De wijsheid van Werkelijk rusten

 De wijsheid van Werkelijk rusten

Thich Nhat Hanh zei:

We have lost the wisdom of genuinely resting and relaxing.

Een eenvoudige zin. En toch zit er zoveel wijsheid in.

Want wanneer zijn wij eigenlijk nog Werkelijk aan het rusten? We nemen misschien eens een avond vrij. We gaan op vakantie. We zitten even op de bank. Maar zelfs dan blijft onze geest vaak bezig. We denken aan wat nog moet gebeuren. Maken plannen. Piekeren over wat geweest is of wat nog moet komen. Zoeken naar oplossingen. En zelfs wanneer we ziek zijn, willen we vaak zo snel mogelijk weer beter worden. Alsof zelfs Heling iets is wat we moeten doen.

We zijn vergeten dat ons lichaam en onze geest ook een eigen wijsheid bezitten. Een wijsheid die niet àltíjd vraagt om actie. Maar om rust.

We zijn zo gewend geraakt aan doen

We leven in een wereld waarin bezig zijn bijna vanzelfsprekend is geworden. Hoe meer we doen, hoe meer we het gevoel kunnen hebben dat we vooruitgaan. Maar het lichaam kent een ander ritme. Een wond geneest niet doordat we haar voortdurend controleren. Een zaadje groeit niet doordat we eraan trekken. En een lichaam dat uitgeput is, heeft niet altijd méér nodig. Soms heeft het vooral nodig dat we het met rust laten. Dat we stoppen met trekken aan het leven. Dat we onszelf toestemming geven om even niets te hoeven. Niet omdat we lui zijn. Niet omdat we opgeven. Maar omdat rust óók een vorm van ver-Trouw-en Is.

Mijn lichaam leerde mij rusten

Ik heb dit zelf op een heel diepe manier mogen ervaren. Als ik 'het probleem' met mijn voet niet had gehad, had ik waarschijnlijk nooit zo diep geleerd hoe belangrijk rusten en niets-doen Werkelijk Zijn. Mijn voet heeft mij letterlijk Stilgezet. Ze heeft mij beperkt in iets wat ik jarenlang als vanzelfsprekend beschouwde: vrij kunnen bewegen.

En natuurlijk zijn er momenten waarop die beperking moeilijk is. Maar tegelijkertijd heeft ze mij iets gegeven wat ik anders misschien nooit had ont-dekt. De uitnodiging om te vertragen. Om niet altijd iets te moeten doen. Om niet voortdurend bezig te zijn met de volgende stap. Om simpelweg te Zijn. En juist daar begon ik iets te ont-dekken.

Niets-doen is niet niets

We denken vaak dat er niets gebeurt wanneer we niets doen. Maar er gebeurt juist heel veel. Wanneer we Werkelijk rusten, krijgt het lichaam ruimte. De geest krijgt ruimte. En misschien krijgt ook iets veel Diepers in ons eindelijk de kans om gehoord te worden. Niet de stem die zegt wat we allemaal nog moeten doen. Maar de Stille laag daaronder. De laag die niet haast. Die niets hoeft te bewijzen. Die nergens naartoe hoeft. Werkelijk rusten is niet alleen lichamelijk. Het is ook het loslaten van de innerlijke beweging die voortdurend iets anders wil dan wat er nu Is. Niet meer: Hoe krijg ik dit opgelost? Maar: Kan ik hier even Zijn? Niet meer: Wanneer is dit voorbij? Maar: Kan ik dit moment ont-vangen zoals het nu Is? Niet meer: Wat moet ik doen om te Helen? Maar: Kan ik ruimte geven aan wat zichZelf al weet?

De paradox van mijn voet

En hier zit voor mij een van de grootste paradoxen. Mijn voet kan mij fysiek beperken. Maar juist door die beperking heeft zij mij een Vrijheid laten ont-dekken die veel Dieper gaat dan lichamelijke vrijheid.

Een Vrijheid die niet afhankelijk is van kunnen lopen. Niet afhankelijk is van kunnen gaan en staan waar ik wil. Niet afhankelijk is van een lichaam dat altijd doet wat ik vraag. Want hoe meer ik leer rusten, hoe meer ik ont-dek dat mijn diepste vrijheid niet in mijn lichaam woont. Mijn lichaam kan grenzen hebben. Mijn leven kan grenzen hebben. Mijn omstandigheden kunnen grenzen hebben.

Maar er is een plek ín mij die niet door die grenzen bepaald wordt. Een plek van Stilte. Van Aan-Wezig-heid. Van Heelheid.

En hoe meer ik leer rusten, hoe meer ik daarin Thuiskom.

Misschien hoeven we niet zo hard te werken aan onszelf

Misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rondom heling. Dat we denken dat we onszelf moeten repareren. Dat er ergens een versie van ons bestaat die nog niet goed genoeg is en die we door voldoende innerlijk werk moeten bereiken.

Maar wat als Heling niet altijd betekent dat we iets nieuws moeten worden? Wat als het soms betekent dat we eindelijk genoeg vertragen om te ont-dekken wat er àl die tijd onder onze inspanning Aan-Wezig was? Stilte. Liefde. Heelheid. Aan-Wezig-heid.

Het Leven vraagt ons niet altijd om méér te doen. Maar om minder. Minder vasthouden. Minder controleren. Minder oplossen. Minder vooruitlopen. Minder vechten tegen wat er Is.

En meer rusten.

De diepste Vrijheid

Ik ben mijn voet daarom steeds minder gaan zien als alleen maar een beperking. Ze heeft mij iets geleerd wat ik waarschijnlijk op geen enkele andere manier had kunnen leren. Dat lichamelijke vrijheid en Inner-lijke Vrijheid niet hetzelfde zijn. Dat je lichaam beperkt kan zijn en je bewustZijn toch steeds Vrijer kan worden. Dat je stil kunt staan en toch diep kunt Thuiskomen. Dat je niets hoeft te doen en toch volop Aan-Wezig kunt Zijn.

En misschien is dat de wijsheid waar Thich Nhat Hanh naar verwees. Werkelijk rusten betekent niet dat we ons terugtrekken uit het leven. Het betekent dat we stoppen met voortdurend tegen het Leven in te bewegen. Dat we het lichaam de kans geven om te herstellen. De geest de kans geven om Stil te worden. En onszelf de kans geven om te ont-dekken dat we niet voortdurend iets hoeven te doen om Heel te Zijn.

De diepste Heling begint precies daar waar ons doen ophoudt. Niet in passiviteit. Maar in Overgave. Niet in opgeven. Maar in ver-Trouw-en. Niet in minder leven. Maar in eindelijk Vol-ledig Aan-Wezig Zijn.

En dat is de grootste vrijheid die mijn beperking mij heeft gegeven.

Mijn voet kan mij fysiek beperken,
maar juist door die beperking heeft zij mij een vrijheid laten ont-dekken die geen lichaam mij kan geven en geen lichaam mij kan afnemen.

L

L