De kunst van jeZelf niet meer te verlaten

 De kunst van jeZelf niet meer te verlaten

Er zijn van die momenten in het leven die veel dieper raken dan het voorval zelf. Een gesprek dat uit de hand loopt. Een misverstand. Een opmerking die anders binnenkomt dan bedoeld...

Plots gebeurt er iets onverwachts. Iemand die je dierbaar is, kijkt naar je en lijkt je niet meer te herkennen. Niet omdat die persoon je naam vergeten is. Maar omdat hij of zij iets in jou ziet wat jij zelf niet kent.

Je probeert uit te leggen wat er in je leefde.

Je zegt: "Dat was niet mijn Intentie." Je luistert. Je verontschuldigt je voor de pijn die is ontstaan.

Je probeert woorden te geven aan iets wat je zelf nog aan het begrijpen bent.

En toch blijft de ander zeggen: "Je begrijpt me niet." "Je ontwijkt bewust de kern." "Je ziet niet wat je gedaan hebt."

Dat zijn moeilijke momenten.

Niet omdat je koste wat kost gelijk wilt krijgen, maar omdat je hoopt dat iemand die je graag ziet nog altijd vertrouwt op je hart.

Dit is misschien wel de diepste wonde die relaties ons kunnen tonen: Wat gebeurt er wanneer iemand die belangrijk voor ons is, ons niet meer ziet zoals wij onszelf kennen?

De meesten onder ons hebben ergens in hun leven geleerd om zich uit te leggen. Om hun intenties te verduidelijken. Om te bewijzen dat ze niet zijn wie anderen soms van hen maken. En dus proberen we opnieuw. Nog één keer. Misschien vinden we nu wél de juiste woorden. Misschien kunnen we eindelijk duidelijk maken wat er wérkelijk in ons leefde.

Maar soms komt dat moment niet. Soms blijven twee mensen achter met twee verschillende waarheden.

Ondanks dat dit pijnlijk is, ligt daar een onverwachte uitnodiging. Niet de uitnodiging om harder te roepen. Ook niet de uitnodiging om onszelf te verdedigen.

Maar de uitnodiging om onszelf een vraag te stellen: Kan ik mezelf blijven vertrouwen wanneer iemand anders dat op dit moment niet doet?

Dat is geen gemakkelijke vraag.

Want we verlangen allemaal naar Eénheid. We verlangen ernaar om gezien te worden. Zeker door de mensen die dicht bij ons staan.

Maar op een bepaald moment vraagt het Leven ons soms om te stoppen met wachten op toestemming om onsZelf te zijn. Om te stoppen met leven in de rechtbank van andermans perceptie. Niet vanuit hardheid. Niet vanuit onverschilligheid.

Maar vanuit een diep Inner-lijk weten dat zegt: "Ik ben bereid om te leren als er iets te leren valt. Maar ik ben niet bereid om meZelf te verlaten om begrepen te worden."

Dat betekent niet dat we geen fouten maken. Dat betekent niet dat we niemand kwetsen. 

Het betekent alleen dat we op een bepaald moment mogen rusten in het besef dat ook wij mens zijn.

Misschien is dat wel één van de meest volwassen vormen van liefde: "Ik laat jou vrij om jouw ervaring te hebben. En ik laat meZelf vrij om de mijne te behouden."

En als er één ding is dat ik de afgelopen jaren geleerd heb, dan is het dit: Niet iedereen die je liefhebt, zal je altijd blijven her-ken-nen. Mensen veranderen. Relaties veranderen. Soms groeien twee mensen uit elkaar. Soms vinden ze elkaar later opnieuw.

Maar wat nooit verloren mag gaan, is de relatie met jeZelf.

Dus als iemand die je dierbaar is je op een dag aankijkt en zegt: "Ik herken je niet meer." Adem dan even diep in. En vraag jezelf zachtjes af: "Herken ik mezelf nog?"

Als het antwoord daarop "ja" is, dan is dat misschien de enige plek waar je voorlopig hoeft te rusten.

Wellicht is dat uiteindelijk de grootste heling: Niet dat iedereen ons begrijpt. Maar dat wij onsZelf niet langer verlaten wanneer iemand anders dat doet.

Misschien is de grootste Heling niet dat de ander ons opnieuw herkent, maar dat wij leren onszelf niet langer te verlaten.

L.

L.