"Love is teaching the monster it doesn't have to be one."

 "Love is teaching the monster it doesn't have to be one."

Soms kom je een zin tegen die je niet zomaar leest, maar die je aan iets diep in jeZelf doet her-Inner-en. Een zin die blijft hangen omdat ze een diepere waarheid raakt dan woorden alleen kunnen uitdrukken.

"Love is teaching the monster it doesn't have to be one." 

Toen ik deze quote voor het eerst las, voelde ik onmiddellijk dat ze over veel meer gaat dan liefde tussen mensen. Ze raakt aan één van de diepste spirituele lessen die we als mens kunnen leren: dat ware Liefde niet alleen het Licht in ons ziet, maar ook de delen van onszelf die we liever verborgen houden.

Want wat is een monster eigenlijk?

Misschien denken we aan iemand die anderen pijn doet. Iemand die hard, agressief, egoïstisch of kil is geworden. Maar wanneer we dieper kijken, ont-dekken we dat monsters zelden als monsters geboren worden.

Achter bijna elke muur schuilt een wond. Achter elke aanval schuilt angst. Achter elke vorm van hardheid zit vaak een hart dat ooit geleerd heeft dat kwetsbaarheid niet veilig was.

Niemand komt ter wereld met haat in zijn ogen. Niemand wordt geboren met cynisme. Niemand komt ter wereld met haat in zijn of haar ogen. Niemand wordt geboren met verbittering of de behoefte om anderen te controleren. Die dingen ontstaan onderweg. Ze ontstaan wanneer liefde ontbreekt, wanneer vertrouwen wordt geschonden, wanneer pijn zich opstapelt en wanneer iemand besluit dat overleven belangrijker is dan voelen. 

Wat wij later een monster noemen, is een mens die vergeten is wie hij Werkelijk Is. 

En misschien geldt dat niet alleen voor anderen. Wellicht dragen we allemaal een monster in ons mee. Niet het monster uit sprookjes of films, maar het monster van onze eigen schaduw. Het deel van ons dat zich verstopt achter controle. Het deel dat zich afsluit uit angst om opnieuw gekwetst te worden. Het deel dat veroordeelt, jaloers is, zich superieur voelt of diep onzeker.

Vaak besteden we een groot deel van ons leven aan het bestrijden van die kanten van onszelf. We willen ze weg hebben. We schamen ons ervoor. We proberen ze te onderdrukken.

Maar wat als genezing niet begint met vechten? Wat als genezing begint met kijken? 

Veel spirituele tradities leren dat wat we wegduwen sterker wordt. Wat we ontkennen zoekt andere manieren om zich te uiten. Het innerlijke monster verdwijnt niet omdat we het veroordelen. Integendeel. Het groeit juist in de schaduw van onze afwijzing. 

Liefde doet iets anders. Liefde kijkt. Liefde luistert. Liefde blijft Aan-Wezig. Niet omdat alles goed is, maar omdat ze begrijpt dat transformatie nooit ontstaat uit haat.

Wanneer we een gewond deel van onszelf eindelijk ont-moeten zonder oordeel, gebeurt er iets bijzonders. De boosheid hoeft niet langer te schreeuwen. De angst hoeft zich niet langer te vermommen als controle. De pijn hoeft zich niet langer te verbergen achter maskers. 

Dat is wat Liefde werkelijk doet. Ze vernietigt het monster niet. Ze bevrijdt het. Want het monster was nooit de ware identiteit. Het was slechts een overlevingsstrategie. Een rol. Een pantser. Een verdedigingsmechanisme. Onder die laag leeft nog steeds deZelfde Essentie die al-tijd Aan-Wezig Is geweest.

In veel spirituele stromingen wordt gezegd dat de mens in zijn diepste kern Liefde Is. Geen liefde als e-motie, maar Liefde als Wezen-lijke natuur. We komen voort uit Eénheid, maar raken onderweg verwijderd van die Waarheid. We identificeren ons met onze pijn, onze verhalen, onze angsten en onze beschermingsmechanismen.

En dan vergeten we wie we Zijn.

Misschien is Liefde daarom niet iets wat ons verandert. Misschien her-Innert Liefde ons juist aan wat we al-tijd al waren. 

Wanneer iemand Werkelijk gezien wordt, zonder maskers, zonder veroordeling en zonder voorwaarden, ont-staat er ruimte voor die her-Inner-ing. Dan wordt zichtbaar dat achter de boosheid een verlangen naar veiligheid schuilgaat. Achter de arrogantie een verlangen naar er-ken-ning. Achter de afstand een verlangen naar Eénheid. 

Dat betekent niet dat Liefde naïef is. Ware Liefde betekent niet dat we schadelijk gedrag moeten accepteren. Het betekent niet dat we geen grenzen mogen stellen. Integendeel. Liefde zonder wijsheid wordt zelfopoffering. Compassie zonder grenzen wordt uitputting. 

Ware Liefde kan tegelijk zacht en krachtig zijn. Ze kan zeggen: "Ik zie jouw pijn." Maar ook: "Ik laat jouw pijn mij en anderen niet beschadigen." Dat is de volwassen vorm van Liefde. Niet blind, niet naïef, maar helder. 

Misschien hebben we díe Liefde vandaag meer dan ooit nodig. Niet alleen in onze persoonlijke relaties, maar ook in de wereld om ons heen.

We leven in een tijd waarin mensen elkaar snel reduceren tot labels. We verdelen, veroordelen en ontmenselijken. We wijzen monsters aan in groepen, overtuigingen en individuen. Maar hoe meer we iemand uitsluitend zien als zijn donkerste kant, hoe kleiner de kans wordt dat hij zich ooit nog iets anders kan her-Inner-en.

Liefde is daarom geen zwakte. Liefde is een daad van moed. Het vraagt moed om voorbij gedrag te kijken zonder het goed te praten. Het vraagt moed om het Licht te blijven zien wanneer iemand zichzelf vol-ledig met zijn schaduw heeft ver-éénZelvigd. Het vraagt moed om ook in jezelf te blijven kijken naar de delen die aandacht vragen in plaats van afwijzing. 

Wellicht is dat uiteindelijk de diepste betekenis van deze quote.

"Love is teaching the monster it doesn't have to be one."

Niet door het monster te bestrijden. Niet door het te veroordelen. Maar door het te her-Inner-en aan iets wat het allang vergeten was.

Dat achter elke wond nog steeds een heel mens leeft. Dat achter elke muur nog steeds een hart klopt. En dat achter elke vorm van duisternis nog al-tijd een Licht Aan-Wezig Is dat wacht om opnieuw geZien te worden. 

L.