De tuin voorbij gelijk en ongelijk
Somewhere beyond right and wrong, there is a garden. I will meet you there.
We zijn als mens zo gewend geraakt aan het verdelen van de wereld.
Dit is goed. Dat is fout. Dit klopt. Dat klopt niet. Ik heb gelijk. Jij hebt ongelijk.
En vaak lijkt het alsof we pas rust kunnen vinden wanneer de ander begrijpt dat óns standpunt het juiste is. Maar wat als er een plek bestaat waar we niet meer hoeven te kiezen? Een plek voorbij gelijk en ongelijk.
Rumi noemt het een tuin. Ik denk dat we allemaal wel eens in die tuin zijn geweest. Misschien tijdens een moment waarop een conflict ineens zijn lading verloor. Wanneer je niet langer hoefde te bewijzen dat je gelijk had. Of wanneer je kon zien dat ook de ander handelde vanuit zijn eigen pijn, geschiedenis, overtuigingen en bewustzijn.
Niet omdat alles wat iemand doet daarom goed is. Maar omdat je niet langer hoeft te oordelen om te kunnen zien.
Daar begint iets anders. Want voorbij goed en fout ligt niet onverschilligheid. Daar ligt begrip. En voorbij gelijk en ongelijk ligt niet het opgeven van je waarheid. Daar ligt de vrijheid om jouw waarheid niet langer als wapen te gebruiken.
Dit is één van de diepste vormen van liefde:
Ik hoef jou niet ongelijk te maken om zelf vrij te kunnen zijn.
Dat betekent niet dat we geen grenzen mogen stellen. Dat we geen nee mogen zeggen. Dat we niet mogen benoemen wat ons pijn doet.
Soms is liefde juist heel duidelijk.
Maar een grens hoeft geen oordeel te worden. Een nee hoeft geen afwijzing van de mens te worden.
En het zien van wat niet klopt, hoeft niet te betekenen dat we de ander tot “fout” maken.
Er is een verschil tussen zeggen: “Dit gedrag voelt voor mij niet goed en hier stap ik uit.” en: “Jij bent fout.”
Het eerste komt vanuit helderheid. Het tweede maakt van verschil een strijd.
Dit is precies waar Rumi ons naartoe wijst. Naar die tuin waar we elkaar niet meer ontmoeten als standpunten, maar als mensen. Waar mijn verhaal even mag rusten naast het jouwe. Waar ik niet hoef te winnen. Waar jij niet hoeft te verliezen. Waar we niet langer tegenover elkaar staan, maar naast elkaar.
Hier kunnen we iets Wonderlijks ont-dekken: dat onder al onze verhalen, overtuigingen en interpretaties iets Aan-Wezig is wat nooit werkelijk tegenover elkaar heeft gestaan.
BewustZijn. Stilte. Liefde.
Daarom zegt Rumi niet: “Somewhere beyond right and wrong, I will prove my point to you.”
Hij zegt: “I will meet you there.”
Ik zal je daar ont-moeten. Niet wanneer jij eindelijk begrijpt dat ik gelijk heb. Niet wanneer ik jou ervan overtuigd heb dat je ongelijk hebt. Maar daar waar we beiden even niets hoeven vast te houden. Daar waar het gelijk niet meer belangrijk is. Daar waar het oordeel Stilvalt.
Daar is een tuin.
Misschien is de betekenis van Liefde wel om elkaar daar steeds opnieuw te ont-moeten.
L.
Reacties
Een reactie posten