Dat wat je zoekt, is datgene waarin je zoekt

 Dat wat je zoekt, is datgene waarin je zoekt

There is nothing our mind can do to find or know awareness. It is unable to conceive that dimension.

We gebruiken het woord bewustZijn zo gemakkelijk. We zeggen dat iemand zich bewust is van zijn omgeving, van zijn gedachten, van zijn gevoelens. We spreken over bewustwording, bewust leven en bewuster worden.

Maar wat bedoelen we eigenlijk wanneer we zeggen: ik ben bewust?

Onlangs kwam ik hierover in gesprek met een vriend. Volgens hem ben je automatisch 'aware' wanneer je bewust bent. En ergens begrijp ik die gedachte. Wanneer je wakker bent en iets waarneemt, ben je je daar immers bewust van.

Toch voelt het voor mij alsof er een subtiel verschil zit tussen bewust zijn van iets en Awareness.

En misschien zit precies daar de verwarring.

Bewust zijn van...

Ik kan me bewust zijn van mijn lichaam. Ik kan me bewust zijn van een gedachte die door mijn hoofd gaat. Ik kan me bewust zijn van mijn e-moties. Ik kan me bewust zijn van mijn gedrag. Ik kan me zelfs bewust zijn van het feit dat ik aan het denken ben.

In al deze gevallen is er iets waarvan ik me bewust ben. Er is een gedachte en ik merk haar op. Er is een e-motie en ik merk haar op. Er is een sensatie en ik merk haar op.

Dat lijkt al een vorm van bewustzijn.

Maar dan ontstaat er een interessante vraag:

Wat is het dat dit allemaal waarneemt?

Want wanneer ik merk dat ik een gedachte heb, kan ik blijkbaar ook die gedachte waarnemen. Wanneer ik merk dat ik emotioneel ben, kan ik blijkbaar ook die e-motie waarnemen. En wanneer ik opmerk dat mijn mind bezig is met analyseren, kan ik zelfs mijn eigen denkproces waarnemen.

Dus misschien is er een verschil tussen bewust zijn van iets en Awareness zelf.

Vanuit welke laag ben je bewust?

Misschien is bewustZijn niet één enkele laag.

Je kunt bijvoorbeeld volledig opgaan in een gedachte en je daar pas achteraf bewust van worden. Je was wel wakker, je functioneerde, je dacht, maar je keek niet Werkelijk naar het denken zelf.

Een volgende laag kan zijn dat je merkt:

Ah… ik ben aan het denken.

Je bent dan niet alleen bezig met de inhoud van de gedachte, maar je bent je bewust geworden van het feit dát er gedacht wordt.

En misschien kun je vervolgens nog een stap verder kijken:

Wat is het dat zelfs dit waarnemen ziet?

Daar begint voor mij het verschil tussen bewustwording en Awareness voelbaar te worden.

Niet omdat er letterlijk ergens een extra "laag" bovenop komt, alsof we steeds hoger moeten klimmen.

Maar omdat de aandacht zich kan verplaatsen van datgene wat wordt waargenomen naar het waarnemen Zelf.

En uiteindelijk zelfs naar datgene wat niet als object waargenomen kan worden.

De mind kan alles onderzoeken... behalve zichzelf als Awareness

De mind is ongelooflijk goed in onderzoeken. Ze kan analyseren, vergelijken, definiëren, benoemen en begrijpen. Ze kan zelfs prachtige spirituele concepten begrijpen. Ze kan lezen over non-dualiteit. Ze kan leren wat Awareness betekent. Ze kan begrijpen dat bewustZijn de basis van er-Varing Is. Maar daarmee heeft ze Awareness nog niet gevonden. Want alles wat de mind kan kennen, is iets wat gekend kan worden. Een gedachte kan gekend worden. Een gevoel kan gekend worden. Een lichamelijke sensatie kan gekend worden. Zelfs een spirituele ervaring kan gekend worden.

Maar Awareness zelf? Kun je Awareness bekijken? Kun je haar ergens aanwijzen? Kun je haar als object voor je neerzetten en zeggen:

Daar is ze. Nu begrijp ik haar.

Nee.

Want op het moment dat je probeert Awareness te vinden, is er al Awareness Aan-Wezig waarin die zoektocht plaatsvindt.

Dat is misschien precies wat de mind zo moeilijk kan bevatten.

Ze zoekt naar iets wat nooit een iets kan worden.

De zoeker kan het niet vinden

Misschien is dat ook waarom we ons spiritueel soms zo kunnen inspannen. We willen meer bewust worden. We willen wakker worden. We willen verlichting ervaren. We willen eindelijk begrijpen hoe het werkelijk zit.

Maar wie is het die dat allemaal wil bereiken?

De mind.

En misschien ligt daar juist de paradox.

De mind probeert een toestand te bereiken waarin de identificatie met de mind zelf doorzien wordt. Alsof een oog zichzelf probeert te bekijken zonder spiegel.

Misschien hoeft Awareness dus helemaal niet gevonden te worden.

Ze hoeft all-één maar herkend te worden. Niet als een nieuwe ervaring. Niet als een bijzondere staat waarin je voortdurend moet verkeren. Niet als iets wat je morgen misschien beter zult begrijpen dan vandaag.

Maar als datgene wat hier al is vóórdat je er een gedachte over vormt.

En dát Is het verschil

Dus misschien had die vriend wel gelijk, afhankelijk van wat we bedoelen met bewust zijn.

Wanneer we met bewust zijn bedoelen: iets waarnemen, dan is dat niet noodzakelijk hetzelfde als Awareness. Maar wanneer we met bewust Zijn bedoelen dat er een helder Aan-Wezig Zijn Is waarin zowel de er-Varing als degene die haar er-Vaart wordt gezien, dan komen de woorden misschien veel dichter bij elkaar.

Misschien gaat het uiteindelijk dan ook niet meer om verschillende lagen.

Want zelfs het onderscheid tussen bewustzijn, Awareness, waarnemer en waargenomene verSchijnt binnen datZelfde mysterie.

En daar houdt de mind op. Niet omdat ze gefaald heeft. Maar omdat ze haar grens bereikt.

Awareness is namelijk niet iets wat je kunt begrijpen. Het is datgene waarin begrijpen plaatsvindt.

En net dààrom hoef je het ook niet te vinden.

Je bent nooit ergens anders geweest.

Je hoefde alleen maar te zien dat de zoeker zelf verSchijnt in datgene waarnaar hij op zoek was.

Awareness is niet iets wat je vindt wanneer je diep genoeg zoekt. Het is datgene waarin de hele zoektocht verschijnt.

L. 

L.