Wanneer de innerlijke strijd verdwijnt

 Wanneer de innerlijke strijd verdwijnt

Veel mensen verlangen naar een leven zonder lijden. We zijn allemaal op zoek naar rust, geluk en vervulling. We zoeken vaak in de overtuiging dat we eerst bepaalde omstandigheden moeten veranderen voordat we Vrede kunnen ervaren.

Maar wat als lijden niet ontstaat door wat we voelen, maar door onze strijd met wat we voelen?

E-moties horen bij het mens-zijn. Ze zijn een natuurlijk onderdeel van het leven. Verdriet komt wanneer we verliezen. Angst verschijnt wanneer we ons kwetsbaar voelen. Boosheid kan opkomen wanneer grenzen worden overgeschreden. Vreugde ontstaat wanneer het hart zich opent. 

Geen enkele e-motie is het probleem. 

Het probleem ontstaat pas wanneer er verzet komt tegen wat er al Aan-Wezig Is.

Op het moment dat we verdriet voelen, denken we al snel: "Dit zou toch niet mogen zijn." Wanneer angst opkomt, proberen we haar weg te duwen. Wanneer pijn zich aandient, gaan we op zoek naar manieren om eraan te ontsnappen. 

Zo ontstaat er een tweede laag: de innerlijke strijd.

En het is juist díe strijd die wordt ervaren als lijden.

Wanneer we werkelijk Thuis komen bij onsZelf, begint die strijd langzaam weg te vallen. Niet omdat e-moties verdwijnen, maar omdat er een ruimte ontstaat om ze volledig te ervaren zonder ertegen te vechten.

Verdriet mag er zijn.

Angst mag angst zijn.

Vreugde mag vreugde zijn.

Er is niets dat gerepareerd hoeft te worden. 

In deze open ruimte verdwijnt het gevoel van afgescheidenheid. Er is niet langer een geïsoleerde 'ik' die zich verdedigt tegen het Leven. Er is simpelweg de ervaring zelf, precies zoals die zich aandient. 

Dit wil niet zeggen dat het leven altijd gemakkelijk is. Pijn, verlies en verandering blijven onderdeel van het bestaan. Maar de extra last van weerstand begint op te lossen. 

Wat overblijft is een diepe vorm van Vrede.

Geen vrede die afhankelijk is van omstandigheden.

Geen vrede die e-moties uitsluit.

Maar een Vrede die Aan-Wezig blijft terwijl het hele menselijke Leven zich ontvouwt. 

Misschien is dat wat het betekent om werkelijk Thuis te Zijn bij jeZelf: niet ontsnappen aan het Leven, maar er volledig Aan-Wezig voor Zijn.

L.