Wie oordeelt er eigenlijk?

 Wie oordeelt er eigenlijk?

We zeggen vaak dat iedereen zijn eigen waarheid heeft. Dat is een mooie stap richting begrip. Maar de werkelijkheid gaat nog dieper. Misschien is er helemaal niemand die een waarheid bezit.

Wat wij "mijn werkelijkheid" noemen, is een voortdurende stroom van gedachten, herinneringen, e-moties, overtuigingen en waarnemingen. Alles verschijnt, verandert en verdwijnt weer. Toch noemen we het "ik". Maar wie is die ik eigenlijk? Wanneer je Stil wordt en Werkelijk kijkt, ont-dek je iets Wonder-lijks. Dat gedachten vanZelf verschijnen. Gevoelens vanZelf verschijnen. Het lichaam dat gevoeld wordt. De wereld die waar-genomen wordt...

Maar nergens is een afzonderlijke waarnemer te vinden die dit allemaal bestuurt. Er is alleen bewustZijn waarin alles ver-Schijnt. Ook de gedachte: dit is mijn werkelijkheid. En ook de gedachte: de ander heeft ongelijk. Vanuit dat in-Zicht verandert de betekenis van oordeel Vol-ledig.

Want wie is het die oordeelt? En over wie wordt geoordeeld? Het oordeel ontstaat als een gedachte die de ervaring verdeelt in twee delen: ik en de ander, goed en fout, gelijk en ongelijk. Maar die scheiding bestaat alleen in de gedachte. De ervaring zelf kent geen verdeeldheid. 

De wind waait. Een vogel zingt. Een e-motie beweegt door het lichaam. Een gedachte noemt het mooi. Een andere gedachte noemt het lelijk. 

Het Leven zelf doet geen van beide. Het Is.

Ook mensen ver-Schijnen op deZelfde manier. De één spreekt zacht. De ander schreeuwt. De één sluit zich af. De ander zoekt voortdurend verbinding.

Wij noemen dit karakter. 

BewustZijn ziet slechts beweging. Dat betekent niet dat alles moet worden goedgekeurd. Wanneer iemand schade veroorzaakt, kan er nog steeds helderheid zijn. Er kunnen grenzen worden gesteld. Er kan worden ingegrepen wanneer dat nodig is. Maar dat gebeurt niet langer vanuit veroordeling. Het gebeurt vanuit helder zien. Zoals je een kind uit een drukke straat haalt zonder boos te zijn op de straat. Of zoals je een vuur dooft zonder het vuur te haten. Oordeel voegt altijd een verhaal toe.

Helderheid heeft geen verhaal nodig. En dat Is de grootste Vrij-heid.

Niet dat je nooit meer een oordeel denkt. Gedachten blijven verschijnen. Maar je gelooft ze niet langer automatisch. Je ziet dat ook het oordeel slechts een verschijnsel is. Net als de wolken. Net als regen. Net als stilte. En wanneer zelfs het oordeel wordt gezien in plaats van geloofd, ontstaat vanzelf ruimte. Ruimte waarin de ander niet langer een tegenstander is. Ruimte waarin jij ook niet langer iemand hoeft te zijn die zichzelf voortdurend verdedigt.

Want wat verdedigt zich eigenlijk? Een naam? Een geschiedenis? Een verzameling herinneringen? Of slechts een gedachte die zichzelf steeds opnieuw probeert te bevestigen?

Daarom is Liefde geen gevoel. Liefde is het wegvallen van de scheiding. Niet omdat jij de ander begrijpt. Maar omdat je ziet dat de grens tussen jou en de ander nooit zo vast is geweest als je dacht.

Dan blijft alleen het Leven over.

Eén beweging. Eén bewustZijn. Ontelbare vormen. En nergens iemand die buiten dat geheel staat. Vanuit die Stilte wordt oordelen niet onderdrukt. Het wordt eenvoudig overbodig.

L.