Waarom (af)scheiding niet de oplossing is wanneer het moeilijk wordt

 Waarom (af)scheiding niet de oplossing is wanneer het moeilijk wordt

Wanneer relaties onder druk komen te staan, ontstaat vaak de neiging om afstand te nemen. Om ons terug te trekken. Om de ander als oorzaak van onze pijn te zien. Soms zelfs om de relatie volledig te beëindigen in de hoop dat daarmee ook het ongemak verdwijnt.

Maar wat als (af)scheiding niet de oplossing is? Wat als de moeilijkheid die zich aandient juist een uitnodiging is om dieper te kijken?

Veel mensen ervaren een gevoel van opluchting wanneer er afstand ontstaat. De spanning valt weg. De confrontatie stopt. De dagelijkse triggers verdwijnen tijdelijk uit beeld.

Maar vaak blijkt dat daarmee niet de werkelijke oorzaak van het lijden is opgelost.

Integendeel.

Afscheiding creëert regelmatig nieuwe lagen van pijn. Misverstanden worden verhalen. Teleurstellingen worden verwijten. Verwondingen worden conflicten. Wat begon als een moeilijke periode, groeit uit tot een reeks secundaire conflicten die soms jarenlang blijven staan. Zélfs lichamelijk!

Niet omdat de oorspronkelijke uitdaging zo groot was, maar omdat de Eenheid verloren ging.

Eenheid vraagt iets anders van ons.

Eenheid vraagt niet dat we alles accepteren of onze grenzen opgeven. Het vraagt dat we Aan-Wezig blijven bij wat er werkelijk Leeft. Dat we ruimte maken voor onze gevoelens zonder de ander tot vijand te maken. Dat we nieuwsgierig blijven naar wat onder de oppervlakte zichtbaar wil worden. 

Juist wanneer het moeilijk wordt, ligt daar vaak een diepere uitnodiging.

Onder de frustratie ligt verdriet. Onder het verdriet ligt verlangen. Onder het verlangen ligt liefde. En onder liefde ligt de Essentie van wat wij werkelijk Zijn.

Wanneer we bereid zijn om niet weg te lopen voor wat zich aandient, ont-staat er iets bijzonders. De relatie wordt een spiegel. Of een poort. Een mogelijkheid om niet alleen de ander beter te leren kennen, maar ook onsZelf.

Dan verschuift de aandacht van 'Wat doet de ander mij aan?' naar 'Wat wil het Leven mij hier laten zien?'.

Hier opent de Eenheid met de ander de Eenheid met jeZelf. De Eenheid met jeZelf opent de Eenheid met je hart. De Eenheid met je hart opent de Eenheid met je Essentie. En vanuit je Essentie ont-staat de her-Inner-ing aan je Bron.

Wat eerst een relatiecrisis leek, blijkt dan een uitnodiging tot bewustWording.

Niet omdat alles gemakkelijk wordt. Niet omdat iedere relatie gered moet worden. Maar omdat iedere uitdaging een mogelijkheid bevat om dieper Thuis te komen in jeZelf.

Afscheiding sluit af. Eenheid opent. En waar iets opent, kan het Leven weer stromen. 

Noot: Oorspronkelijk had ik in deze blog overal waar het woord 'Eenheid' staat, het woord 'ver-bind-ing' neergeschreven. Maar ik voelde dat dat niet helemaal juist is. Verbinding heeft nog steeds een dualistisch karakter. Verbinding gaat uit van twee of meer entiteiten die contact met elkaar maken. Het is een brug tussen twee verschillende dingen waardoor er een wisselwerking of relatie ontstaat. Je hebt 'ik' en 'de ander' en die worden met elkaar verbonden.
Eenheid gaat verder dan een relatie of een verbinding. Het is het opheffen van de (af)scheiding. Het is het besef of de staat van één geheel Zijn. Bij Eenheid is er geen sprake meer van een 'ik' en 'de ander' die een band moeten onderhouden. Dit maakt Eenheid non-dualistisch. 
In bijgevoegde afbeelding als samenvatting laat ik het woord 'verbinding' staan voor diegenen die 'verbinding' zien als pad naar Eenheid. 

Uiteindelijk is er natuurlijk geen ander, en ont-moet je altijd jeZelf. Je bent niet je gedachten, je rollen of je verhaal. In de Stilte voorbij het verstand ont-dek je dàt ene bewustZijn dat de Essentie is van wie je bént. En die Essentie wordt door iedereen gedeeld.

Eckhart Tolle 

L.