De vrijheid van onze sterfelijkheid

 De vrijheid van onze sterfelijkheid

De angst om te sterven behoort tot één van de grootste angsten van de mens.

Onze maatschappij doet er dan ook alles aan om het fysieke leven zo lang mogelijk te rekken. We bestrijden ouderdom, proberen ziekte kost wat kost te vermijden en spreken liever niet over de dood. Alsof fysiek sterven een nederlaag is. Alsof het leven mislukt wanneer het lichaam ophoudt te bestaan.

Maar wat als het juist anders is? Wat als we Vol-ledig zouden accepteren dat ons lichaam tijdelijk is?

Alles wat geboren wordt, zal ooit weer verdwijnen. Dat geldt voor een bloem, een boom, een seizoen, een dier... en ook voor ons lichaam. Dat is geen fout in het ontwerp van het Leven. Dat Is het ontwerp.

Juist het verzet tegen die werkelijkheid maakt dat zoveel mensen leven vanuit angst. Niet zozeer de dood zelf, maar de voortdurende poging haar buiten de deur te houden.

Daardoor verandert leven soms ongemerkt in overleven.

We raken gevangen in de behoefte om controle te houden. Om alles veilig te maken. Om elk risico uit te sluiten. Terwijl het Leven zich nooit volledig laat controleren.

Wanneer we de tijdelijkheid van het lichaam werkelijk durven toelaten, gebeurt er iets bijzonders.

Er ont-staat ruimte. Ruimte om intenser te leven. Om meer Aan-Wezig te Zijn. Om dankbaar te worden voor een gewone ochtend, een kop koffie, een wandeling, een liefdevolle blik. Niet omdat ze eeuwig duren, maar juist omdat ze voorbijgaan.

Acceptatie van onze sterfelijkheid maakt het leven niet somberder. Ze maakt het kostbaarder.

Vanuit spiritueel perspectief is er misschien nog een diepere ont-dekking mogelijk.

Wij Zijn niet het lichaam dat geboren werd. Wij Zijn het BewustZijn dat het lichaam tijdelijk bewoont.

Het lichaam kent een begin en een einde. BewustZijn kent dat niet. Dat wat wij in Wezen Zijn, wordt niet geboren en kan daarom ook niet sterven. Alleen de vorm verandert. Zoals een golf terugkeert in de oceaan zonder ooit werkelijk van het water gescheiden te zijn geweest.

Dat besef neemt het verdriet om afscheid niet weg. We zullen mensen blijven missen. We zullen blijven rouwen wanneer een geliefde sterft. Dat is een uitdrukking van liefde en menselijkheid.

Maar onder die menselijke pijn kan een diepe Vrede Aan-Wezig Zijn. Een weten dat Liefde nooit sterft.

We hoeven niet langer kost wat kost aan het leven vast te houden. We mogen het juist Vol-ledig omarmen. Niet door de dood te ontkennen, maar door haar haar natuurlijke plaats terug te geven.

Want wie de tijdelijkheid van het lichaam heeft aanvaard, hoeft het leven niet langer vanuit angst vast te grijpen. Die kan eindelijk met open handen leven.

Het is mogelijk dat we dan ont-dekken dat de dood niet het tegenovergestelde is van het Leven.

Alleen maar van geboorte.

Het Leven Zelf is eeuwig.

L.