Grenzen in Liefde

 Grenzen in Liefde

Grenzen. We hebben ze allemaal nodig.

Grenzen zijn geen teken van een gebrek aan Liefde. Integendeel. Soms zijn ze juist de meest liefdevolle daad die je kunt stellen, zowel naar jeZelf én naar de ander.

Toch is er een verschil tussen een grens die voortkomt uit helderheid en een grens die geboren wordt uit pijn.

Wanneer we gekwetst zijn, willen we ons beschermen. Dat is menselijk. Maar pijn heeft de neiging om haar eigen verhaal te schrijven. Ze vult in wat de ander bedoelde. Ze trekt conclusies. Ze wijst met de vinger. En voor we het beseffen, wordt een grens een muur.

Op zulke momenten spreken onze e-moties luider dan ons hart.

Dat betekent niet dat onze e-moties er niet mogen zijn. E-moties zijn boodschappers. Ze komen ons iets vertellen. Misschien wijzen ze op een oude wond die geraakt werd. Misschien tonen ze ons waar we onszelf al te lang voorbij zijn gelopen. Misschien vragen ze ons om eindelijk voor onszelf te kiezen. E-moties vragen altijd om actie.

Maar e-moties zijn niet altijd goede raadgevers in het heetst van de strijd.

Het leven bracht me onlangs een situatie waarin ik opnieuw mocht ont-dekken hoe dun de lijn soms is tussen een grens vanuit Liefde en een grens vanuit pijn.

Wanneer e-moties hoog oplopen, lijkt alles helder. We zijn overtuigd van ons gelijk, van onze pijn en van wat de ander heeft gedaan of bedoeld. Maar e-moties hebben de neiging om te vergroten. Soms schreeuwen ze zo luid, dat we niet meer horen wat de ander werkelijk probeert te zeggen. Dit komt omdat het hoofd er zeer snel gaat tussen zitten, zonder dat we het zelf beseffen.

En als we op dat moment handelen, bestaat het gevaar dat onze woorden niet langer dienen om duidelijkheid te scheppen, maar om onze pijn een stem te geven.

Misschien is dat waarom zoveel relaties, vriendschappen, familiebanden en zelfs diepe zielsverbindingen niet stuklopen op wat er gebeurt, maar op wat er gezegd wordt in de minuten en uren daarna.

Soms is het meest liefdevolle wat je kunt doen, niet onmiddellijk reageren.

Adem.

Huil als dat nodig is. Schrijf. Wandel. Laat de e-moties eruit. Laat ze zakken. Vraag jezelf af: Wat probeert deze e-motie mij te vertellen?

Pas wanneer de storm wat is gaan liggen, ont-staat er ruimte. Ruimte om niet alleen jezelf te horen, maar ook de ander.

Er is trouwens nog iets wat het Leven me heeft geleerd: de plaats waar we onze grenzen uitspreken, is soms even belangrijk als de woorden die we gebruiken.

Een grens die in een veilige ruimte wordt uitgesproken, nodigt uit tot verbinding en begrip. Een grens die publiekelijk wordt geuit, kan, bewust of onbewust, ervaren worden als een veroordeling.

Want niemand wil het gevoel hebben dat er over hem of haar geoordeeld wordt terwijl anderen toekijken.

In onze pijn vergeten we soms dat er aan de andere kant ook een mens staat. Een mens met een hart. Een mens die zich plots klein, onveilig of aan de schandpaal genageld kan voelen.

Misschien mogen we ons daarom, vóór we onze grens uitspreken, ook deze vraag stellen:

"Dient wat ik ga zeggen de Liefde, of dient het mijn pijn?"

Want een Liefdevolle grens beschermt niet alleen onsZelf. Ze waakt, waar mogelijk, ook over de waardigheid van de ander.

Niet alles hoeft een publiek gesprek te zijn.

Sommige woorden verdienen een veilige ruimte, waar twee mensen elkaar kunnen ont-moeten zonder toeschouwers, zonder oordeel en zonder de noodzaak om zichzelf te verdedigen.

Vanuit die ruimte kan een grens er heel anders uitzien. "Ik merk dat dit mij raakt en ik heb even tijd nodig." "Ik voel dat ik hierin voor mezelf moet kiezen." "Ik heb nood aan meer zachtheid in onze communicatie." "Ik hou van je, maar dit voelt niet goed voor mij."

Hoe anders klinkt dat dan woorden die geboren worden uit verwijt?

Want grenzen stellen hoeft niet te betekenen dat je de ander kwetst. Vaak is het niet de grens zelf die pijn doet, maar de manier waarop ze wordt uitgesproken.

Een grens die wordt uitgesproken vanuit een open hart klinkt anders dan een grens die wordt uitgesproken vanuit een gekwetst hart.

Misschien is dat de ware kunst van grenzen stellen: niet leren hoe we mensen buiten kunnen houden, maar leren hoe we onsZelf kunnen bewaren zonder ons hart te sluiten.

Liefde en grenzen kunnen hand in hand gaan. Sterker nog: de mooiste grenzen worden niet gebouwd uit angst, maar uit Liefde.

Ze zeggen niet: "Ga weg."

Ze zeggen: "Ik blijf trouw aan mezelf, terwijl ik jouw mens-zijn blijf eren."

Want uiteindelijk is een liefdevolle grens niets anders dan Liefde die zegt:

"Ik eer jou, maar ik vergeet mezelf niet."

Liefde zonder grenzen verliest zichZelf. Grenzen zonder Liefde verliezen hun hart.

L.