Verbinding begint waar vasthouden stopt

Verbinding begint waar vasthouden stopt

We zijn geneigd te denken dat verbinding ontstaat door vast te houden. Vasthouden aan mensen, dromen, verwachtingen, aan ideeën over hoe het leven zou moeten verlopen...
We denken dat meer controle, inspanning of vasthouden aan, ons dichter brengt bij hetgeen we verlangen.

Maar vaak gebeurt juist het tegenovergestelde.
Hoe steviger we iets proberen vast te houden, hoe meer spanning er ontstaat. We raken verkrampt, we luisteren minder. Dit komt omdat we kijken door de bril van onze verwachtingen. Ongemerkt verliezen we daardoor het contact wat zich werkelijk aandient. 

Verbinding ontstaat niet doordat we grip krijgen, maar doordat we Aan-Wezig Zijn. Door ruimte te maken voor wat er al Is. 
We zien dit bijvoorbeeld in relaties. Wanneer we stoppen met de andere te willen veranderen, ontstaat er ruimte om elkaar werkelijk te ontmoeten. 
We zien dit ook in onszelf. Wanneer we ophouden een bepaald beeld van onszelf na te streven, ontstaat er ruimte om te ont-dekken wie we Zijn. 
We zien dit ook in het Leven. Wanneer we niet langer proberen elke uitkomst te controleren, worden we ontvankelijk voor mogelijkheden die we niet eerder konden zien. 

Loslaten wordt vaak gezien als iets verliezen. Alsof we afstand nemen van wat belangrijk is. Maar in werkelijkheid verliezen we meestal niet datgene waar het om gaat. We verliezen vooral de kramp waarmee we het probeerden vast te houden. 

En juist dàn kan er iets nieuws ontstaan. 

We blijven even veel betrokken, maar worden opener. We sluiten ons niet af, maar worden juist beschikbaar. 

Dit is de paradox van verbinding: ze verschijnt vaak op het moment dat we stoppen haar na te jagen.

Wanneer we loslaten wat we denken nodig te hebben, ont-dekken we soms dat wat we zochten er al die tijd al was. 

Dichterbij dan we dachten.

Wachtend op wat ruimte.

L.