Liefde behoeft geen naam

Liefde behoeft geen naam

Een typische eigenschap van ons mensen, is dat we alles een naam willen geven. We willen alles maar in hokjes steken om zo met ons verstand meer grip te krijgen op situaties. Zo ook doen we dat in relaties. Vriendschap. Familie. Tweelingziel. Partner. Leraar. Leerling. Alsof een label kan beschrijven wat zich Werkelijk tussen twee mensen afspeelt.

Maar Liefde laat zich niet vangen. Ze vraagt geen definitie. Geen verklaring. Geen etiket.

Ze Is.

Wanneer we Liefde een naam geven, proberen we vaak onbewust iets vast te houden. We willen begrijpen, controleren, zeker weten wat de ander voor ons betekent. We creëren kaders waarbinnen Liefde zou moeten passen.

Maar Liefde past nergens in.

Zoals water zich niet laat opsluiten zonder haar natuurlijke beweging te verliezen, zo verliest Liefde iets van haar Vrijheid zodra wij haar willen bezitten.

De grootste Liefde is misschien wel de Liefde die zichzelf niet hoeft uit te leggen.

Die gewoon Aan-Wezig Is. Stil. Open. Vrij.

In de non-dualistische tradities wordt gezegd dat Liefde geen e-motie is. E-moties komen en gaan. Ze bewegen als golven over de oceaan van ons bewustzijn. Maar Liefde zelf is de oceaan. Ze is niet afhankelijk van wederkerigheid. Niet afhankelijk van nabijheid. Niet afhankelijk van overeenstemming.

Ze is de ruimte waarin alles verSchijnt.

Wanneer we werkelijk vanuit Liefde leven, houden de tegenstellingen langzaam op te bestaan.

Er is niet langer "ik die liefheb" en "jij die geliefd wordt".

Er is alleen Liefde die zichzelf her-kent.

Dan maakt het steeds minder uit welke rol iemand in ons leven speelt. De moeder. De vriend. De geliefde. De vreemde. Zelfs degene die ons pijn heeft gedaan.

Onder al die vormen Leeft hetzelfde Leven. Hetzelfde BewustZijn. Dezelfde Bron.

Het ego vraagt voortdurend: "Wat ben ik voor jou?"

Liefde vraagt slechts: "Hoe kan ik vandaag Aan-Wezig Zijn?"

Het ego zoekt zekerheid. Liefde ver-Trouwt.

Het ego wil benoemen. Liefde aanschouwt.

Het ego verdeelt. Liefde Is Eénheid.

Misschien is dat ook waarom zoveel verwarring ontstaat rondom menselijke relaties.

We proberen Liefde te definiëren, terwijl Liefde juist alle definities overstijgt.

We vragen ons af of iemand een soulmate is. Een tweelingziel. Een levenspartner. Een spirituele leraar. Maar misschien zijn dat slechts woorden die verwijzen naar iets wat nooit in woorden gevangen kan worden.

Want wanneer Liefde Werkelijk stroomt, wordt het label onbelangrijk. Dan blijft alleen de ont-moeting over. Van hart tot hart. Van Zijn tot Zijn. Dat betekent niet dat grenzen verdwijnen of dat iedere relatie hetzelfde wordt. Juist wanneer Liefde Vrij is van verwachtingen, kan zij zich in iedere ont-moeting precies tonen zoals het Leven daarom vraagt. Soms als een warme omhelzing. Soms als een Stil zwijgen. Soms als een eerlijk afscheid. Soms als een diepe vriendschap. En soms als een Liefdevolle afstand.

Niet de vorm is Liefde. Liefde is datgene wat door iedere vorm heen Straalt.

Net dààrom hoeven we niet langer te zoeken naar de juiste naam voor wat we voelen. We hoeven het niet te begrijpen. Het Is genoeg om het te laten Zijn. Want waar ware Liefde verschijnt, verstomt de behoefte aan definities. Daar spreekt geen taal meer. Daar blijft alleen Stilte over.

En juist in die Stilte her-ken-nen we wat we altijd al waren.

Liefde.

Niet als iets wat we bezitten.

Maar als datgene wat we in Wezen Zijn.

Liefde vraagt niet om een naam, want wat oneindig is laat zich niet begrenzen. Zodra het hart zwijgt, spreekt de Liefde vanZelf

L.

L.