Zonder pijn geen bewustZijnsgroei

 Zonder pijn geen bewustZijnsgroei

We leven in een tijd waarin geluk, comfort en gemak vaak worden voorgesteld als de hoogste doelen van het bestaan. We proberen pijn te vermijden, moeilijkheden te omzeilen en onszelf te beschermen tegen alles wat ongemakkelijk voelt. Toch wijzen vrijwel alle grote spirituele tradities op een fundamentele waarheid: zonder pijn is er geen werkelijke groei mogelijk.

Dat klinkt misschien hard, maar het leven zelf lijkt ons deze les voortdurend aan te reiken.

Pijn heeft vele gezichten. Ze kan zich tonen als verlies, teleurstelling, ziekte, afwijzing, een gebroken relatie of een periode van diepe onzekerheid. Niemand zoekt er vrijwillig naar, en toch ontkomt niemand eraan. De vraag is daarom niet óf we pijn zullen ervaren, maar hoe we ermee omgaan wanneer zij zich aandient.

De beroemde psychiater Carl Jung begreep dit als geen ander. Hij stelde dat men niet verlicht wordt door zich figuren van licht voor te stellen, maar door zich bewust te worden van de eigen duisternis. Groei ontstaat niet door weg te kijken van wat pijn doet, maar door het onder ogen te zien. Onze schaduw, onze angsten, onze onverwerkte e-moties en onze innerlijke conflicten vormen juist de poort naar een dieper bewustZijn.

Ook dr. David R. Hawkins benadrukte dat lijden een functie heeft binnen de evolutie van bewustZijn. Volgens hem dwingt pijn ons uiteindelijk om onze beperkte identificaties los te laten. Wanneer oude overtuigingen niet langer werken en het ego geen antwoorden meer heeft, ontstaat er ruimte voor overgave, inzicht en innerlijke transformatie.

In die zin is pijn niet onze vijand, maar een leraar.

Dat betekent niet dat pijn op zichzelf verheerlijkt moet worden. Niemand hoeft onnodig te lijden om spiritueel te groeien. Maar wanneer pijn zich aandient, draagt zij vaak een verborgen uitnodiging in zich. Zij nodigt ons uit om dieper te kijken dan onze gebruikelijke patronen. Om los te laten wat niet langer dient. Om te ont-dekken wie we Werkelijk Zijn.

Misschien is dat ook waarom het leven op aarde soms zo hard kan aanvoelen. Vanuit menselijk perspectief lijken bepaalde ervaringen oneerlijk, zwaar of zelfs zinloos. Toch beschouwen veel spirituele stromingen het aardse bestaan als een unieke leerschool voor de ziel. Juist de weerstand, de beperkingen en de confrontaties bieden kansen om kwaliteiten als Liefde, compassie, moed, vergeving en wijsheid te ont-wikkelen.

Een spier groeit door weerstand. Een diamant ontstaat onder druk. En ook bewustZijn verdiept zich vaak door ervaringen die ons uitdagen om verder te kijken dan ons huidige niveau van begrip.

Wanneer we terugkijken op de meest vormende periodes van ons leven, blijken het zelden de tijden van comfort te zijn geweest die ons hebben veranderd. Het zijn vaak de momenten waarop we werden geconfronteerd met verlies, onzekerheid of innerlijke strijd die uiteindelijk hebben geleid tot de grootste inzichten.

Toch schuilt hier een subtiele valkuil.

Wanneer we ont-dekken dat pijn een bron van groei kan zijn, ontstaat soms de neiging om elk probleem te willen analyseren, begrijpen of oplossen. Alsof er voortdurend iets gerepareerd moet worden voordat we innerlijke vrede kunnen ervaren. We gaan op zoek naar de volgende cursus, het volgende inzicht of de volgende methode die ons van onze pijn kan bevrijden.

Maar niet alles in het leven vraagt om een op-los-sing.

Sommige ervaringen vragen eenvoudigweg om Aan-Wezig-Heid. Om gevoeld te worden zonder oordeel. Om gedragen te worden zonder er onmiddellijk betekenis aan te geven. Het voortdurende verlangen om alles te veranderen wat ongemakkelijk is, kan ongemerkt een vorm van verzet worden tegen de Werkelijkheid zoals zij zich aandient.

En verzet creëert strijd.

Wanneer we in strijd zijn met wat Is, ontstaat innerlijke onrust. Het denken gaat zoeken naar verklaringen, oplossingen en uitwegen. We raken verstrikt in verhalen over hoe het leven zou moeten zijn, in plaats van Aan-Wezig te Zijn bij hoe het daadWerkelijk Is. Juist die onrust verwijdert ons van onze diepere Essentie, van het Stille bewustZijn dat altijd Aan-Wezig is onder de oppervlakte van onze ervaringen. Hierover schreef ik eerder al een blog die je hier kan terugvinden: Wanneer de innerlijke strijd verdwijnt

Hoe meer we vechten tegen wat we voelen, hoe verder we vaak verwijderd raken van ons ware Zelf.

Acceptatie betekent niet dat we passief worden of ons neerleggen bij alles wat gebeurt. Het betekent evenmin dat we pijn prettig moeten vinden. Acceptatie betekent dat we de werkelijkheid eerst erkennen zoals zij is, zonder er onmiddellijk tegen te vechten. Pas vanuit die ruimte kan echte helderheid ontstaan.

Soms vindt de diepste transformatie niet plaats doordat we iets oplossen, maar doordat we stoppen met strijden.

Dan ontstaat er ruimte.

Ruimte waarin verdriet mag bestaan zonder dat het ons definieert. Ruimte waarin onzekerheid niet onmiddellijk hoeft te verdwijnen. Ruimte waarin we ont-dekken dat we meer zijn dan onze gedachten, e-moties en omstandigheden.

Misschien is dat wel een van de grootste paradoxen van spirituele groei. BewustZijn groeit door de uitdagingen die het leven ons brengt, maar verdieping ont-staat pas werkelijk wanneer we ophouden voortdurend te vechten tegen die ervaringen.

Het leven op aarde is geen gemakkelijke plek. Maar misschien is het juist daarom zo'n krachtige leerschool. Elke uitdaging, elke teleurstelling en elke vorm van pijn draagt de mogelijkheid in zich om ons dichter bij onsZelf te brengen. Niet wanneer we ervoor vluchten, en niet wanneer we haar koste wat kost proberen te overwinnen, maar wanneer we bereid zijn haar bewust te ont-moeten.

Zonder pijn is er comfort.

Maar zonder pijn is er vaak ook stilstand.

En zonder acceptatie blijft de strijd bestaan.

Werkelijke groei ontstaat daar waar moed en overgave elkaar ontmoeten: in de bereidheid om het
Leven te ervaren zoals het Is, en daarin stap voor stap thuis te komen in onsZelf.

L.