De vrijheid van niet hoeven kiezen - Wanneer kiezen plaatsmaakt voor vertrouwen

 De vrijheid van niet hoeven kiezen - Wanneer kiezen plaatsmaakt voor vertrouwen

Er is iets waar ik altijd moeite mee heb gehad in spirituele kringen: de overtuiging dat we allemaal een vrije wil hebben.

Natuurlijk kunnen we op persoonlijk niveau keuzes maken. We kunnen links of rechts gaan, ja of nee zeggen, blijven of vertrekken. We kunnen besluiten iets wel of niet te doen.

Maar hoe langer ik hiernaar kijk, hoe meer ik me afvraag: hoe vrij is die wil eigenlijk?

Want wie is het die kiest? En waar komt die keuze vandaan?

We denken vaak dat wij degene zijn die een beslissing nemen. Dat we verschillende mogelijkheden afwegen en vervolgens, vanuit onze vrije wil, bepalen welke richting we uitgaan. Maar als je steeds dieper gaat leven vanuit de Bron, vanuit het Leven zelf, begint dat beeld langzaam te verschuiven.

Je ont-dekt dat er iets Is wat je leidt.

Niet als een stem die je vertelt wat je moet doen. Niet als een externe macht die ergens boven je staat. Maar als een diep Weten. Een Stille beweging van binnenuit. Een intuïtie die niet hoeft te worden beredeneerd.

Voor mij is dat wel het bijzondere van spirituele groei:

Hoe meer je leert luisteren naar dat Weten, hoe minder er eigenlijk te kiezen valt.

Ik weet inmiddels dat wanneer ik mijn intuïtie negeer, dat me dat nog nooit naar de beste uitkomst heeft geleid. Ik kan haar proberen te overrulen. Ik kan gaan analyseren. Ik kan mezelf overtuigen dat mijn verstand het beter weet.

Maar uiteindelijk blijkt steeds weer dat dat Stille Weten iets zag wat mijn hoofd niet kon zien.

Dus op een bepaald moment wordt het eigenlijk geen echte keuze meer.

Als ik voel dat iets niet klopt, kan ik natuurlijk alsnog doorgaan. Maar dan weet ik ondertussen dat ik tegen iets in beweeg. Als ik diep vanbinnen voel dat ik een bepaalde richting moet volgen, kan ik dat negeren. Maar waarom zou ik dat nog doen, als er-Varing me keer op keer heeft laten zien dat het volgen van die Inner-lijke beweging me verder brengt?

Daar ont-staat voor mij een andere betekenis van vrijheid.

Vrijheid is dan niet langer: “Ik kan kiezen wat ik wil.”

Vrijheid wordt eerder:

“Ik hoef niet langer te kiezen tegen wat ik diep vanbinnen weet.”

En daarin zit een paradox.

Hoe meer je groeit, hoe minder belangrijk je persoonlijke wil lijkt te worden. Niet omdat je geen persoonlijkheid meer hebt. Niet omdat je geen beslissingen meer neemt. En ook niet omdat je geen verantwoordelijkheid meer draagt.

Maar omdat je steeds meer er-Vaart dat het Leven Zelf beweegt. Je hoeft niet voortdurend te weten waarheen. Je hoeft niet alle stappen vooruit te kennen. Je hoeft niet te bedenken hoe het uiteindelijk moet aflopen.

Er ont-staat een soort ver-Trouw-en dat het Leven je leidt.

Dit is ook waarom zorgen maken en piekeren uiteindelijk zo weinig zin hebben.

Piekeren is vaak de poging van het denken om controle te krijgen over iets wat nog niet gebeurd is. We proberen verschillende scenario's te bedenken, mogelijke uitkomsten te voorspellen en onszelf alvast voor te bereiden op wat misschien komt.

Maar als het Leven werkelijk leidt, wat proberen we dan eigenlijk te controleren?

We kunnen de toekomst niet kennen. We kunnen niet weten welke ontmoeting morgen belangrijk zal blijken. We kunnen niet weten welke deur die vandaag gesloten lijkt ons later ergens anders naartoe zal brengen. We kunnen zelfs niet altijd begrijpen waarom iets op dit moment gebeurt.

En we hoeven dat ook allemaal niet omdat het Vol-doen-de is om Aan-Wezig te Zijn. Om te luisteren. Om te voelen. Om de volgende stap te zetten die zich aandient. Niet de volgende tien stappen. Alleen de volgende.

Dat vraagt een heel ander soort ver-Trouw-en.

Een ver-Trouw-en dat niet zegt: “Alles zal precies gebeuren zoals ik het wil.”

Maar:

“Wat het Leven ook brengt, het zal me leiden naar waar ik moet Zijn.”

Dit is het moment waarop de strijd met het leven begint weg te vallen. Want zolang we geloven dat alles van ons afhangt, moeten we voortdurend kiezen, plannen, controleren, voorspellen en bijsturen.

Maar wanneer je steeds dieper gaat leven vanuit de Bron, ont-staat er iets anders. Je doet wat er gedaan moet worden. Je zegt wat gezegd moet worden. Je gaat waar je naartoe wordt bewogen. Je blijft wanneer blijven klopt. Je vertrekt wanneer vertrekken klopt. En soms gebeurt er zelfs helemaal niets. Ook dat kan onderdeel zijn van de leiding. Je doet wat het Leven op dat moment van je vraagt.

Het persoonlijke “ik” hoeft niet meer overal een antwoord op te hebben. Het hoeft niet voortdurend te weten. Het hoeft alleen maar beschikbaar te zijn voor wat zich Aan-dient.

Ware overgave is niet hetzelfde is als passiviteit. Overgave betekent niet dat je niets doet. Het betekent dat je niet langer doet vanuit de illusie dat jij degene bent die het hele leven moet sturen. Je laat je bewegen. Je luistert. Je ver-Trouwt.

En hoe meer je dat er-Vaart, hoe duidelijker het wordt:

Het Leven heeft je nooit gevraagd om de weg te kennen. Alleen om de volgende stap te zetten.

Voor mij betekent dit dat we daarom uiteindelijk veel minder vrije wil hebben dan we denken.

En dat is helemaal geen beperking. Het is juist heel bevrijdend.

Want als het Leven Werkelijk door ons heen Leeft, hoeven we niet langer alles zelf te dragen. We hoeven niet alles te weten. We hoeven niet alles te begrijpen. We hoeven niet eens voortdurend te weten welke keuze de juiste is.

We mogen luisteren. En volgen. Want diep onder al ons denken, twijfelen en zoeken Is er iets dat al-lang weet.

Het Leven leidt.

En misschien is de diepste vorm van vrijheid niet dat jij mag bepalen waar het Leven heen gaat...

maar dat je het Leven niet langer hoeft te proberen te sturen.

Je hoeft niet te kiezen wanneer je je laat leiden.

L.

L.