Je bent niet je gedachten

Je bent niet je gedachten

De meeste mensen leven alsof elke gedachte die in hun hoofd verschijnt waar is. Denk maar aan: 'Ik ben niet goed genoeg.', 'Dit gaat mislukken.', of 'Wat zullen anderen wel niet van me denken?', 'Ik kan dit niet.'... 
Omdat deze gedachten zó overtuigend kunnen klinken, gaan we ons ermee identificeren. We geloven dat ze iets zeggen over wie we werkelijk zijn. Maar is dit zo? 

Laten we samen eens onderzoeken wat het betekent als we niet onze gedachten zijn.

Sta eens een momentje stil bij deze eenvoudige vraag: 'Als jij je gedachten bent, wie merkt die gedachten dan op?'. 
Er is blijkbaar een deel van jou dat kan waarnemen wat er in je hoofd gebeurt. Je kunt immers zien dat je twijfelt. Je kunt merken dat je piekert. Je kunt herkennen dat er angst, kritiek of onzekerheid aanwezig is. 

Dat betekent dat er een verschil bestaat tussen de gedachte en degene die de gedachte waarneemt. 

Gedachten verschijnen voortdurend. De ene dag vertellen ze je dat je geweldig bezig bent, de volgende dag dat je nergens toe in staat bent. Ze veranderen continu. Soms spreken ze elkaar zelfs echt tegen.

Maar jij bent er nog steeds.

Net zoals wolken door de lucht bewegen zonder de lucht zelf te zijn, bewegen gedachten door je bewust-Zijn zonder te bepalen wie je werkelijk bent. Dit doet me er nu even aan denken dat zelfs de fysisch geneesheer waar ik enkele jaren geleden op consultatie was tegen me zei: 'Aan je gedachten moet je geen aandacht geven, dat zijn wolkjes die je gewoon moet voorbij laten gaan.'. Mooi hé, omdat van een klassieke, reguliere arts in het ziekenhuis te horen. 

Dit betekent niet dat gedachten slecht zijn. Ze kunnen behulpzaam, creatief, praktisch en inspirerend zijn. Maar ze zijn niet altijd waar. Sterker nog, veel van onze gedachten zijn interpretaties, aannames of oude patronen die zich blijven herhalen. 

Veel van ons leven speelt zich af in een voortdurende zoektocht. We zoeken naar antwoorden, zekerheid, erkenning, geluk of een betere versie van onszelf. Onze gedachten zijn vaak voortdurend bezig met wat er ontbreekt of wat er anders zou moeten zijn. 

Maar juist dàt voortdurende zoeken houdt ons gevangen in de gedachte dat ergens anders iets te vinden is wat ons compleet zal maken.

Wanneer de geest even stilvalt en niets meer hoeft te zoeken, ontstaat er ruimte om het huidige moment werkelijk te ervaren. Ruimte om te zien wat er altijd al Aan-Wezig was.

Er bestaat een oude wijsheid, van Thich Nhat Hanh, die zegt: "Een geest die niets zoekt, vindt alles." 
Niet omdat er plotseling meer verschijnt, maar omdat de sluier van voortdurend verlangen wegvalt. Wat we zochten blijkt vaak al Aan-Wezig te zijn onder de constante stroom van gedachten.

Wanneer je elke gedachte automatisch gelooft, word je meegesleept door de stroom van je mentale wereld. Wanneer je leert observeren, ontstaat er ruimte. Ruimte om te kiezen. ruimte om een gedachte te onderzoeken in plaats van haar direct te geloven. ruimte om te beseffen dat een gedachte slechts een gedachte is. 

Misschien is de grootste vrijheid niet het controleren van je gedachten, maar het besef dat je veel meer bent dan dat.

Misschien ligt Vrede niet in het vinden van meer antwoorden, maar in het loslaten van de behoefte om steeds te blijven zoeken.

Onder alle gedachten, meningen, verhalen en overtuigingen bevindt zich iets dat àl-tijd Aan-Wezig Is: bewust-Zijn Zelf. 

De Stille observator.

Dat deel van jou dat alles ziet komen en gaan, zonder erdoor bepaald te worden.

En dààr ligt juist jouw ware natuur.

L.