De dag die de Ziel al kende

 De dag die de Ziel al kende

Vanuit een spiritueel bewustZijn is ons lichaam niet wie wij zijn. Het is een tijdelijk voertuig waardoor een klein deel van onze Ziel zich op aarde kan uitdrukken. Het overgrote deel van onze Ziel is nooit werkelijk weggegaan. Het is nog steeds Eén met de Bron. 

Wij leven hier als een unieke uitdrukking van iets dat oneindig veel groter is dan onze menselijke persoonlijkheid ooit kan bevatten.

Onze Ziel kent het Vol-ledige landschap van onze levensreis. Zij weet waarom zij hier kwam. Welke er-Varingen zij wilde opdoen. Welke mensen zij zou ont-moeten. Welke lessen zouden bijdragen aan haar groei. En ook wanneer haar aardse reis voltooid zal Zijn.

Vanuit dit perspectief is het moment waarop de Ziel het lichaam verlaat geen vergissing, geen toeval en ook geen straf. Het is eenvoudig het moment waarop haar aardse er-Varing Vol-ledig Is.

Voor mij is dát de diepste betekenis van sterven. Niet dat het leven ophoudt maar dat de Ziel haar tijdelijke woning liefdevol achterlaat.

Velen ervaren het alsof iemand "te vroeg" gestorven is. Maar misschien bestaat "te vroeg" alleen vanuit het menselijke perspectief. De Ziel kent immers een tijdloos bewustZijn waarin niets te vroeg of te laat gebeurt.

Dat betekent niet dat wij het verlies niet mogen voelen. Verdriet is liefde die haar fysieke vorm mist. Rouw is een volkomen menselijke beweging van het hart. Beide mogen er volledig zijn.

Maar onder die golven van verdriet kan een diepe Stilte Aan-Wezig Zijn waarin iets fluistert:

Alles is precies verlopen zoals de Ziel het kon dragen.

Vanuit deze visie staat het moment waarop de Ziel haar lichaam zal verlaten al besloten op het ogenblik dat zij haar aardse reis begint. Niet als een star lot waaraan niets meer kan veranderen, maar als een diep Inner-lijk weten van de Ziel Zelf.

Hoe dat moment zich zal ontvouwen, blijft echter open.

Daarin spelen talloze factoren een rol: de keuzes van mensen, omstandigheden, ont-moetingen, gebeurtenissen en de vrije wil die voortdurend verweven is met het grotere geheel.

En juist daarom ont-vouwt het leven zich zo Wonderlijk synchroon.

Wanneer de tijd gekomen is dat een Ziel haar aardse er-Varing voltooit, lijken gebeurtenissen zich als vanZelf met elkaar te verweven. Ont-moetingen vinden plaats. Woorden worden gesproken. Wegen kruisen elkaar. Kleine en grote gebeurtenissen vallen precies op hun plaats.

Niet omdat het Leven een mechanisch script volgt.

Maar omdat het Leven Zelf een oneindige Intelligentie Is waarin alles voortdurend met elkaar Eén Is.

Zoals ook alle andere belangrijke momenten in ons leven zich vaak achteraf verrassend logisch blijken te hebben ont-vouwd, zo zal ook het moment waarop de Ziel terugkeert naar de Bron gedragen worden door dieZelfde onzichtbare orde.

Net daarom hoeft sterven niet onze grootste angst te zijn en mogen we haar leren her-ken-nen als een Thuiskomst.

Niet het einde van het Leven maar het einde van een prachtige, tijdelijke vorm waarin de Liefde zichZelf even mens mocht noemen.

Want wat Werkelijk Is, sterft nooit.

Alleen het lichaam keert terug naar de aarde.

De Ziel keert terug naar Huis.

De dood is niet het tegenovergestelde van het leven. Zij is slechts het moment waarop de Ziel haar vleugels weer Vol-ledig her-Innert.

L.

L.