Wanneer non-dualiteit wordt aanzien voor 'spirituele bypassing'

 Wanneer non-dualiteit wordt aanzien voor 'spirituele bypassing'

Er is iets wat me de laatste tijd steeds vaker opvalt. En eerlijk gezegd raakt het me ook.

De term 'spirituele' bypassing duikt de laatste jaren steeds vaker op. Ik begrijp heel goed waar deze term oorspronkelijk voor bedoeld is. Het verwijst naar de neiging om spiritualiteit te gebruiken om niet werkelijk Aan-Wezig te hoeven zijn bij pijn, verdriet, trauma of verantwoordelijkheid. Om pijnlijke gebeurtenissen te relativeren, weg te verklaren of zelfs goed te praten, zonder dat de onderliggende wonden werkelijk worden aangekeken. Dat is een reëel mechanisme en het verdient het om benoemd te worden.

Maar tegelijkertijd merk ik ook iets anders. 

Ik zie hoe deze term steeds vaker gebruikt wordt als een oordeel. Soms zelfs als een vorm van polarisatie. Opmerkelijk genoeg ook binnen spirituele kringen.

Alsof er nog maar één juiste manier bestaat om bewustZijn te be-Leven. 

Voor mij voelt dat vreemd.

Iedereen die zich bewust met spiritualiteit bezighoudt, resoneert op een bepaalde frequentie. Niet hoger of lager, niet beter of slechter. Alleen anders. We ontmoeten verschillende Velden van bewustZijn, die aansluiten bij waar iemand zich op dat moment bevindt. Dat is geen hiërarchie, maar een natuurlijke diversiteit van ervaring. 

Sommigen bevinden zich midden in het door-voelen van oude pijn. Anderen zijn bezig grenzen te leren stellen. Weer anderen ont-dekken voor het eerst de Stilte achter de gedachten. En sommigen hebben, na jaren, misschien zelfs Levenslang, Inner-lijk werk, laag na laag van pijn, verdriet, angst en identificatie doorLeefd. 

Wanneer zo iemand steeds vaker leeft vanuit het grotere ge-Heel, vanuit een diep ervaren non-dualiteit, lijkt dat soms moeilijk te begrijpen voor iemand die zich (nog) in een andere fase bevindt. 

En juist daar gebeurt iets wat me raakt.

Steeds vaker zie ik dat Leven vanuit non-dualiteit wordt weggezet als 'spirituele bypassing'. Alsof spreken vanuit Eénheid automatisch zou betekenen dat iemand zijn of haar menselijke pijn ontkent. Alsof Vrede alleen maar kan bestaan wanneer zij voortdurend haar wonden blijft bewijzen.

Maar is dit Werkelijk zo? Is het mogelijk dat iemand niet langer vanuit zijn of haar wonden spreekt, juist omdat die wonden met Liefde zijn aangekeken? Is het mogelijk dat iemand verantwoordelijkheid heeft genomen voor zijn pijn zonder en nog zijn identiteit aan te ontlenen? Is het mogelijk dat iemand zowel Vol-ledig mens als Vol-ledig bewustZijn Is? 

Voor mij is dàt precies waar non-dualiteit over gaat. Niet het ontkennen van het menselijke, maar het Vol-ledig omvatten ervan.

 Niet boven de pijn uitstijgen, maar haar zo diep ont-moeten dat zij uiteindelijk op-lost in iets dat altijd al Aan-Wezig was. 

Dat betekent niet dat verdriet verdwijnt. Of boosheid. Of rouw. Het betekent alleen dat ze niet langer het laatste woord hebben. 

Volgens mij vraagt deze tijd niet alleen om het her-ken-nen van 'spirituele bypassing'.
Wellicht vraagt zij ook om het her-ken-nen van het omgekeerde: dat we soms zo gehecht raken aan onze psychologische verklaringen, dat we niet meer kunnen her-ken-nen wanneer iemand Werkelijk vanuit een ruimer bewustZijn spreekt. 

Niet alles wat vanuit Eénheid wordt gezegd, is een vlucht voor de werkelijkheid. Soms is het juist de vrucht van jarenlang de Werkelijkheid Vol-ledig onder ogen te hebben gezien.

We mogen elkaar daarin wat meer ruimte geven. Niet om het altijd met elkaar eens te zijn. Maar wel om te er-ken-nen dat ieder mens zijn of haar eigen weg bewandelt. Dat ieder Zich beweegt door andere Velden, andere frequenties, andere ervaringen. 

En dat ook dàt onderdeel Is van het grote ge-Heel.

L.