Alleen het hart kent de diepte van pijn

 Alleen het hart kent de diepte van pijn

Er bestaat een bijzondere neiging in ons mensen om het lijden van een ander te willen begrijpen vanuit onze eigen ervaring. We vergelijken. We relativeren. We denken: "Zo erg zal het toch niet zijn?" of "Ik heb dat ook meegemaakt en..."

Maar de Waarheid is veel eenvoudiger.

Je kunt de diepte van iemands pijn nooit werkelijk kennen wanneer je niet precies dezelfde weg hebt afgelegd. Niet met hetzelfde lichaam. Niet met dezelfde geschiedenis. Niet met hetzelfde hart.

Of die pijn nu fysiek, emotioneel of mentaal is.

Geen twee ervaringen zijn gelijk.

De ene mens leeft al jaren met chronische pijn. De andere draagt een onzichtbaar verdriet dat niemand ooit heeft gezien. Weer iemand anders worstelt dagelijks met gedachten die vanbinnen een eindeloze strijd voeren.

Van buitenaf lijken ze misschien sterk. Van binnen voeren ze soms een gevecht dat niemand ziet.

De grootste les die pijn ons kan leren is nederigheid.

Niet de nederigheid die zichzelf klein maakt, maar de nederigheid die erkent: ik weet niet wat jij werkelijk draagt.

De afgelopen jaren heb ik dit zelf steeds opnieuw mogen ervaren door de situatie met mijn voet. Niet alleen de pijn zelf, maar ook de reacties erop.

Soms merk ik dat mensen, zelfs hulpverleners, mijn ervaring onbewust proberen te plaatsen binnen hún referentiekader. Wat voor hen logisch lijkt, voelt voor mij niet altijd als waarheid.

En telkens opnieuw nodigt het Leven mij uit om nog steviger letterlijk op mijn strepen te gaan staan…  Om duidelijker mijn grenzen aan te geven. Om een "nee" ook werkelijk een "nee" te laten zijn. Om niet te gaan twijfelen aan mijn eigen be-Leving omdat iemand anders haar anders beoordeelt.

Dat is niet altijd gemakkelijk. Want wanneer iemand een witte jas draagt, geven we zijn of haar woorden vaak meer gewicht dan onze eigen Inner-lijke stem.

Maar Ware Wijsheid ont-staat wanneer ken-nis en empathie elkaar ont-moeten. Wanneer iemand niet alleen kijkt naar een scan, een dossier of een protocol, maar ook naar de mens die ervoor zit.

Want uiteindelijk ben jij degene die jouw lichaam van binnenuit bewoont. Jij voelt wat niemand anders kan voelen. Jij Leeft jouw er-Varing.

Daarom wil ik je, als je dit herkent, één ding meegeven. 

Wanneer de visie van anderen, zelfs die van artsen of hulpverleners, niet overeenstemt met jouw Inner-lijke be-Leving, wees dan niet bang om te blijven luisteren naar jouw Inner-lijke Stilte. Naar dat Stille Weten dat vaak al lang spreekt voordat het verstand het begrijpt.

Dat betekent niet dat je geen hulp meer moet aanvaarden. Blijf zoeken. Blijf vragen. Blijf ver-Trouw-en.

Want er zijn nog steeds artsen die niet alleen behandelen, maar ook werkelijk luisteren. Mensen die naast je komen staan in plaats van tegenover je. Die jouw ervaring niet kleiner maken, maar mee helpen dragen. Die niet alleen proberen hun protocol te volgen, maar ook proberen te ver-Licht-en.

Ze bestaan.

En als je ze nog niet hebt gevonden, geef dan niet op. Niet omdat je moet blijven vechten. Maar omdat jij het waard bent om gezien, gehoord en geloofd te worden.

Uiteindelijk is dat de diepste vorm van genezing. Niet dat alle pijn onmiddellijk verdwijnt. Maar dat je haar niet langer alleen hoeft te dragen.

Hierin kunnen wij allemaal een klein verschil maken. Door iets minder snel te oordelen. Iets aandachtiger te luisteren. En iets vaker eenvoudig te zeggen:

"Ik weet niet precies hoe het voor jou voelt... maar ik 'voel' jouw verhaal."

Want soms is dat de grootste vorm van Liefde die we elkaar kunnen schenken.

Moge je de moed vinden om trouw te blijven aan jouw Innerlijke Waarheid, de zachtheid om hulp te blijven ontvangen, en de Liefde om te blijven geloven dat er mensen zijn die jouw pijn niet willen beoordelen, maar samen met jou willen dragen.

L.

L.