Doorgaan naar hoofdcontent

Hoe leger de agenda, hoe meer dankbare momenten het Leven je schenkt

 Hoe leger de agenda, hoe meer dankbare momenten het Leven je schenkt

Ik zie allemaal mensen rond me heen met een supervolle agenda. Al jarenlang zie ik dit fenomeen rondom me. Ze lijken op deze manier alles uit het leven te willen halen. Zélfs al worden ze er zelf moe van. Moe van het feit dat hun agenda steeds zo vol zit. 

Ik observeerde dit en terwijl ik observeerde, besefte ik dat de meest bijzondere momenten uit mijn Leven nooit in mijn agenda stonden. Ze waren niet gepland. Ze kwamen tijdens een onverwacht gesprek, terwijl ik zomaar uit het raam keek, of toen ik gewoon eindelijk eens niets moest. 

Het lijkt erop dat het Leven graag zelf verrast, maar kan dit alleen als er ook ruimte is om verrast te worden.

De illusie van controle
Een volle agenda geeft houvast. Ze creëert de indruk dat we ons leven kunnen organiseren zoals we een project organiseren. 

Maar het Leven laat zich niet plannen.

Vriendschap laat zich niet plannen. Inspiratie laat zich niet plannen. Ver-Wonder-ing laat zich niet plannen. Dankbaarheid laat zich niet plannen. 

Juist díe ervaringen die ons diep raken, verschijnen vaak spontaan. Wanneer we elk uur van de dag invullen, laten we weinig ruimte over voor het onverwachte.

De magie van vrije tijd
Vrije tijd voelt voor veel mensen ongemakkelijk. We zijn gewend geraakt aan efficiëntie. Altijd bezig zijn. Aan het idee dat elke minuut nuttig moet worden besteed.

Toch gebeurt er iets bijzonders wanneer we bewust ruimte laten.

We merken ineens de zon die door de bomen valt. We horen een vogel die we anders niet zouden opmerken. We raken in gesprek met iemand die ons iets waardevols leert. We voelen wat er Werkelijk in ons Leeft. 

In die momenten ont-staat dankbaarheid vanZelf. Niet omdat we ernaar zoeken maar omdat we eindelijk Aan-Wezig Zijn om haar te ontvangen.

Dankbaarheid heeft ruimte nodig
Dankbaarheid is geen taak op een to-do-lijst. Ze verschijnt wanneer we vertragen. Wanneer we niet voortdurend onderweg zijn naar het volgende doel. Wanneer we even stoppen met streven en beginnen met Waar-nemen. Dan ont-dekken we dat het Leven ons voort-durend kleine geschenken aanbiedt: een glimlach, een onverwachte ont-moeting, een her-Inner-ing, een gevoel van Eenheid, een gevoel van rust,... Maar alleen wie ruimte heeft, kan ze opmerken.

Een lege plek in de agenda
Misschien hoeft een lege plek in je agenda niet meteen ingevuld te worden. Misschien is die lege plek geen tekort. Misschien is ze wel een uitnodiging. Een uitnodiging voor het Leven om Zelf iets toe te voegen. 

Want hoe leger de agenda, hoe groter de kans dat het Leven met iets binnenwandelt met iets wat je nooit had kunnen plannen. 

En vaak zijn dàt de momenten waar je later het meest dankbaar (voor) bent.

L. 





Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.