Leven daarentegen is datgene wat nooit ophoudt te bestaan. Hetgeen dat niet geboren wordt en daarom ook niet kan sterven. Een werkelijkheid die niet afhankelijk is van tijd, verandering of vergankelijkheid. 

Vanuit dit perspectief is de dood geen absolute werkelijkheid, maar gewoon maar een verschijnsel binnen de wereld van vormen. Wij zien een lichaam verdwijnen en noemen dat dood. Maar misschien sterft slechts de tijdelijke verschijningsvorm, terwijl de Essentie onaangetast blijft. 

Zoals een droom werkelijk lijkt zolang wij dromen, zo lijkt ook de vergankelijke, aardse wereld absoluut echt zolang wij ons ermee identificeren. Pas wanneer wij verder kijken dan hetgeen we kunnen zien met onze ogen, hetgeen we kunnen aanraken en hetgeen we kunnen meten, ontstaat de mogelijkheid dat achter alles iets Aan-Wezig is dat nooit verandert. 

Als het ware Leven eeuwig is, dan kan de dood slechts een overgang zijn in onze waarneming. Niet het einde van het bestaan, maar het einde van een vorm. De dood, zoals wij die gewoonlijk begrijpen, wordt dan een illusie: een gevolg van onze identificatie met het tijdelijke. 

Dit is een diep bevrijdende gedachte. Achter élke angst schuilt uiteindelijk maar één fundamentele angst: de angst voor de dood. De angst om op te houden te bestaan. De angst om afgewezen te worden, ziek te worden, oud te worden of controle kwijt te raken, is altijd terug te herleiden naar die ene diepe doodsangst. 

Wanneer we echter beginnen te zien dat onze ware Essentie niet sterfelijk is, verliest die angst haar greep. Wanneer de dood slechts het einde van een vorm is en niet het einde van het Leven zelf, dan hoeven we niet langer te vechten en te strijden tegen al hetgeen dat vergankelijk of tijdelijk is. 

Er ontstaat een ruimte om werkelijk te Leven. Niet vanuit angst, maar vanuit vertrouwen, vanuit het besef dat het Wezen-lijke nooit verloren kan gaan. 

Het In-Zicht dat de dood een illusie is, opent de deur naar een voller Leven. Dit klinkt paradoxaal maar wie niet langer gevangen zit in de angst voor het einde, kan zich Vol-Ledig overgeven aan het huidige moment. Aan Liefde, ver-Wonder-ing en Aan-Wezig-heid. 

Misschien is de grootste vrijheid niet gelegen in het vermijden van de dood, maar in het ont-dekken dat wat wij wérkelijk Zijn nooit kan sterven. Vanuit deze ont-dekking wordt het Leven geen strijd om te over-leven, maar een uitnodiging om ten volle te ervaren wat het betekent om wérkelijk Levend te Zijn.

L.