Waarom vergeten we steeds wat we eigenlijk al weten?
Er zijn momenten waarop we het heel duidelijk voelen. Momenten waarop niets ontbreekt. Tijdens een wandeling. In de Stilte van de ochtend. Terwijl we naar de lucht kijken of volledig opgaan in een gesprek. Dan is er een gevoel van ruimte. Rust. Alsof we even niet niet bezig zijn met wat geweest is of wat nog moet komen.
Op zulke momenten voelt het Leven eenvoudig. Compleet.
En toch gebeurt er iets merkwaardigs.
Want hoe vaak verliezen we dat gevoel niet opnieuw?
Een uur later kunnen we alweer verstrikt zijn in gedachten. In zorgen over morgen. In verwachtingen van anderen. In oude patronen die zich opnieuw aandienen. Alsof we zijn vergeten wat een moment eerder nog zo vanzelfsprekend voelde.
Dat roept bij mij een vraag op.
Niet óf er een diepere laag in het Leven bestaat. Maar waarom we haar steeds weer vergeten.
Wellicht herken jij dit ook. Dat er ergens in jou een weten leeft dat niet afhankelijk is van omstandigheden. Een Stille plek die niet voortdurend op zoek is naar meer, beter of anders. Een plek waar je niets hoeft te bewijzen en niets hoeft te worden.
En toch lijkt het alsof onze aandacht steeds opnieuw wordt weggetrokken.
De wereld om ons heen vraagt veel van ons. We leren al vroeg om vooruit te kijken, doelen te stellen, ons aan te passen, te presteren en ons te vergelijken met anderen. We leren hoe we ons leven moeten vormgeven, maar veel minder hoe we Aan-Wezig kunnen Zijn bij het Leven Zelf.
Langzaam gaan we geloven dat we onze gedachten zijn. Onze e-moties. Ons verhaal.
En misschien is dat precies waarom die diepere laag soms zo ver weg lijkt.
Niet omdat ze verdwenen is. Maar omdat er zoveel is dat onze aandacht opeist.
Ik ben er overtuigd dat het Leven niet zozeer gaat over het vinden van iets nieuws. Niet over groeien naar een betere versie van onszelf. Niet over het bereiken van een bepaalde staat van bewustZijn.
Misschien gaat het veel vaker over her-Inner-en. Her-Inner-en wat er al was. Onder de drukte van de dag. Onder de gedachten. Onder de zorgen. Onder alle verhalen die we over onszelf vertellen.
De diepere laag is nooit werkelijk weg. Misschien verschuift alleen onze aandacht.
En hierin ligt een zachte uitnodiging.
Niet om harder te zoeken.
Maar om af en toe Stil te staan en jezelf af te vragen:
Wat als datgene waar ik naar verlang, al Aan-Wezig Is?
L.
Reacties
Een reactie posten