Doorgaan naar hoofdcontent

Inner-lijk Helen: de Liefde-Volle verantwoordelijkheid die we allemaal dragen

 Inner-lijk Helen: de Liefde-Volle verantwoordelijkheid die we allemaal dragen

We leven in een wereld waarin we vaak wijzen naar wat er buiten ons gebeurt. Naar de ander. Naar de omstandigheden. Naar wat ons is aangedaan.

Maar de grootste verandering begint niet buiten ons. Ze begint vanbinnen.

Iedereen draagt littekens. Verhalen. Verdriet. Afwijzing. Angst. Ervaringen die ons hart hebben geraakt. Dat is menselijk. We hoeven ons daar niet voor te schamen.

Toch gebeurt er iets wanneer we onze innerlijke pijn niet aankijken.

Onverwerkte wonden verdwijnen niet vanzelf. Ze zoeken een uitweg. Soms als boosheid. Soms als controle. Soms als afstand, kritiek, jaloezie of de behoefte om gelijk te krijgen. Soms in het voortdurend aanpassen aan anderen of juist in het bouwen van muren om ons hart.

En vaak gebeurt dit zonder dat we ons ervan bewust zijn.

Ongeheelde pijn heeft de neiging zichzelf door te geven.

Niet omdat we slechte mensen zijn. Maar omdat pijn die geen liefdevolle aandacht krijgt, onbewust de regie overneemt.

Daarom is Inner-lijk Helen geen luxe. Het is geen trend. Het is een daad van Liefde. Niet alleen voor jeZelf, maar ook voor iedereen die jouw pad kruist.

Wanneer je de moed hebt om naar binnen te keren, geef je jeZelf de ruimte om oude overtuigingen los te laten. Om e-moties te voelen die jarenlang zijn weggestopt. Om het kind in jezelf te ont-moeten dat ooit simpelweg Liefde, veilig-heid en er-ken-ning nodig had.

In dat proces ontstaat iets speciaals. Je reageert minder vanuit angst en meer vanuit vertrouwen. Je hoeft jezelf niet langer te verdedigen. Je hoeft een ander niet kleiner te maken om jezelf groter te voelen. Je Liefde wordt zachter. Je grenzen worden helderder. Je Aan-Wezig-heid wordt rustiger. 

Innerlijk helen betekent niet dat je perfect wordt.

Het betekent dat je verantwoordelijkheid neemt voor wat je met je pijn doet.

Want we zijn niet altijd verantwoordelijk voor wat ons is overkomen.

Maar we zijn wel verantwoordelijk voor wat we ermee doen.

Stel je eens voor hoe de wereld eruit zou zien als meer mensen bereid waren hun eigen schaduw liefdevol aan te kijken. Als we minder zouden reageren vanuit oude pijn en meer vanuit bewustZijn. Hoeveel relaties zouden herstellen? Hoeveel kinderen zouden opgroeien zonder dezelfde wonden te erven? Hoeveel zachter zou onze samenleving worden?

Elke keer dat jij kiest voor Heling, doorbreek je een patroon. Niet alleen voor jeZelf. Maar ook voor de generaties vóór jou en de generaties die nog komen.

Voor mij is dat wel een van de mooiste vormen van spiritualiteit. Niet ontsnappen aan onze menselijkheid. Maar haar volledig omarmen.

Want de wereld heeft niet méér perfecte mensen nodig.

Ze heeft mensen nodig die bereid zijn hun hart te Helen, zodat Liefde Zich via hen kan verspreiden.

En misschien begint die verandering vandaag.

Bij jou.

Van binnenuit.

L. 



Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.