Niet manifesteren, maar ontvangen

 Niet manifesteren, maar ontvangen

Wanneer je ophoudt het leven te vertellen wat het moet brengen, ont-staat de ruimte om te zien wat het al brengt.

L. 

Steeds vaker hoor ik mensen op hun spirituele pad spreken over manifesteren.

Over hoe je je gedachten kunt richten op wat je wilt. Hoe je je energie kunt afstemmen op wat je verlangt. Hoe je het Universum kunt laten weten wat je graag in je leven wilt ontvangen.

En op zichzelf is daar niets mis mee.

Maar soms vraag ik me af of we hiermee niet opnieuw iets meenemen uit de wereld van het ego naar het spirituele pad.

Want wie is het precies die probeert te manifesteren? Wie bepaalt wat er moet komen? Wie maakt het beeld van de toekomst? Wie zegt: dit wil ik, dit heb ik nodig, dit zou mij gelukkig maken?

Misschien is dat wel precies de laag waar we op een dieper niveau juist van mogen los-laten.

Het Universum hoeft niet gestuurd te worden

Wanneer je Werkelijk begint te leven vanuit Overgave en Ver-trouw-en, verandert er iets Wezenlijks.

Je hoeft het Leven niet langer voortdurend te vertellen wat het moet brengen.

Je hoeft niet alles te visualiseren, te controleren of energetisch naar je toe te trekken.

Het leven Is al bezig.

Het Universum beweegt voortdurend. Het leven ont-vouwt zich voortdurend.
En ook jij bent daar geen losstaand wezen buiten. Je bent onderdeel van dieZelfde beweging.

Wanneer je Werkelijk in Overgave Leeft, ont-staat er een diep weten:

Wat naar mij toe mag komen, zal mij bereiken.

Niet noodzakelijk in de vorm die mijn persoonlijkheid had bedacht. Ook niet noodzakelijk op het moment waarop ik het had gepland. En misschien zelfs helemaal anders dan ik had verwacht. Maar precies dát kan het geschenk zijn. Want wat ik denk nodig te hebben, is niet altijd wat mij Werkelijk dient.

Het ego kent mijn verlangens.
Het Leven kent mijn Weg.

Zelfs wanneer we niet in Overgave leven

Hier Is ook nog iets Wonder-lijks aan.

Zelfs wanneer je nog helemaal niet in Vol-ledige Overgave en Ver-trouw-en Leeft, blijft het Leven zich ont-vouwen. Je ontvangt nog steeds. Alleen herken je het misschien niet. Omdat je zo gericht bent op wat je wilt ontvangen, dat je niet meer ziet wat zich al aan-dient. Omdat je wacht op die ene persoon, terwijl het Leven je iemand anders brengt. Omdat je wacht op die ene kans, terwijl er zich een andere deur opent. Omdat je denkt dat genezing er op een bepaalde manier moet uitzien, terwijl het Leven je misschien iets anders wil laten zien. Of omdat je zo gefocust bent op het manifesteren van een bepaalde toekomst, dat je de Werkelijkheid van dit moment niet meer Vol-ledig ont-moet.

En misschien is dat wel een van de grootste valkuilen op een spiritueel pad:

Dat we zo bezig zijn met creëren wat nog niet is, dat we missen wat er wél al Is.

Aan-Wezig-heid maakt ontvangen mogelijk

Daarom geloof ik steeds minder dat de werkelijke kunst ligt in leren manifesteren.

Misschien ligt de kunst veel meer in Aan-Wezig Zijn.

Werkelijk Aan-Wezig.

Zonder voortdurend vooruit te grijpen. Zonder alles te willen invullen. Zonder te bepalen hoe het moet gaan.

Aan-Wezig genoeg om te voelen. Aan-Wezig genoeg om te luisteren. Aan-Wezig genoeg om te her-ken-nen. Aan-Wezig genoeg om te ont-vangen.

Want ontvangen vraagt ruimte. Wanneer mijn hoofd voortdurend bezig is met wat ik wil, wat er moet gebeuren, hoe het moet gebeuren en wanneer het moet gebeuren, blijft er weinig ruimte over om te zien wat het Leven mij Werkelijk aan-reikt.

Maar wanneer ik Stil word... Wanneer ik niet langer voortdurend probeer te sturen... Wanneer ik durf te zeggen:

“Ik weet het niet.
Ik hoef het niet te weten.
Ik ver-Trouw.”

...dan ontstaat er ruimte.

En in die ruimte kan iets zichtbaar worden wat er misschien al die tijd al was.

Het verschil tussen manifesteren en ontvangen

Er zit een Wezen-lijk verschil tussen manifesteren ontvangen.

Manifesteren vertrekt vaak vanuit:

“Dit is wat ík wil dat het leven mij geeft.”

Ontvangen vertrekt vanuit:

“Ik ben hier. Wat wil het Leven mij laten zien?”

Het eerste beweegt vanuit intentie en richting.

Het tweede vanuit ont-vankelijk-heid.

Het wil niet zeggen dat deze twee elkaar uitsluiten.

We mogen dromen. We mogen verlangen. We mogen intenties hebben. We mogen creëren.

Maar zodra we geloven dat onze persoonlijke wil de Werkelijkheid moet bepalen, zijn we misschien vergeten dat er iets veel groters beweegt dan het kleine ik.

Het leven hoeft niet door mij gemanifesteerd te worden.

Het Leven manifesteert zichZelf al.

Ook door mij.

Ook als mij.

Misschien hoef je niets aan te trekken

Wat als je niet hoeft te leren hoe je meer geld, liefde, succes, mogelijkheden of de juiste omstandigheden naar je toe kunt trekken? Wat als je eerst mag leren om zo Aan-Wezig te Zijn dat je kunt her-ken-nen wat er werkelijk naar je toekomt? Wat als het Universum niet wacht op jouw perfecte vibratie, affirmatie of visualisatie? Wat als je niet voortdurend iets hoeft te doen om te ont-vangen?

Misschien hoef je alleen maar beschikbaar te zijn voor datgene wat zich aan-dient. Niet passief. Maar wakker. Niet afwachtend. Maar Aan-Wezig. Niet zonder richting. Maar zonder gehechtheid aan de vorm.

Want wanneer je leeft vanuit Overgave, betekent dat niet dat je niets meer doet. Je beweegt. Je antwoordt. Je handelt. Je zegt ja wanneer iets klopt. Je zegt nee wanneer iets niet klopt. Je volgt wat zich van binnen-uit aan-dient. Maar je probeert niet langer het hele leven te controleren. Je laat het Leven ook tot jou spreken.

Ver-Trouw-en is misschien wel de diepste vorm van manifestatie

Misschien is dat uiteindelijk wat Werkelijk ver-Trouw-en betekent.

Niet: “Ik vertrouw erop dat ik krijg wat ik wil.”

Maar: “Ik vertrouw erop dat wat tot mij komt, precies dát is wat nu voor mij bedoeld Is.”

Ook wanneer ik het niet begrijp. Ook wanneer het anders loopt dan ik had gehoopt. Ook wanneer een deur sluit. Ook wanneer een weg zich onverwacht opent. En ook wanneer ik pas veel later begrijp waarom iets zich op precies die manier heeft ont-vouwd.

Dan verschuift er iets fundamenteels. Ik hoef het leven niet meer naar mijn hand te zetten. Ik hoef niet langer te vragen: “Hoe krijg ik wat ik wil?” Maar misschien wordt de vraag: “Kan ik Stil genoeg worden om te ont-vangen wat er al Is?”

Voor mij is dát wel de diepere uitnodiging van het spirituele pad. Niet leren hoe je het leven kunt laten gehoorzamen aan jouw wil. Maar steeds dieper Thuiskomen in datgene wat zich door jou heen wil ont-vouwen.

Want uiteindelijk is er misschien niets te manifesteren.

Er is alleen dit:

het Leven dat zichZelf ont-vouwt.

En jij die Aan-Wezig genoeg wordt om het te ont-vangen.

Wanneer het ‘ik’ ophoudt te bepalen wat er moet komen,

wordt zichtbaar wat het Leven allang aan het ont-vouwen Is.

L.

L.