Pijn is onvermijdelijk, lijden niet
Mensen vragen me vaak hoe het komt dat ik zo positief in het leven kan blijven staan ondanks de fysieke conditie van mijn voet, die mijn fysieke leven zware beperkingen oplegt.
Eerst en vooral wil ik duidelijk maken dat ook hier een heel proces aan vooraf gegaan is. Van pijn naar diagnoses naar teleurstellen naar acceptatie, naar loslaten en uiteindelijk naar transformatie. Ok, zo snel als ik het hier schrijf, is het helemaal niet gegaan. Hier zijn toch ook wel enkele jaren overheen gegaan.
Graag wil ik dan ook deze In-Zicht-en met jullie delen.
Vroeger ging ik er automatisch vanuit dat pijn en lijden hetzelfde zijn. T贸ch zijn het twee verschillende ervaringen en is het lijden de optionele. Laat me dit even verduidelijken.
Pijn is een fysieke sensatie. Het lichaam geeft signalen af die wijzen op schade, ziekte of ongemak. Pijn is een biologisch proces dat een belangrijke functie heeft: het waarschuwt ons dat er iets aandacht nodig heeft. Dit geldt trouwens ook voor e-motionele pijn!
Lijden daarentegen is een mentaal proces. Het ontstaat door de manier waarop we over pijn denken, hoe we ons ertegen verzetten en welke betekenis we eraan geven. Lijden heeft te maken met de innerlijke strijd waarover ik een paar dagen geleden schreef. Gedachten zoals: Dit mag niet gebeuren, waarom ik? Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Ik kan dit niet aan. Er zijn zoveel leuke dingen die ik graag doe, die ik wellicht nooit meer zal kunnen doen...
Al deze gedachten voegen een extra laag toe aan de oorspronkelijke pijn.
Dat betekent niet dat pijn onbelangrijk is of dat we ze kunnen wegdenken. Pijn kan intens, beperkend, ziekmakend en uitputtend zijn. Maar het is mogelijk om pijn te ervaren zonder er voortdurend onder te lijden.
Ik zie dit ook bij mezelf. Het fysieke probleem in mijn voet is chronisch. Deze fysieke beperking zal er altijd zijn en de daarmee gepaard gaande (soms echt wel vreselijke) (zenuw-)pijn ook. Kapot is kapot. Punt. Maar mijn relatie met deze fysieke schade is veranderd. Ik heb geleerd de ervaring toe te laten zonder er voortdurend tegen te vechten. De pijn is aanwezig, maar beheerst niet langer mijn hele mentale wereld. Vechten tegen de pijn die er toch is, put alleen nog maar meer uit. Ik steek liever energie in andere dingen, die ik w茅l nog kan. Bijvoorbeeld het schrijven van blogs. 馃槏
Het omgekeerde bestaat ook. Mensen kunnen nauwelijks fysieke pijn hebben en toch diep lijden. Angst voor toekomstige pijn, piekeren over ziekte of het vasthouden aan gedachten over wat verloren is gegaan, kunnen een bron van groot lijden worden.
Lijden ontstaat vaak wanneer we de werkelijkheid niet kunnen accepteren zoals ze op dat moment Is. Hoe sterker de weerstand tegen wat er al Is, hoe groter meestal het lijden wordt. Acceptatie betekent daarbij niet dat we iets prettig vinden of opgeven. Het betekent eenvoudig erkennen wat er nu Aan-Wezig Is.
Wanneer we pijn zien als een lichamelijke of emotionele (E-moties zijn ook signalen van het Lichaam!) ervaring en lijden als een mentale reactie daarop, ontstaat er ruimte. We ontdekken dat we niet altijd controle hebben over de pijn, maar wel invloed kunnen leren hebben op onze verhouding tot die pijn.
Pijn hoort bij het menselijk bestaan. Lijden is vaak het verhaal dat we erover vertellen.
En precies daar ligt de sleutel tot vrijheid.
L.
Reacties
Een reactie posten