Wanneer de tegenstellingen in jezelf voor elkaar buigen

 Wanneer de tegenstellingen in jezelf voor elkaar buigen

J. Mike Fields zegt het zo mooi: "Je weet dat je dicht bij het Zelf bent wanneer de tegenstellingen in jezelf niet langer met elkaar strijden, maar voor elkaar buigen.".

Dat moment herken je niet aan een gevoel van overwinning, maar aan een gevoel van ruimte. Alsof er iets in jou ont-spant. Alsof de Inner-lijke stemmen die jarenlang om voorrang vochten, eindelijk begrijpen dat geen van hen hoeft te verdwijnen.

We dragen allemaal tegenstellingen met ons mee.

De sterke en de kwetsbare.
De daadkrachtige en de ontvankelijke.
De onafhankelijke en de verbonden.
De denker en de voeler.

Vaak proberen we één kant van onszelf te ont-wikkelen ten koste van de andere. We identificeren ons met wat we bewonderen en wijzen af wat ons onzeker maakt. We willen sterk zijn, maar niet afhankelijk. Liefdevol maar niet boos. Spiritueel, maar niet menselijk.

Zo ontstaat er een subtiele oorlog in onszelf.

Maar heelheid vraagt iets anders van ons.

Heelheid ont-staat door In-tegratie in plaats van uitsluiting.

Niet door delen van onszelf weg te werken, maar door ze te leren begrijpen. Niet door onze schaduw te bestrijden, maar door haar een plaats te geven. Niet door kwetsbaarheid te overwinnen met kracht, maar door te ont-dekken dat kracht en kwetsbaarheid elkaar nodig hebben.

Het Zelf - het diepere centrum van ons Wezen - kiest geen partij in deze strijd. Het probeert niet te bepalen welke kant gelijk heeft. Het omvat beide.

Vanuit het Zelf gezien zijn tegenstellingen geen vijanden, maar polariteiten. Ze ontlenen hun betekenis juist aan elkaar.

Kracht zonder kwetsbaarheid wordt hard.
Kwetsbaarheid zonder kracht wordt machteloos.
Vrijheid zonder verbondenheid wordt eenzaamheid.
Verbondenheid zonder vrijheid wordt verstikking.

Wanneer het Zelf meer ruimte krijgt in ons Leven, verandert de relatie tussen deze polen. Ze proberen elkaar niet langer te overheersen. Ze beginnen voor elkaar te buigen.

Niet uit zwakte, maar uit respect.

Ze erkennen dat ze samen deel uitmaken van een groter geheel.

Misschien is dat wel wat Inner-lijke volwassenheid werkelijk betekent: dat je niet langer probeert één versie van jezelf te worden, maar bereid bent het vol-ledige spectrum van je mens-Zijn te dragen. 

Dan verdwijnt de strijd niet omdat één deel gewonnen heeft.

De strijd verdwijnt omdat niets meer uitgesloten hoeft te worden.

En precies dààr, in die inclusieve ruimte, laat het Zelf zich kennen.

L.