Waar woorden zwijgen
Er is een taal die ouder is dan woorden. Zij klinkt niet in geluid, maar in Stilte. Zij vraagt niet om begrip, maar om over-gave. Wie haar wil horen, hoeft niet verder te zoeken dan de ruimte in zichZelf waar het altijd Stil is gebleven.
Luister met je hart. Want het hart kent een wijsheid die nooit is geleerd. Het her-Innert zich wat de ziel allang wist, nog voordat het leven je leerde te twijfelen. Het her-kent Waarheid zonder bewijs en Liefde zonder voorwaarden.
Het hart hoeft niets te bewijzen. Het weet.
Kijk met de ogen van je ziel. Dan vervagen de grenzen die het denken heeft getrokken. Je ziet niet langer alleen gezichten, namen of verhalen. Je ziet het Licht dat door ieder mens heen probeert te stralen. Soms helder zichtbaar, soms verborgen achter pijn, angst of een vergeten verlangen.
De ziel kijkt nooit naar tekort. Zij ziet slechts de weg die ieder Licht aflegt om zichZelf weer te her-Inner-en.
Luister met oren die horen voorbij taal. Tussen twee zinnen leeft een wereld. In een Stilte kan een heel gesprek plaatsvinden. In een blik kan vergeving wonen. In een zachte aanraking kan een antwoord liggen waar jarenlang naar gezocht is.
Niet alles wat Waar is, laat zich uitspreken. Sommige Waarheden fluisteren.
Ze bewegen mee met de wind, rusten op het water, dansen in het licht dat door de bladeren valt. Ze leven in de ademhaling van de aarde en in de Stilte van een hart dat eindelijk niet meer hoeft te zoeken.
Voor mij is dat de uitnodiging van deze tijd. Niet méér verzamelen, maar méér her-Inneren. Niet harder spreken, maar dieper luisteren. Niet sneller begrijpen, maar zachter Aan-Wezig Zijn.
Want de ziel roept niet. Zij fluistert. En alleen een Stil geworden hart kan haar verstaan.
Wanneer je leert luisteren met je hart, kijken met de ogen van je ziel en horen voorbij de woorden, ont-dek je dat het leven nooit is opgehouden tegen je te spreken.
De Bron heeft altijd gesproken.
In de Stilte.
In de Liefde.
In jou.
L.
Reacties
Een reactie posten