Zelfs het Nu bestaat niet

 Zelfs het Nu bestaat niet

Gisteren schreef ik nog een blog waarom het belangrijk is om Nu te Leven omdat je anders uiteindelijk je hele Leven mist. Helemaal aan het einde van die blog schreef ik nog dat eigenlijk zelfs het Nu niet bestaat. Dit wil ik deze blog graag verduidelijken. Deze blog vormt een natuurlijke verDieping op de vorige blog van gisteren. Eerst ont-dek je dat het Leven Zich all-één in het Nu afspeelt. Vervolgens ont-dek je dat zelfs het Nu uiteindelijk oplost in tijdloos bewustZijn. Hier maak je de overgang van mindfulness naar non-dualiteit. 

In spirituele kringen horen we vaak dat we in het Nu 'moeten' leven. En dat is een heel Waarde-Volle Aanwijzing. Het helpt ons los te komen van de gevangenis van het verleden en de zorgen van de toekomst. Het brengt ons terug naar de er-Varing van het Leven zoals het Zich ont-vouwt.

Maar er be-Staat nog een Diepere Waarheid. 

Vanuit het perspectief van Verlichting of zuiver bewustZijn bestaat zelfs het Nu niet.

Dit klinkt misschien vreemd. Hoe kan het Nu niet bestaan als het de enige Werkelijkheid Is?

Het antwoord ligt in het verschil tussen er-Varing en bewustZijn.

Wanneer we spreken over het Nu, verwijzen we meestal naar een moment in de tijd. We onderscheiden het van het verleden en de toekomst. Maar van zodra we het Nu benoemen als een moment, hebben we er al een tijdsconcept van gemaakt. En tijd is een constructie van de geest. De geest verdeelt de werkelijkheid voortdurend in het verleden, heden en toekomst. Zij creëert een opeenvolging van momenten en noemt dat tijd. Maar wanneer we Dieper kijken, merken we dat die opeenvolging nergens kan teruggevonden worden. 

Er is all-één bewustZijn. BewustZijn kent geen verleden. BewustZijn kent geen toekomst. BewustZijn kent zelfs geen Heden. BewustZijn Is simpelweg Aan-Wezig. Al-tijd. 

Wat wij het Nu noemen is eigenlijk de laatste subtiele vorm van tijd waaraan de geest zich vastklampt. Eerst laten we het verleden los. Dan laten we de toekomst los. Uiteindelijk lossen we zelfs het idee van het Huidig moment op.

Wat overblijft is tijdloze Aan-Wezig-Heid.

Dr. David R. Hawkins beschreef dat de Werkelijkheid niet wordt ervaren door een afzonderlijk persoon. Er is geen individueel "ik" dat het Leven meemaakt. Er is slechts het oneindige Veld van bewustZijn waarin alle er-Varingen verschijnen en weer verdwijnen.

Gedachten verschijnen. Gevoelens verschijnen. Lichamelijke sensaties verschijnen. Zelfs de er-Varing van het Nu verSchijnt. Maar dàtgene wat Zich van àl deze verschijnselen bewust Is, verandert nooit.

Dàt Is wie je Werkelijk bént. Niet de persoon. Niet het verhaal. Niet de herinneringen. Niet de verwachtingen. Zelfs niet degene die probeert in het Nu te leven.

De zoektocht naar Aan-Wezig-Heid eindigt uiteindelijk in de ont-dek-king dat er nooit iemand was die Aan-Wezig moest worden. Er was all-één bewustZijn dat zichZelf her-kent. 

In die her-ken-ning verdwijnt de behoefte om ergens te komen. Er hoeft niets bereikt te worden. Niets vastgehouden. Niets verbeterd. 

De Stilte die overblijft is niet een ervaring in de tijd. Het is de achtergrond van alle ervaringen. Daarom is het leven in het Nu een prachtige spirituele oefening maar niet het eindpunt. Het is een deur. Een deur die opent naar iets wat voorbij tijd ligt. Voorbij verleden. Voorbij toekomst. Voorbij het Nu. Naar dat wat er al-tijd al Was. En al-tijd zal Zijn.

Puur bewustZijn.

L.