De vuurproef van relaties
Om Aan-Wezig-Heid diep te laten wortelen, moet deze beproefd worden in de vuurproef van relaties.
Er zijn momenten waarop Aan-Wezig-Heid moeiteloos lijkt. In de Stilte van de natuur, tijdens meditatie of wanneer de wereld even niets van ons vraagt, ervaren we een diepe Vrede. Alsof we Thuis-komen in iets wat al-tijd al Aan-Wezig was.
Maar die Vrede wordt pas Werkelijk belichaamd wanneer het Leven ons ont-moet in de vorm van de ander. In een kritische opmerking, in een meningsverschil, door een geliefde die ons niet begrijpt, door een oude pijn die onverwacht wordt aangeraakt. Dan blijkt of Aan-Wezig-Heid slechts een ervaring was, of een Levende Werkelijkheid.
Vanuit non-duaal perspectief zijn relaties niet bedoeld om ons gelukkig te maken of te bevestigen. Ze zijn een uitnodiging om te zien waar we ons nog identificeren met het persoonlijke verhaal van 'ik'. Het is dat denkbeeldige zelf dat zich gekwetst voelt, zich verdedigt, gelijk wil krijgen of erkenning zoekt.
Dat betekent niet dat gevoelens niet echt zijn. Woede, verdriet en angst kunnen intens door het lichaam bewegen. Maar er is iets dat daaraan voorafgaat. Er is een Stille, open ruimte waarin al deze ervaringen verschijnen en weer verdwijnen. Dat is wat we Werkelijk Zijn.
Wanneer iemand ons raakt, is dat daarom geen teken dat we gefaald hebben op ons spirituele pad. Het is een uitnodiging om op te merken waar de identificatie opnieuw bezit van ons heeft genomen. Wie is het die zich verdedigt? Wie is het die zich afgewezen voelt? Wie is het die koste wat kost begrepen wil worden?
Wanneer we deze vragen niet beantwoorden met het denken, maar ze laten rusten in Stille Aan-dacht, gebeurt er iets Wonder-lijks. Het verhaal verliest zijn vanzelfsprekendheid. De e-motie mag er zijn, maar er hoeft niemand meer te zijn die haar vasthoudt. In die openheid ont-staat ruimte. Ruimte om werkelijk te luisteren. Ruimte om de ander te zien zonder de sluier van onze projecties. Ruimte om te ont-dekken dat achter twee ogenschijnlijk afzonderlijke personen hetZelfde bewustZijn Aan-Wezig Is.
Misschien is dat de diepste betekenis van relaties. Niet dat twee afzonderlijke mensen elkaar uiteindelijk vinden, maar dat de illusie van afgescheidenheid langzaam oplost in de her-ken-ning van wat nooit verdeeld is geweest.
De vuurproef van relaties verbrandt uiteindelijk niet ons hart. Ze verbrandt de overtuiging dat we een afzonderlijk 'ik' zijn dat zich voortdurend moet beschermen.
Wat overblijft, is geen perfecte relatie.
Wat overblijft, is Aan-Wezigheid.
En in die aanwezigheid blijkt Liefde geen e-motie te zijn die komt en gaat, maar de natuurlijke geur van het bewustZijn Zelf. Liefde hoeft niet gemaakt te worden. Ze ver-Schijnt vanZelf wanneer niets haar nog in de weg staat.
Misschien zijn relaties daarom niet de onderbreking van het spirituele pad.
Ze Zijn ze het spirituele pad.
Want juist in de ont-moeting met de ander wordt zichtbaar dat er uiteindelijk nooit een ander is geweest.
L.
Reacties
Een reactie posten