Je kunt een ander niet leren voelen

 Je kunt een ander niet leren voelen

Er zijn dingen die je iemand kunt leren. Je kunt iemand leren luisteren. Je kunt iemand leren communiceren. Je kunt iemand uitleggen wat empathie betekent. Je kunt iemand vertellen hoe zorgzaamheid eruitziet. Maar je kunt iemand niet leren voelen. Niet Werkelijk.

Want empathie is uiteindelijk niet alleen een vaardigheid die je kunt aanleren. Zorgzaamheid is niet enkel een gedrag dat je kunt oefenen. Er is een diepere laag waarin je iets van de ander aanvoelt, waarin het welZijn van die ander je raakt, waarin je vanZelf even uit je eigen verhaal stapt en ruimte maakt voor wat er in de ander Leeft.

En wanneer die beweging van binnenuit niet aanwezig is, kun je haar niet van buitenaf in iemand planten. Je kunt iemand vertellen hoe het zou moeten zijn. Je kunt voorbeelden geven. Je kunt uitleggen wat bepaald gedrag met een ander doet. Je kunt zelfs heel geduldig blijven herhalen wat jij nodig hebt.

Maar op een bepaald moment komt er een grens waarop je beseft:

Ik kan jou niet geven wat jij zelf niet kunt ontvangen of voelen.

En misschien is dat wel één van de moeilijkste lessen op een spiritueel pad. Want wanneer je zelf heel empathisch bent, ga je er gemakkelijk vanuit dat een ander ook zo werkt.

Je voelt iets aan en denkt dat de ander het ook voelt. Je merkt dat iemand pijn heeft en wilt daar iets mee doen. Je ziet wat er onder iemands woorden ligt en denkt: als ik het maar rustig genoeg uitleg, zal de ander het uiteindelijk begrijpen. Maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Niet iedereen kijkt op dezelfde manier. Niet iedereen voelt op dezelfde diepte. Niet iedereen heeft dezelfde natuurlijke beweging naar de ander toe.

En misschien hoeft dat ook niet. De ander hoeft niet te worden zoals jij. Dat is een belangrijke vorm van los-laten. Want soms proberen we een ander te veranderen vanuit liefde, terwijl er onder die liefde toch een subtiele boodschap zit:

Ik wil dat jij anders bent, zodat ik me beter kan voelen in onze relatie.

Maar zolang we de ander proberen te veranderen, zijn we eigenlijk nog in gevecht met wat er Is.

Non-dualiteit nodigt uit tot iets anders.

Niet tot passiviteit. Niet tot alles maar goedvinden. Niet tot jezelf wegcijferen.

Maar tot het Werkelijk zien van wat er voor je Staat.

Dit is wie jij bent. Dit is hoe jij reageert. Dit is wat jij wel en niet kunt geven. En dit is wat dat met mij doet.

Zonder oordeel.

En juist vanuit dat zien kan er iets heel beVrijdends ont-staan. Want als ik niet langer probeer jou te veranderen, hoef ik ook niet langer mijn energie te besteden aan de vraag waarom je niet kunt zijn zoals ik zou willen.

Dan komt de aandacht terug naar waar ze Werkelijk Thuishoort:

Hoe wil ík hiermee omgaan?

Dat is iets anders. Ik kan jou niet leren om zorgzamer te zijn. Maar ik kan wél leren om meZelf niet langer te ver-laten wanneer jij niet voor mij zorgt. Ik kan jou niet leren om empathischer te zijn. Maar ik kan wél leren om mijn eigen gevoeligheid serieus te nemen. Ik kan jou niet leren voelen wat ik voel. Maar ik kan wél leren om niet voortdurend te twijfelen aan wat ík voel omdat jij het niet voelt.

Hierin ligt voor sommige mensen een bijzonder diepe levensles. Wanneer je van nature heel veel aanvoelt, heel veel geeft en gemakkelijk verantwoordelijkheid neemt voor het welZijn van anderen, kan iemand die daar heel anders in staat een enorme spiegel zijn.

Niet omdat die ander verkeerd is. Maar omdat jij misschien wordt uitgenodigd om iets te leren wat je nooit vanzelf hebt geleerd:

Ook voor jeZelf zorgen.

Grenzen voelen. Grenzen er-ken-nen. Niet altijd begrijpen. Niet altijd verzachten. Niet altijd blijven geven. Niet alles persoonlijk maken. En soms zelfs: iemand laten zijn wie hij of zij is, zonder jeZelf nog beschikbaar te stellen voor alles wat daarbij hoort.

Dat is geen gebrek aan Liefde. Dat ís juist Liefde. Want Liefde betekent niet dat ik jou moet veranderen. Liefde kan ook betekenen: Ik zie jou. Ik zie dat jij bent wie je bent. Ik hoef daar niets van te maken.

En tegelijkertijd: Ik zie ook meZelf. Ik zie wat ik nodig heb. Ik zie wat voor mij niet klopt. En ik hoef meZelf daar niet voor te verlaten.

Daar ont-staat een andere vorm van Vrijheid. Niet de vrijheid om de ander te veranderen, maar de Vrijheid om niet langer af-hankelijk te zijn van diens verandering.

De ander loopt zijn of haar pad. Met eigen lessen. Eigen mogelijkheden. Eigen bewustZijn. Eigen beperkingen. Wij hoeven daar helemaal niet tussen te komen. Onze taak is niet om elkaar te repareren, op te voeden of bewust te maken.

Onze taak is veel één-voud-iger

Zien. Aanvaarden wat er Is. Liefhebben waar dat mogelijk is. En helder zijn over waar wij Zelf staan.

Want uiteindelijk is ook de ander niet los van het geHeel. En als we Werkelijk vanuit Eenheid kijken, hoeven we zelfs het verschil tussen “de empathische” en “de niet-empathische” niet vast te zetten in een identiteit.

We kunnen eenvoudig zien: Dit is wat hier nu verschijnt.

En dan de volgende vraag stellen: Hoe kan ik hierin Trouw blijven aan Liefde, zonder meZelf te verliezen?

Dit is een veel diepere vorm van empathie. Niet alleen voelen wat de ander nodig heeft. Maar ook voelen wat het geHeel van jou vraagt. Soms is dat nabijheid. Soms is dat een grens. Soms is dat geduld. Soms is dat los-laten. En soms is het eenvoudigweg stoppen met proberen iemand te leren wat misschien nooit van jou was om hem of haar te leren.

Want je kunt een ander niet worden.

En je hoeft dat ook niet.

Je hoeft alleen maar steeds dieper Thuis te komen in wie jij bent.

L.