De weg zonder weg

 De weg zonder weg

Deze  blog komt naar aanleiding van vragen die gesteld werden na het posten van mijn vorige blog: Zelfs het Nu bestaat niet

Soms, zo ook vandaag, krijg ik de vraag hoe ik tot de ervaring ben gekomen dat er in het pure bewustZijn zelfs geen Nu bestaat. Een vraag die ik begrijp, maar die tegelijkertijd moeilijk te beantwoorden is. Ook dit is een er-Varing voor-bij woorden.

Er lijkt namelijk een verlangen te zijn naar een weg, een methode of een techniek. Alsof er een stappenplan bestaat dat ons naar de tijdloosheid brengt. Maar mijn ervaring is dat die er voor mij nooit is geweest.

Ik heb nooit gemediteerd volgens een bepaalde methode. Ik heb geen technieken beoefend en geen specifieke oefeningen gevolgd. Wat er wel al-tijd is geweest, is een diep Innerlijk Weten. Al van zeer jongs af aan wist ik dat het leven op aarde slechts een tijdelijke fysieke ervaring is, onderdeel van iets dat oneindig veel groter is dan wij met ons denken kunnen bevatten.

Dat Weten was er niet als een overtuiging, maar als een Stille vanZelf-sprekend-heid. Iets wat niet uitgelegd hoefde te worden. Iets wat eenvoudigweg waar Was.

Gaandeweg ben ik dat Inner-lijke Weten steeds meer bestaansrecht gaan geven. Niet door iets toe te voegen, maar juist door steeds meer los te laten. Steeds Dieper. Steeds Stiller.

En juist daarin begon ik te er-Varen dat het Leven Zich vanZelf ont-vouwt.

Hoe meer weerstand oplost, hoe duidelijker zichtbaar wordt dat wij het Leven niet hoeven te dragen. Dat er niets bereikt hoeft te worden. Dat er niemand is die het pad bewandelt, maar dat het pad ZichZelf bewandelt.

Overgave.

Vertrouwen.

Gewoon Zijn.

Misschien is dat wel het enige wat ik kan delen: wees Aan-Wezig. Niet om ergens te komen, maar om Vol-ledig hier te zijn. Zonder verwachting. Zonder streven. Zonder het verlangen naar een volgende ervaring.

Lang genoeg.

Totdat er momenten ont-Staan waarop zelfs het Nu wegvalt.

Dat er geen tijd meer is.

Geen verleden. Geen toekomst. Zelfs geen heden.

Alleen BewustZijn.

Een grenzeloze, tijdloze Aan-Wezig-heid waarin Alles Is en tegelijkertijd niets bestaat. Een Vrijheid die niet afhankelijk is van omstandigheden, gedachten of een identiteit. Het is de grootste Vrijheid die ik tot nu toe heb mogen er-Varen.

Ik kan niet zeggen hoe je daar komt, omdat ik steeds meer ben gaan zien dat er niemand is die ergens naartoe gaat. Het is eerder een her-Inner-en van wat er al-tijd al Was.

Misschien is dat ook de uitnodiging van het Leven Zelf: niet méér worden, maar steeds minder vasthouden aan alles wat je denkt te zijn.

Totdat all-één dàt overblijft wat nooit geboren is en nooit zal verdwijnen.

Puur BewustZijn.

En in die tijdloosheid wordt zichtbaar dat het Leven al-tijd al precies wist wat het deed.

L.