Wanneer Stilte luider spreekt dan een mening

Wanneer Stilte luider spreekt dan een mening

 Vroeger dacht ik dat een eigen mening hebben belangrijk was. Dat het hoorde bij wie je bent. Dat je standpunten moest innemen, jezelf moest verdedigen en overal iets van moest vinden.

Vandaag ervaar ik dat steeds minder zo. Niet omdat ik onverschillig ben geworden. Ik voel me meer betrokken bij het Leven dan ooit tevoren. Alleen is er iets fundamenteel veranderd.

Door de jaren heen heeft mijn spirituele pad me uitgenodigd om steeds minder vanuit mijn persoonlijke verhaal te leven en steeds meer vanuit de Stilte die daarachter Aan-Wezig Is. Een Stilte die niet vóór of tegen is. Die niet voortdurend hoeft te oordelen, vergelijken of kiezen.

Vanuit die Stilte kijk ik steeds vaker naar het leven alsof ik naar een toneelstuk kijk. Mensen spelen hun rollen. Situaties ont-vouwen zich. E-moties komen en gaan. Meningen botsen. Overtuigingen wisselen elkaar af.

En ik zie hoe gemakkelijk we vergeten dat ook wij ooit een andere rol speelden, een andere overtuiging hadden of een andere waarheid verdedigden.

Dat betekent niet dat ik geen voorkeuren meer heb of geen grenzen stel. Het betekent alleen dat ik steeds minder de behoefte voel om mijn kijk op het leven als dé waarheid naar voren te schuiven.

Er ont-staat een Inner-lijke Vrijheid wanneer je beseft dat niet alles jouw oordeel nodig heeft.

Sommige dingen vragen niet om een mening, maar om Aan-Wezig-heid. Niet om een standpunt, maar om bewustZijn.

Voor mij is dit de natuurlijke beweging van non-dualiteit: niet langer leven vanuit het idee dat er voortdurend een 'ik' is dat alles moet beoordelen, maar eenvoudig getuige zijn van wat zich ont-vouwt.

Je bewandelt dan je eigen weg, terwijl je tegelijkertijd beseft dat er uiteindelijk geen vaste weg is.

Het Leven leeft zichZelf.

En jij mag het, in alle eenvoud, aanschouwen.

Waar de mening zwijgt, begint het zien.

L.

L.