Leef. Heb Lief. Dien. En laat los.

Leef. Heb Lief. Dien. En laat los.

Love means to step away from the ego, to open the eyes of the inner vision, and not take this world so seriously. 

Rumi

 Soms maken we het leven zwaarder dan het Werkelijk Is.

We maken ons zorgen over wat anderen van ons denken. We proberen controle te houden over situaties die zich niet laten controleren. We verdedigen standpunten, beschermen onze identiteit en raken verstrikt in verhalen over hoe het leven zou moeten zijn.

Maar wat als we even een stap terugzetten? Wat als we, zoals Rumi uitnodigt, een beetje afstand nemen van het ego? Niet om onszelf te verliezen, maar juist om onsZelf terug te vinden.

Het ego leeft van ernst. Het maakt van elke gebeurtenis een persoonlijk verhaal. Van elke afwijzing een bedreiging. Van elke tegenslag een drama. Het wil zekerheid, bevestiging en controle.

De ziel verlangt iets anders. De ziel wil er-Varen. Ze wil liefhebben. Ze wil groeien. Ze wil zich her-Inneren wie zij Werkelijk Is.

Wanneer de ogen van het Inner-lijk zicht zich openen, beginnen we het leven anders te bekijken. Dan zien we dat veel van wat ons zo bezighoudt, uiteindelijk voorbijgaat. Meningen veranderen. Bezittingen komen en gaan. Rollen verdwijnen. Lichamen verouderen.

En toch blijft er iets onveranderlijks Aan-Wezig. Iets wat nooit geboren werd en nooit zal sterven. Ons Ware Zelf.

Dit is één van de Diepste uitnodigingen van het Leven: niet om alles perfect te krijgen, maar om Vol-ledig Aan-Wezig te Zijn in wat zich aandient.

Om het leven niet alleen te beleven, maar te be-Leven. Met een open hart. Met verwondering. Met zachtheid. Met humor. Met de bereidheid om Lief te hebben zonder garanties.

Wanneer we ophouden het leven zo krampachtig vast te houden, ont-staat er ruimte om Werkelijk te genieten. Niet omdat alles perfect verloopt, maar omdat we beseffen hoe kostbaar elk moment is.

We zijn hier maar even. Niemand verlaat deze aarde met een levend lichaam. Op een dag leggen we allemaal onze laatste adem neer.

En wanneer dat moment komt, zullen onze prestaties, bezittingen en titels waarschijnlijk veel minder belangrijk blijken dan we nu denken.

Wat overblijft, is de vraag:

Heb ik Werkelijk geLeefd? Heb ik Liefgehad? Heb ik gegeven wat door mij heen gegeven wilde Worden? Heb ik mijn hart geopend, ook wanneer dat kwetsbaar voelde? Heb ik de mensen die op mijn pad kwamen gezien, gehoord en gediend vanuit Liefde?

Want uiteindelijk nemen we niets mee van deze wereld. Geen huis. Geen bankrekening. Geen status. Geen verzamelde zekerheden.

Alleen onsZelf. Ons Ware Zelf.

Dat wat al-tijd Aan-Wezig was onder alle verhalen, rollen en maskers.

Misschien is de kunst van het leven daarom verrassend eenvoudig:

Heb lief. Open je hart. Verleen onvoorwaardelijke dienstbaarheid waar het Leven daarom vraagt. Lach wat vaker. Maak je iets minder druk.

En vergeet vooral niet te genieten van de reis. Want voordat we het weten, is ze voorbij.

En misschien ont-dekken we dan dat het nooit de bedoeling was om alles onder controle te krijgen. Alleen om Vol-ledig Aan-Wezig te zijn. Hier. Nu.

Als Liefde Zelf.

L.