Waar tegenstellingen Thuis-komen

 Waar tegenstellingen Thuis-komen

We zijn geneigd om tegenstellingen tegenover elkaar te plaatsen. Goed tegenover kwaad. Licht tegenover donker. Kracht tegenover kwetsbaarheid. Vreugde tegenover verdriet. Loslaten tegenover vasthouden. Vertrouwen tegenover angst.

We kiezen. Dit wel. Dat niet.

We willen het mooie vasthouden en het moeilijke loslaten. We willen het Licht en liever niet het donker. We willen vertrouwen, maar niet voelen dat we bang zijn.

Alsof het ene er wel mag zijn en het andere eigenlijk zou moeten verdwijnen.

Maar wat als niets in ons hoeft te verdwijnen? Wat als ook onze tegenstellingen recht van bestaan hebben?

Misschien begint Inner-lijke Vrede niet wanneer we één kant van onszelf hebben overwonnen, maar wanneer we ophouden met kiezen tussen de verschillende kanten van ons mens-Zijn.

Alles mag naar het hart

We kunnen onze tegenstellingen eerst naar ons hart brengen. Niet om ze te analyseren. Niet om te bepalen welke gelijk heeft. Niet om de ene te veranderen in de andere. Maar eenvoudigweg om ze te ont-moeten.

De angst mag er zijn. En het vertrouwen mag er zijn. De kwetsbaarheid mag er zijn. En de kracht mag er zijn. Het verdriet mag er zijn. En de vreugde mag er zijn. Het verlangen mag er zijn. En de overgave mag er zijn. Alles mag aan tafel komen. Niets hoeft de kamer te verlaten.

Want zodra we iets in onszelf buitensluiten, ontstaat er strijd. Een deel van ons probeert dan een ander deel weg te krijgen. We proberen onze angst kwijt te raken. Ons verdriet te overstijgen. Onze boosheid te onderdrukken. Onze kwetsbaarheid te verbergen. Maar wat we buitensluiten, blijft om aandacht vragen.

Maar misschien vraagt het niet om verandering maar vraagt het alleen om Liefdevolle Aan-Wezig-heid. Om gezien te worden. Om gevoeld te worden. Om teruggebracht te worden naar het hart.

Toen Aurobindo mij vond

Ik moest hier onlangs aan terugdenken door een bijzondere droom die ik beschreef in mijn blog Toen Aurobindo mij vond. Toen Aurobindo mij vond

In die droom was ik tijdens een behandeling bij mijn kinesitherapeut in slaap gevallen. Ik lag warm en veilig onder een zacht fleecedekentje en werd pas de volgende ochtend wakker.

Voordat ik vertrok, vroeg mijn kinesitherapeut mij:

"Heb je nog een leuk spelletje voor mij?"

Zonder aarzelen antwoordde ik:

"Ja, Aurobindo! Dat is heel leuk. Ik zal het voor je meebrengen."

Zelfs in mijn droom vond ik het een beetje vreemd dat ik ons spelletje zou uitlenen.

Toen ik wakker werd en de droom aan mijn man vertelde, vroeg ik hem of hij eigenlijk wist wat Aurobindo was.

Hij begon te lachen.

Aurobindo bleek namelijk de merknaam te zijn van de medicatie die ik op dat moment gebruikte.

Een week later vertelde ik mijn droom aan mijn kinesitherapeut. Zij glimlachte en zei:

"Zoek maar eens op wie Sri Aurobindo is."

En dààr ont-vouwde zich een tweede laag.

Aurobindo bleek niet alleen de merknaam van mijn medicatie te zijn, maar ook de naam van Sri Aurobindo, een spiritueel denker die schreef over bewust-Zijn, Inner-lijke groei en de evolutie van de mens.

Twee werelden. Op het eerste gezicht totaal verschillend. Geneeskunde en spiritualiteit. Medicatie en bewust-Zijn. Het fysieke en het spirituele.

En toch kwamen ze in één droom samen. Precies dát raakte mij.

De boodschap was hier niet dat ik moest kiezen. Niet: óf het medische, óf het spirituele. Niet: óf vertrouwen op mijn lichaam, óf vertrouwen op iets buiten mij. Niet: óf natuurlijke wegen, óf medische ondersteuning.

Maar misschien juist:

Breng ze samen.

Wanneer het ene het andere niet hoeft uit te sluiten

Ik heb altijd moeite gehad met medicatie. Mijn lichaam reageert sterk op bijwerkingen en mijn eerste reflex is vaak om te zoeken naar natuurlijke manieren om mijn lichaam te ondersteunen.

Dat is er allemaal.

Mijn voorkeuren. Mijn voorzichtigheid. Mijn weerstand. Mijn verlangen om goed voor mijn lichaam te zorgen.

Maar daarnaast kan er ook iets anders bestaan:

Over-gave.

Het ver-Trouw-en dat het Leven soms via een weg tot ons komt die wij zelf niet zouden hebben gekozen.

Dat betekent niet dat we alles wat op ons pad komt blind moeten aannemen. Het betekent ook niet dat iedere tegenstelling zomaar opgelost moet worden.

Het betekent dat we niet onmiddellijk hoeven te kiezen. We mogen eerst luisteren. We mogen voelen.

We mogen beide kanten naar ons hart brengen. En soms ont-dekken we daar dat ze elkaar helemaal niet uitsluiten.

Dat is wat mij zo raakte aan die droom.

De naam Aurobindo werd een brug. Tussen farma en spiritualiteit. Tussen weerstand en over-gave. Tussen genezen en Helen. Tussen het aardse en het spirituele.

Het Leven leek mij als het ware te laten zien:

Je hoeft niet te kiezen.

Het hart kan dragen wat het denken tegenover elkaar zet

Ons denken wil graag duidelijkheid. Het wil weten wat goed is en wat fout. Wat waar is en wat niet waar is. Wat we moeten vasthouden en wat we moeten loslaten.

Maar het hart heeft een andere kwaliteit. Het hart hoeft niet onmiddellijk te kiezen. Het kan dragen. Het kan ruimte geven aan wat ogenschijnlijk niet samen lijkt te kunnen bestaan. Daarom kunnen we onze tegenstellingen eerst naar ons hart brengen. De angst én het vertrouwen. De weerstand én de Over-gave. Het aardse én het spirituele. Het menselijke én het Goddelijke.

Het hart zegt niet:

"Kies één."

Het zegt:

"Breng het maar hier."

En wanneer we dat doen, gebeurt er iets. Er ont-staat ruimte.

Want wat eerst tegenover elkaar stond, hoeft niet langer te vechten om bestaansrecht. We hoeven niets weg te duwen. Niets hoeft overwonnen te worden. Niets hoeft onmiddellijk opgelost.

We hoeven alleen maar bereid te zijn om alles te ont-moeten. En juist daarin kan rust ontstaan.

Van dualiteit naar non-dualiteit

Dit is ook één van de wegen die ons steeds dichter bij non-dualiteit brengt. Zolang we tegenover elkaar blijven plaatsen, blijven we in dualiteit. Dit tegenover dat. Ik tegenover de ander. Licht tegenover donker. Goed tegenover fout. Dit wil ik wel en dat wil ik niet.

Het denken maakt onderscheid. Dat heeft op het menselijke niveau zijn functie.

Maar wanneer we alles naar het hart brengen, kunnen we dieper gaan kijken. Dan ont-dekken we dat het ene het andere niet noodzakelijk hoeft uit te sluiten. Dat Licht en donker naast elkaar kunnen bestaan. Dat vreugde en verdriet elkaar niet vernietigen. Dat kracht en kwetsbaarheid elkaar zelfs kunnen aanvullen. Dat weerstand en over-gave soms twee kanten van één beweging kunnen zijn.

En misschien is dát de eerste beweging naar non-dualiteit:

Niet langer vechten tegen de tegenstelling, maar haar Vol-ledig toe-laten.

Eerst ontstaat er:

Dit én dat.

En wanneer we nog dieper gaan, kan zelfs het én verdwijnen. Want uiteindelijk hoeft er niets verenigd te worden. Er is alleen Heelheid.

De tegenstelling bestond vooral in onze manier van kijken. Het denken zag twee. Het hart begint één te herkennen.

Het leven hoeft niet in hokjes

Misschien doen we dat ook met het Leven zelf. We maken hokjes. Dit is spiritueel. Dat is medisch. Dit is toeval. Dat is een teken. Dit is goed. Dat is slecht. Dit hoort bij mijn pad. Dat hoort er niet bij.

Maar wat als het Leven zich niet aan onze hokjes houdt?

Wat als het Goddelijke zich zowel in een gebed als in een pil kan laten ont-moeten? In een droom. In een gesprek. In een behandeling. In een onverwachte ont-moeting. In iets waar we eerst weerstand tegen voelen.

Niet omdat alles daarom automatisch goed of juist is. Maar omdat het Leven groter is dan onze concepten erover.

Mijn droom over Aurobindo liet mij precies dát zien. Twee ogenschijnlijk totaal verschillende werelden kwamen samen in één naam.

Voor mij was juist dát de boodschap:

Je hoeft de ene wereld niet te verlaten om de andere binnen te gaan.

Je mag beide bewonen.

Alles mag Thuis-komen

Wellicht is dat uiteindelijk wat we allemaal zoeken. Niet een leven zonder tegenstellingen. Maar een Inner-lijke ruimte waarin de tegenstellingen mogen bestaan zonder dat ze ons uit elkaar trekken.

Een ruimte waarin niets hoeft te worden verstoten. Waar angst naast ver-Trouw-en mag zitten. Waar verdriet naast vreugde mag zitten. Waar donker naast Licht mag bestaan. Waar het menselijke en het Goddelijke elkaar niet langer uitsluiten. Waar het aardse en het spirituele elkaar kunnen ont-moeten. Waar alles terug mag keren naar het Hart.

En misschien is dat wel de diepste vorm van Vrede: niet dat alle tegenstellingen verdwenen zijn, maar dat ze eindelijk Thuis zijn gekomen. 

Want hoe dieper we gaan, hoe meer we kunnen ont-dekken dat de tegenstelling slechts aan de oppervlakte bestaat. Onder alles wat verschijnt, beweegt dezelfde Stilte. DeZelfde Liefde. DeZelfde Aan-Wezig-heid.

En daar is niets meer dat tegenover iets anders hoeft te staan. Daar is geen dit of dat. Daar is alleen Zijn. Heelheid. Liefde.

Dit hoort ook bij ont-Waken. Niet dat we alleen nog maar Licht ervaren. Maar dat we niets meer buiten de Liefde hoeven te plaatsen. Niet dat we alle menselijke tegenstellingen kwijtraken. Maar dat we ze niet langer als vijanden hoeven te zien. We brengen ze naar ons hart. We laten ze be-Staan. We laten ze elkaar ont-moeten.

En steeds dieper ont-dekken we dat achter de tegenstelling iets ligt wat nooit verdeeld is geweest.

De Bron. Het Ene. De Stilte. De Liefde.

Heel-heid ontstaat niet wanneer de tegenstellingen verdwijnen, maar wanneer alles wat is een plek krijgt in het Hart.

En misschien ont-dekken we daar uiteindelijk:

Ik ben niet één helft van het geHeel.
Ik bén het geHeel.

“Eerst leren we beide te omarmen. Dan ontdekken we dat er nooit twee waren.”

L.

L.