Love by YOU

 Wanneer je iemand niet kunt kwetsen, ook al heeft die jou gekwetst Ken je dat? Dat iemand je kwetst. Je onrechtvaardig behandelt. Woorden gebruikt die pijn doen, je verkeerd begrijpt of je behandelt op een manier waarop je zelf nooit iemand zou behandelen. En dat je op dat moment, vanuit de pijn en de boosheid die je voelt, misschien wel de neiging hebt om hetzelfde terug te doen? Om die ander eens te laten voelen hoe het is? Om even hard te zijn? Om woorden terug te geven die raken op dezelfde plek waar jij geraakt bent? Misschien voel je zelfs heel even de behoefte om de ander pijn te doen, gewoon omdat jij ook pijn hebt. En toch… Doe je het niet. Niet omdat je geen antwoord zou kunnen bedenken dat even hard aankomt. Niet omdat je niet weet waar je de ander zou kunnen raken. En ook niet noodzakelijk omdat je jezelf koste wat het kost onder controle probeert te houden. Maar omdat je ergens vanbinnen voelt: Dit ben ik niet. Dit is niet hoe ik met een ander wil omgaan.  Het zi...

 De kracht van zacht blijven Ooit zei iemand tegen mij dat de wereld niets heeft aan zachte leermeesters. Dat ik harder moest worden. Alsof zachtheid iets was wat ik moest afleren om werkelijk iets voor anderen te kunnen betekenen. Nu vind ik ten eerste al niet dat ik een 'leermeester' ben. Ik voel me eerder 'niets' en vanuit dat 'niets' probeer ik gewoon het Leven te ont-moeten en de delen wat er door me heen stroomt.  Wat als je niet bedoeld bent om harder te worden? Wat als jouw weg er niet in bestaat om de hardheid van de wereld te evenaren, maar om te laten zien dat het ook anders kan? Er is al zoveel hardheid in de wereld. Zoveel strijd, zoveel oordelen, zoveel pogingen om elkaar te overtuigen, te veranderen of naar onze hand te zetten. Soms lijkt het alsof we geloven dat we tegenover hardheid alleen maar meer hardheid kunnen plaatsen. Maar voor mij is dat juist niet wat het Leven van ons vraagt. Verandering begint niet altijd bij degene die het hardst roe...

 Wanneer het Leven door je heen creëert All things that truly matter - beauty, love, creativity, joy, inner peace - arise from beyond the mind. Eckhart Tolle We zijn gewend geraakt om te denken dat de meest waardevolle dingen in ons leven door óns worden gemaakt. Een kunstenaar maakt een schilderij. Een schrijver schrijft een boek. Een componist schrijft muziek. Een dichter vindt woorden. Iemand bedenkt een idee en noemt het vervolgens: mijn idee.  Maar wat als dat niet helemaal is hoe het Werkelijk gaat? Wat als het mooiste wat door ons heen ontstaat, juist ont-staat wanneer het denken even niet meer op de voorgrond staat?  Wanneer de geest Stil wordt. Wanneer we niet meer proberen iets te forceren. Wanneer we niet voortdurend bezig zijn met hoe het moet worden . Wanneer we ons eenvoudigweg openen voor wat zich wil aandienen. Dan kan er iets ont-staan wat we met ons verstand niet hadden kunnen bedenken. Een melodie komt ineens. Een zin verSchijnt. Een beeld ont-vouwt zic...

 De Bron werkt altijd vóór je Soms geeft het Leven je niet wat je zo graag wilt. Niet omdat je het niet verdient. Maar juist omdat je méér verdient. Alleen kunnen we dat op het moment zelf meestal niet zien. Wij kijken naar één gebeurtenis terwijl de Bron het hele verhaal ziet. Wij zien een deur die dichtgaat. De Bron ziet misschien een andere deur die al op een kier staat. Wij zien verlies. De Bron ziet ruimte. Wij zien teleurstelling. De Bron ziet voorbereiding. En soms moet iets eerst uit onze handen vallen, voordat we werkelijk kunnen ontvangen wat voor ons bedoeld is. Dat mochten wij onlangs heel letterlijk ervaren. Mijn man is een ontzettend goede en getalenteerde pianist. Hoewel er al jaren een prachtige vleugel in onze woonkamer staat, bleef er ergens diep vanbinnen een verlangen naar dat ene instrument. Zijn droompiano. Op een dag vonden we haar. Of beter gezegd: vonden we hém. Toen mijn man achter het instrument ging zitten en begon te spelen, gebeurde er iets wat ik niet...

 De taal die niet gesproken wordt Love is the stranger with a strange language. Love is the language that can not be said or heard. Rumi   Er zijn woorden die we allemaal kennen. Liefde. Verbinding. Nabijheid. Vertrouwen. Overgave. We spreken ze uit, schrijven ze neer, proberen ze uit te leggen. We zeggen tegen iemand: “Ik hou van je.” We vertellen wat iemand voor ons betekent. We proberen onze gevoelens in woorden te vangen, alsof we daarmee iets wezenlijks kunnen overbrengen. En toch… Soms voelt het alsof de belangrijkste dingen die we elkaar willen zeggen, juist datgene is wat woorden nooit helemaal kunnen vertellen. Voor mij is dàt wat Rumi bedoelt wanneer hij zegt dat Liefde een vreemde is met een vreemde taal. Niet omdat liefde onbegrijpelijk is. Maar omdat Liefde niet de taal van het denken spreekt. De taal van het denken Ons denken kent woorden, definities, verklaringen en betekenissen. Het denkt in tegenstellingen. Goed en fout. Dichtbij en ver weg. Ik en jij. Liefde...

 Wanneer het Leven ons raakt Er is iets wat ik steeds sterker er-Vaar naarmate ik meer vanuit Eénheid, vanuit mijn diepere Essentie, probeer te Leven. Het Leven raakt me. Diep. Ook daar waar geen fysieke nabijheid is. Het raakt me wanneer ik lees over het verdriet dat iemand doormaakt. Wanneer iemand ziek wordt, iets dierbaars verliest, door een moeilijke periode gaat of zich misschien wel heel alleen voelt in wat hij of zij ervaart. Ook wanneer ik die persoon niet persoonlijk ken. Ook wanneer ik diegene al jarenlang niet meer fysiek heb ontmoet. Zelfs wanneer het iemand is die ik alleen maar 'ken' van mijn Facebook-vriendenlijst. Het raakt me. En soms raakt het me dieper dan ik zelf zou verwachten. Niet omdat ik met iedereen een persoonlijke band heb. Niet omdat ik mezelf verantwoordelijk voel voor het leed van anderen. En ook niet omdat ik de behoefte heb om iedereen te helpen of alles beter te maken. Het raakt me eenvoudigweg omdat er iets in mij wordt aangeraakt door wat ee...

 Wanneer niets meer tussen jou en de ander in staat Over werkelijk ontmoeten, onbelemmerd waarnemen en de diepe intensiteit van het Leven Love will arise in your heart when you have no barrier between yourself and another, when you meet and observe people without judging them.  Jiddu Krishnamurti Soms denk ik dat we elkaar veel minder werkelijk ontmoeten dan we vermoeden. We kijken naar elkaar, we luisteren naar elkaar, we delen woorden en ervaringen. En toch kan er iets tussen ons in staan wat we nauwelijks opmerken. Een beeld. Een herinnering. Een verwachting. Een oordeel. Nog voordat de ander werkelijk iets heeft gezegd, kan ons denken al een betekenis hebben gegeven aan wie die persoon is. We herkennen een bepaalde toon, herinneren ons een eerdere ervaring of verwachten opnieuw wat we eerder hebben ervaren. En zonder dat we het bewust beseffen, ontmoeten we niet alleen de mens die voor ons staat. We ontmoeten ook alles wat we over die mens denken te weten. Maar wat gebeurt...

 Wanneer angst onze werkelijkheid wordt Most people do not realize that thinking about something is inviting the essence of that ‘something’ into their experience. Abraham Hicks Wat een rake quote. Hoe vaak zijn we niet bezig met datgene waarvoor we bang zijn? We denken erover na, proberen het te voorkomen, zoeken naar zekerheid en spelen in ons hoofd allerlei mogelijke scenario’s af. We willen vooral niet dat iets gebeurt. En juist daardoor kan datgene wat we vrezen steeds meer aanwezig raken in ons leven. Niet noodzakelijk omdat het zich ook werkelijk zal voordoen, maar omdat we het in gedachten al zo vaak beleven. Leven vanuit angst Stel dat je bang bent om iemand te verliezen. Je begint je af te vragen of die persoon nog wel om je geeft. Je let op kleine veranderingen in gedrag, zoekt naar mogelijke signalen en probeert te ontdekken of er misschien iets aan de hand is. Een berichtje dat wat langer uitblijft, wordt een mogelijke aanwijzing. Een andere toon in een gesprek roept v...

Vrede begint bij jou Peace doesn't require two people; it requires only one. It has to be you. The problem begins and ends there. Katie Byron We denken vaak dat vrede iets is wat ontstaat wanneer de ander eindelijk anders gaat doen. Wanneer iemand ons begrijpt. Wanneer iemand excuses maakt. Wanneer iemand ophoudt met kwetsen. Wanneer een relatie weer goed voelt. Wanneer een situatie eindelijk wordt zoals wij vinden dat ze zou moeten zijn. Maar zolang onze Inner-lijke Vrede afhankelijk is van wat een ander doet, geven we een deel van onsZelf uit handen. Katie Byron wijst met deze woorden naar iets heel eenvoudigs en tegelijk heel diepgaands: Vrede heeft niet twee mensen nodig. Er is maar één iemand nodig. Jij. Dat betekent niet dat een ander je niets kan aandoen. Woorden kunnen raken. Verlies kan pijn doen. Afwijzing kan verdriet geven. Onrecht kan boosheid oproepen. Een relatie kan werkelijk ingewikkeld zijn. Vrede betekent niet dat je geen menselijke e-moties meer hebt. Vrede bete...

 Je bent niet alleen Eén van de meest belangrijke dingen die je kan doen op aarde is, mensen laten weten dat ze niet alleen zijn. Soms heeft een mens geen oplossing nodig. Geen advies. Geen verklaring. Geen les in hoe het anders zou kunnen. Soms is het enige wat iemand nodig heeft, te voelen dat er iemand naast hem of haar staat. Niet om het over te nemen. Niet om het lijden te doen verdwijnen. Maar gewoon om er even te Zijn. Want er zijn momenten in het leven waarop je je ondanks alle mensen om je heen ontzettend alleen kunt voelen. Je kunt lachen, werken, voor anderen zorgen en gewoon doorgaan met je leven, terwijl er vanbinnen iets leeft waar niemand werkelijk weet van heeft. En juist dan kan een eenvoudige Aan-Wezig-heid van onschatbare waarde zijn. Een berichtje. Een hand op een schouder. Een luisterend oor. Samen Stil kunnen Zijn. Of  'gewoon' die ene zin:  “Je hoeft hier niet alleen doorheen.” We onderschatten soms hoe helend het kan zijn wanneer iemand niet van on...

 Wat er ook gebeurt, het raakt niet aan Wie Ik Ben Er gebeurt voortdurend van alles. Om ons heen. In onze relaties. In ons lichaam. In onze families. In de maatschappij. En op de wereld. Soms is wat er gebeurt mooi. Soms pijnlijk. Soms ronduit verschrikkelijk. Wanneer je leeft vanuit je menselijke identiteit, kan het soms voelen alsof de wereld bepaalt hoe het met je gaat. Alsof wat er buiten jou gebeurt, ook iets zegt over jou. Alsof verlies, afwijzing, conflict, ziekte, onrecht of onzekerheid iets kan wegnemen van jouw Inner-lijke Vrede. Maar er komt een moment waarop je iets anders begint te zien. Niet als een gedachte. Niet als een overtuiging. Maar als een Werkelijk Weten. Je begint te her-ken-nen dat wat je Werkelijk Bent, nooit geraakt kan worden door wat er gebeurt. Je Ware Essentie is niet je lichaam. Niet je gedachten. Niet je e-moties. Niet je omstandigheden. Niet je relaties. Niet je succes of falen. Niet het beeld dat anderen van jou hebben. Dat alles behoort tot het v...

 Wanneer spiritualiteit een label wordt De laatste tijd kom ik het woord New Age regelmatig tegen. Soms wordt het gebruikt om iets te beschrijven. Maar soms lijkt er ook iets anders mee te gebeuren. Alsof het een grens markeert tussen wat wel en wat niet echt spiritueel zou zijn. En dan vraag ik me af:  Wanneer zijn we spiritualiteit opnieuw gaan verdelen in hokjes? New Age. Non-dualiteit. Advaita. Mystiek. Christelijk. Boeddhistisch. Bewustzijnswerk. Het zijn allemaal woorden. Woorden die kunnen helpen om iets te benoemen, maar die nooit datgene zélf kunnen zijn waarnaar ze verwijzen. Want zodra we zeggen: “Dit is New Age en dat is non-dualiteit,” ontstaat er al een onderscheid. En het denken houdt van onderscheid. Het vergelijkt. Het ordent. Het categoriseert. Het zoekt uit waar iets thuishoort. Maar Liefde vraagt niet tot welke stroming je behoort. BewustZijn vraagt geen lidmaatschap. En Waarheid heeft geen etiket nodig. Het subtiele ego van spirituele labels Misschien w...

 Is het nog van mij als AI me helpt schrijven? Ik heb hier de afgelopen tijd een beetje over nagedacht. De kaartensets die ik maak, de gedichten die ik schrijf… daar komt geen computer aan te pas. Alleen pen en papier. Woorden die rechtstreeks via mij op papier komen. Soms vloeiend, soms zoekend, soms met doorhalingen en krabbels ertussen. Maar mijn blogs? Die laat ik sinds kort, nà dat ik ze zelf geschreven heb, soms door AI gaan. En misschien roept dat bij sommige mensen iets op.  “Maar is het dan nog wel jouw tekst?”  “Meen je dan wel echt wat je schrijft?” Voor mij is het antwoord heel eenvoudig: Ja. Wat ik deel, zijn mijn eigen In-Zichten. Dingen die ik zelf heb onder-zocht, er-Varen, doorLeefd en steeds opnieuw in mijn eigen leven tegenkom. Zoals ik nu ook deze tekst schrijf, komt de inhoud vanuit mij. Ik schrijf wat ik wil zeggen. Ik probeer onder woorden te brengen wat er in mij leeft en wat ik graag wil delen. En daarna kan AI soms helpen met de fine-tuning. Een ...