Doorgaan naar hoofdcontent

Het enige werkelijke kwaad: menselijk onbewustzijn

 Het enige werkelijke kwaad: menselijk onbewustzijn

Wanneer we naar de wereld kijken, zien we oorlogen, conflicten, verraad, manipulatie en geweld. We noemen dit kwaad. We wijzen naar de duisternis en zoeken naar de schuldigen. Maar wat als er in Wezen slechts één vorm van kwaad bestaat?

Menselijk onbewustzijn.

Niet omdat mensen van nature slecht zijn, maar omdat zij vergeten wie zij Werkelijk Zijn. Vanuit onbewustzijn identificeren we ons volledig met onze gedachten, e-moties, angsten en conditioneringen. We handelen vanuit pijn, tekort, controle of zelfbescherming. En juist vanuit die afgescheidenheid ontstaat alles wat wij als kwaad ervaren.

Dit In-Zicht verandert iets fundamenteels. Want zodra je Werkelijk Ziet dat onbewustzijn de bron is van destructief gedrag, ont-staat er ruimte voor vergeving. Niet omdat je goedkeurt wat gebeurd is. Niet omdat grenzen niet belangrijk zijn. Maar omdat je begrijpt dat mensen vaak handelen vanuit een staat waarin zij niet Werkelijk Aan-Wezig Zijn.

Een onbewust mens ziet de gevolgen van zijn handelen vaak niet. Hij wordt geleid door oude wonden, collectieve patronen en automatische reacties. Dat maakt het gedrag niet minder schadelijk, maar het verandert wel hoe je ernaar kijkt.

Ware Vergeving ont-staat wanneer je stopt met het verhaal dat jou gevangen houdt in de slachtofferrol.

Zolang wij geloven dat de duisternis buiten ons de oorzaak is van ons lijden, blijven wij afhankelijk van omstandigheden, van andere mensen en van het verleden. Onze energie blijft vastzitten in verwijt, weerstand en strijd.

Maar op het moment dat we beseffen dat de diepste transformatie niet ontstaat door tegen de duisternis te vechten, maar door Licht binnen te brengen, verschuift alles. Dan vragen we niet langer: "Waarom wordt dit mij aangedaan?" Maar: "Hoe kan ik hier bewust Aan-Wezig Zijn?"

In díe Aan-Wezig-Heid verdwijnt de identificatie met het slachtoffer. Niet omdat het verleden ontkend wordt, maar omdat het niet langer bepaalt wie je bent.

Onder het verhaal van mijn ligt een diepere kracht verborgen. De kracht van Aan-Wezig-Heid.

Aan-Wezig-Heid is het Licht dat onbewustheid zichtbaar maakt. Het hoeft niet te vechten. Het hoeft niet te overtuigen. Het hoeft alleen maar Aan-Wezig te Zijn. Zoals een kaars geen oorlog voert tegen de duisternis, maar gewoon maar schijnt.

Wellicht is dat de grootste bijdrage die we kunnen leveren aan deze wereld: niet nog meer strijd tegen wat verkeerd is, maar meer bewustZijn brengen naar wat onbewust is.

Want waar bewustZijn verSchijnt, verliest onbewustheid haar macht.

En waar Licht binnenkomt, verdwijnt de duisternis vanZelf.

De wereld verandert niet doordat wij de duisternis bestrijden, maar doordat wij het Licht van bewustZijn beLichamen.

L.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.