Wanneer ontwaken voelt als een identiteitscrisis

 Wanneer ontwaken voelt als een identiteitscrisis

Spiritueel ont-waken gaat niet over het vinden van jeZelf. Naar mijn er-Varing gaat het over het verliezen van alles wat je dacht dat je was.

Dat klinkt misschien vreemd. Want de meeste spirituele boeken en leraren spreken over Thuiskomen bij jeZelf, jeZelf ont-dekken of jeZelf realiseren.

Maar voordat dat Thuiskomen kan plaatsvinden, gebeurt er vaak iets anders. Iets wat veel minder romantisch aanvoelt.

Een identiteitscrisis.

Wanneer het oude niet meer past

Voor de meeste mensen ontstaat identiteit niet zomaar.

Ze wordt opgebouwd uit ervaringen, overtuigingen en omstandigheden. We worden de sterke. De zorgzame. De verantwoordelijke. De succesvolle. De afgewezene. De redder. De vredestichter. De spirituele zoeker.

Sommige rollen kiezen we bewust. Andere ontstaan als antwoord op pijn, angst of een diep verlangen om erbij te horen.

En dat is heel menselijk. Het probleem ontstaat pas wanneer we vergeten dat het rollen zijn. Wanneer we gaan geloven:

"Dit ben ik."

Dan wordt onze identiteit een huis waarin we wonen zonder ooit nog de deur naar buiten te openen.

Het begin van ontwaken

Spiritueel ont-waken begint vaak niet met Licht, Vrede of extase.

Het begint met vragen. Vragen die zich niet langer laten wegduwen. Waarom voelt dit leven niet meer zoals vroeger? Waarom raken mijn oude doelen me niet meer? Waarom voel ik me anders dan de mensen om mij heen? Waarom lijkt alles wat ooit vanzelfsprekend was zijn betekenis te verliezen?

Veel mensen denken op dat moment dat er iets mis is. Dat ze de weg kwijt zijn. Dat ze terug moeten naar wie ze vroeger waren.

Maar wat als er niets mis is? Wat als juist dat verlies van richting een teken is dat iets diepers zich begint te openen?

De heilige verwarring

Wanneer bewustZijn groeit, beginnen oude identiteiten te wankelen. De rollen die jarenlang houvast gaven, voelen plots te klein. Het masker begint te knellen. Niet omdat er iets verkeerd is aan dat masker. Maar omdat je er langzaam uit groeit.

Dat kan een periode van diepe verwarring veroorzaken. Je bent niet langer wie je was. Maar je weet ook nog niet wie je bent zonder die oude verhalen. Het voelt alsof je tussen twee oevers hangt. Het oude land verdwijnt achter je.

Het nieuwe is nog niet zichtbaar. En precies daar ontstaat vaak angst. Want het ego houdt van duidelijkheid. Het wil weten wie het is. Waar het staat. Hoe anderen het zien.

Wanneer die zekerheid wegvalt, kan ont-waken aanvoelen als een persoonlijke crisis.

Wat veel mensen ego-dood noemen

Sommigen noemen dit proces ego-dood. Alsof er iets in ons sterft. En vanuit menselijk perspectief voelt dat soms ook zo.

Maar het ego sterft niet werkelijk. Alleen de overtuiging dat het ego is wie wij zijn, sterft. Je naam blijft bestaan. Je persoonlijkheid blijft bestaan. Je talenten, voorkeuren en karakter blijven bestaan. Wat begint te verdwijnen, is de identificatie ermee. Je ziet dat je meer bent dan je geschiedenis. Meer dan je trauma. Meer dan je succes. Meer dan je mislukkingen. Meer dan de rol die je speelt in het verhaal van iemand anders.

Dat inzicht kan bevrijdend zijn. Maar eerst voelt het vaak als verlies.

De leegte die geen leegte is

In deze fase ervaren veel mensen een vreemde leegte. Niet omdat er niets meer is. Maar omdat alles wat niet Wezenlijk was, langzaam zijn grip verliest. De controle verliest zijn aantrekkingskracht. Het voortdurende streven wordt minder belangrijk. De behoefte om jezelf te bewijzen begint af te nemen. En wat overblijft voelt aanvankelijk onbekend. Stil. Ruim. Open. Soms zelfs een beetje ongemakkelijk. Toch schuilt precies daar een groot geschenk. Want die leegte is geen afwezigheid. Ze is ruimte.

Ruimte voor iets dat al-tijd al Aan-Wezig was, maar jarenlang verborgen lag achter alle rollen, verhalen en zelfbeelden.

Wat blijft er over?

Dat is misschien wel de vraag waar het ego het meest bang voor is. Als ik mijn verhalen niet ben... Wie ben ik dan?

Het antwoord is niet iets wat het denken kan bevatten. Het wordt eerder er-Varen dan begrepen.

Onder alle rollen blijkt een Stille Aan-Wezig-heid Aan-Wezig te Zijn. Onder alle inspanningen blijkt een natuurlijke Heelheid Aan-Wezig te Zijn. Onder alle angst blijkt een Liefde Aan-Wezig te Zijn die niets hoeft te verdienen.

Misschien is dat de ware betekenis van ont-Waken. Niet dat we iemand anders worden. Maar dat we langzaam ophouden te geloven dat we slechts diegene zijn die we dachten te zijn.

En wat dan overblijft, is geen verlies. Het is een Thuiskomen.

Niet bij een nieuwe identiteit. Maar bij datgene wat al die tijd Stil Aan-Wezig was, wachtend tot wij bereid waren alles los te laten wat we nooit werkelijk waren.

L.