Heb jij genoeg, of heb jij meer dan ik?

 Heb jij genoeg, of heb jij meer dan ik?

I looked into your cup to see if you needed more.

You looked into mine to see if I had more than you.

We are not the same.

Soms zegt een eenvoudige zin meer dan een hele spirituele verhandeling.

Ik kwam deze quote tegen en hij bleef bij me hangen.

Niet omdat ik mezelf herken in het vergelijken van mijn kopje met dat van een ander. Eigenlijk kijk ik niet zo naar het leven. Ik ben niet zo bezig met de vraag of iemand meer of minder heeft dan ik.

Maar juist daarom raakte de quote me.

Omdat ik haar zo duidelijk herken als een beweging die in ons als mensen kan ontstaan.

Want hoe vaak kijken we naar het kopje van een ander?

Niet altijd om werkelijk te voelen of de ander genoeg heeft, maar soms om onbewust te meten. Heeft die ander meer liefde gekregen? Meer erkenning? Meer aandacht? Meer succes? Meer geluk? Meer mogelijkheden?

En soms gebeurt dat zonder dat we het zelf onmiddellijk doorhebben. We vergelijken. We meten. We leggen onze levens naast elkaar en proberen daaruit af te leiden waar wij zelf staan.

En dat is precies wat deze quote zo mooi blootlegt.

Want er is een Wezen-lijk verschil tussen naar het kopje van de ander kijken uit zorg en naar het kopje van de ander kijken vanuit vergelijking.

De ene beweging zegt: “Heb jij genoeg?”

De andere: “Heb jij misschien meer dan ik?”

Aan de buitenkant lijkt het alsof beide mensen naar hetzelfde kijken. Maar van-binnen gebeurt er iets totaal anders. De eerste kijkt vanuit betrokkenheid. De tweede vanuit tekort.

En dat verschil is enorm. Want wanneer ik vanuit tekort kijk, kan de overvloed van een ander iets in mij aanraken. Als jij meer liefde krijgt, lijkt het misschien alsof er voor mij minder overblijft. Als jij iets bereikt waar ik naar verlang, kan mijn blijdschap voor jou vermengd raken met verdriet om wat ik zelf mis. Niet omdat de ander mij werkelijk iets afneemt. Maar omdat mijn aandacht verschuift van wat er Is naar wat ik denk dat er had moeten zijn.

En voor we het weten, kijken we niet meer werkelijk naar elkaar. We kijken naar elkaar door de bril van vergelijking.

Maar Liefde vergelijkt niet.

Liefde vraagt niet:

“Heb jij meer dan ik?”

Liefde vraagt:

“Heb jij genoeg?”

Dat is de werkelijke uitnodiging van deze quote. Niet om onszelf onmiddellijk in het tweede kopje te herkennen, maar om eens eerlijk te kijken naar de manier waarop wij zélf naar anderen kijken.

Van waaruit kijk ik? Vanuit bewondering? Vanuit betrokkenheid? Vanuit liefde? Of zit er ergens toch een stille vergelijking onder?

Niet om onszelf daarop te veroordelen. Maar eenvoudigweg om het te zien. Want zodra iets gezien wordt, hoeft het niet langer onbewust te blijven.

Dat is precies waar bewustwording begint. Niet bij het proberen een ander mens te worden. Maar bij het eerlijk durven kijken naar wat er in ons gebeurt. Zonder oordeel. Zonder schuld. Gewoon zien.

En vanuit dat zien kan er iets verschuiven.

Van vergelijken naar ont-moeten.

Van meten naar voelen.

Van “heb jij meer?” naar:

“Heb jij genoeg?”

En toch gaat deze quote voor mij nog dieper.

Want ook wanneer we niet vergelijken, blijft er een belangrijke vraag over: waarom kijken we eigenlijk naar het kopje van de ander?

Het kan misschien zijn omdat we soms denken dat we verantwoordelijk zijn voor de inhoud ervan. We willen de ander gelukkig maken. We willen het verdriet wegnemen. We willen het tekort aanvullen. We willen geven, dragen, helpen.

En ook dat kan vanuit Liefde ont-staan. Maar misschien vraagt Liefde soms iets anders. Niet dat ik jouw kopje voortdurend probeer te vullen, maar dat ik naast je kan Staan en Werkelijk kan zien wat van jou Is en wat van mij.

Ik kan geven zonder mezelf leeg te schenken. Ik kan er voor je zijn zonder jouw Leven voor jou te willen leven. Ik kan jouw pijn er-ken-nen zonder te geloven dat ik haar voor jou moet oplossen.

Want ook dat is Liefde. De ander zijn of haar eigen pad laten bewandelen. Ver-Trouw-en dat ieder mens op zijn of haar eigen manier leert, groeit, valt, op-staat en ont-dekt.

En dat is juist zo mooi. Jouw kopje hoeft niet hetZelfde gevuld te zijn als het mijne. Jouw leven hoeft er niet uit te zien zoals het mijne. Jouw weg hoeft niet mijn weg te zijn. En ik hoef niets van jou te hebben om Heel te Zijn.

Onder al die verschillen ligt iets wat niet gemeten kan worden. Iets wat niet groter of kleiner wordt doordat een ander meer of minder heeft.

Liefde. BewustZijn. Dat wat in Essentie niet verdeeld raakt.

Voor mij is dit de diepste laag van deze eenvoudige quote.

Dat we aan de oppervlakte naar verschillende kopjes kijken, terwijl we op een dieper niveau nooit Werkelijk van elkaar af-gescheiden Zijn.

We hoeven niet te kijken naar wie er meer heeft. Het is genoeg om all-één maar Werkelijk Aan-Wezig te Zijn.

Bij onsZelf. Bij de ander. Bij wat er Is.

En als we dan in het kopje van een ander kijken, laat het dan niet zijn om te meten. Laat het zijn om te ont-moeten.

Niet:

“Heb jij meer dan ik?”

Maar:

“Heb jij genoeg?”

Vervolgens kunnen we die Zelfde Liefde ook naar onsZelf brengen.

Niet:

“Waarom heeft een ander meer?”

Maar:

“Wat heb ík nu nodig?”

Daar, precies daar, verdwijnt de vergelijking. En ont-staat er ruimte. Ruimte voor de ander. Ruimte voor onsZelf. Ruimte voor Liefde.

Waar vergelijking vraagt wie er meer heeft, vraagt Liefde alleen: Heb jij genoeg?

L. 

L.