De wereld is dualistisch, jij hoeft dat niet te zijn

De wereld is dualistisch, jij hoeft dat niet te zijn

Non-dualiteit betekent niet dat je het aardse leven moet verlaten. Het betekent dat je leert leven vanuit dat wat Dieper ligt dan de tegenstellingen.

L. 

Er wordt weleens tegen mij gezegd dat het eigenlijk niet mogelijk is om een aards leven vanuit non-dualiteit te leven.

“Het aardse leven ís nu eenmaal dualistisch.”

En ja… als we kijken naar de wereld van vorm, dan klopt dat. Hier kennen we licht en donker. Warmte en kou. Geboorte en dood. Vreugde en verdriet. Ja en nee. Aantrekken en loslaten. Jij en ik. Het aardse leven beweegt zich voortdurend tussen tegenstellingen. Maar betekent dat ook dat wij vanuit dualiteit moeten leven?

Voor mij niet.

Want er is een verschil tussen leven in een wereld waarin dualiteit zichtbaar is en leven vanuit de overtuiging dat die dualiteit de ultieme werkelijkheid is.

En precies daar ligt voor mij een belangrijke sleutel.

Je hoeft de wereld niet te veranderen om anders te leven

Non-dualiteit betekent voor mij niet dat ik geen 'keuzes' meer maak. Ik kan nog altijd ergens vóór zijn en ergens tegen. Ik kan iemand liefhebben en toch afstand nemen. Ik kan “ja” zeggen en ook “nee”. Ik kan verdriet ervaren en tegelijkertijd weten dat verdriet niet mijn Vol-ledige Werkelijkheid is. Ik kan geraakt worden door wat iemand zegt, zonder de ander daarom tot mijn vijand te maken. Ik kan grenzen stellen zonder vanuit afwijzing te handelen. Ik kan benoemen dat iets mij pijn doet, zonder de ander verantwoordelijk te maken voor mijn Innerlijke Vrede. Ik kan zelfs diep van mening verschillen met iemand, zonder te hoeven geloven dat mijn waarheid de enige waarheid is.

Dat is voor mij geen ontkenning van de dualiteit.

Het is juist het zien van de dualiteit zonder erin gevangen te raken.

De vorm is dualistisch. BewustZijn hoeft dat niet te Zijn.

Misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rondom non-dualiteit. Alsof je, wanneer je werkelijk non-duaal leeft, boven alles moet uitstijgen. Alsof je geen e-moties meer mag hebben. Geen voorkeuren. Geen grenzen. Geen persoonlijkheid. Geen menselijke verlangens. Alsof je voortdurend in een soort spirituele staat van volmaakte gelijkmoedigheid zou moeten verkeren.

Maar waarom zou dat nodig zijn? Het lichaam leeft in de wereld van vorm. De persoonlijkheid beweegt zich door die wereld. Er zijn relaties, verantwoordelijkheden, keuzes, ontmoetingen, vreugde en pijn.

Non-dualiteit betekent voor mij niet dat ik dat menselijke bestaan moet ontkennen.

Het betekent dat ik steeds dieper begin te her-ken-nen dat wat ik in Wezen ben, niet beperkt is tot die vorm. Ik ben niet alleen mijn verhaal. Niet alleen mijn e-moties. Niet alleen mijn gedachten. Niet alleen mijn successen en mislukkingen. Niet alleen datgene wat anderen in mij zien. En ook de ander is uiteindelijk zoveel meer dan de rol die hij of zij op een bepaald moment in mijn leven inneemt.

Je kunt een grens voelen zonder een muur te bouwen

Juist in relaties wordt dit verschil heel zichtbaar. Vanuit dualiteit kan een grens gemakkelijk worden: “Jij doet mij dit aan. Jij bent verkeerd. Ik moet mij tegen jou beschermen.”

Vanuit een Diepere laag kan dezelfde grens iets heel anders worden: “Dit voelt voor mij niet goed. Daarom kies ik ervoor om hier afstand van te nemen.”

De handeling kan hetzelfde lijken. De Inner-lijke beweging is totaal anders. In het ene geval komt de grens voort uit afscheiding. In het andere kan ze voortkomen uit helderheid.

Dat betekent niet dat je alles moet toelaten omdat “alles één is”. Wanneer je werkelijk vanuit Eénheid Leeft, hoef je jeZelf niet meer te verliezen om die Eénheid te ervaren. Je kunt liefdevol begrenzen. Je kunt weggaan zonder te haten. Je kunt loslaten zonder de ander af te wijzen. Je kunt “nee” zeggen zonder dat je hart “nee” hoeft te zeggen tegen de mens tegenover je.

Non-dualiteit maakt het leven niet minder menselijk

Misschien juist méér. Want wanneer ik niet voortdurend bezig ben mezelf te verdedigen, te bewijzen, gelijk te krijgen of mijn identiteit overeind te houden, ont-staat er ruimte. Ruimte om werkelijk te luisteren. Ruimte om te voelen. Ruimte om te er-ken-nen dat ik iets niet weet. Ruimte om mijn eigen vergissingen te zien. Ruimte om een ander niet onmiddellijk in een hokje te plaatsen. Ruimte om verdriet toe te laten zonder erin te verdwijnen. Ruimte om vreugde te ervaren zonder eraan vast te klampen.

En misschien vooral:

ruimte om het Leven te laten zijn zoals het Is.

Niet omdat alles wat gebeurt prettig is. Niet omdat alles goedgekeurd moet worden. Maar omdat ik niet langer hoef te vechten met de werkelijkheid om Inner-lijk Heel te kunnen Zijn.

Je leeft de dualiteit, maar je hoeft haar niet te bewonen

Ik denk dat hier een subtiel verschil zit. We kunnen allemaal dagelijks door een wereld van tegenstellingen bewegen. Maar we hoeven niet voortdurend mentaal en e-motioneel ín die tegenstellingen te wonen. Ik kan door een conflict gaan zonder mezelf en de ander volledig tegenover elkaar te plaatsen. Ik kan verlies ervaren zonder te concluderen dat mijn leven verloren is. Ik kan falen zonder mezelf als een mislukking te zien. Ik kan afgewezen worden zonder te geloven dat ik niet waardevol ben. Ik kan iets ontvangen wat mij diep raakt, zonder meteen een verhaal te maken over waarom dit niet had mogen gebeuren.

De gebeurtenis is er. De menselijke ervaring is er. Maar daaronder kan iets blijven wat niet hoeft mee te bewegen met iedere golf. Een Stille Aan-Wezig-heid. Een bewustZijn dat waarneemt. Een ruimte waarin alles mag verschijnen.

Misschien is dát wel wat non-duaal leven betekent

Niet dat je geen mens meer bent. Maar dat je ontdekt dat je meer bent dan het afgescheiden verhaal over jezelf als mens. Je blijft hier. Je blijft liefhebben. Je blijft werken. Je blijft lachen. Je blijft huilen. Je maakt keuzes. Je maakt soms fouten. Je hebt voorkeuren. Je hebt grenzen. Je hebt relaties. Je hebt een lichaam dat geboren wordt, leeft en uiteindelijk sterft.

De dualiteit van het aardse bestaan hoeft niet te verdwijnen. Wat kan verdwijnen, is de overtuiging dat jij er werkelijk van afgescheiden bent.

En juist hier ontstaat nog een andere misvatting over non-dualiteit. Alsof je het aardse leven uiteindelijk zou moeten verlaten om werkelijk in Eenheid te kunnen leven. Alsof de dood de poort zou zijn naar dat wat Werkelijk Is.

Maar misschien is het juist andersom.

Misschien is de uitnodiging niet om te wachten tot je sterft, maar om hier, tijdens dit leven, Thuis te komen.

Zoals ik eerder schreef in mijn blog Thuiskomen vóór je sterft: het gaat niet om het verlaten van het leven, maar om het los-laten van datgene waarvan we dachten dat we het waren. De identiteit. Het verhaal. De afgescheidenheid. Het voortdurende idee van “ik tegenover de wereld.”

Daar mag iets van sterven. Niet het Leven Zelf. Juist niet.

Je hoeft niet te sterven om de Eenheid te vinden. Je mag tijdens dit leven steeds meer los-laten wat jij niet Werkelijk bént.

Misschien is dát wel het werkelijke Thuiskomen: niet weg van het leven, maar erin. Midden in je lichaam. Midden in je relaties. Midden in vreugde en verdriet. Midden in alles wat het Leven je brengt. Niet door het aardse bestaan te ontkennen, maar door steeds Dieper te her-ken-nen wat eraan voorafgaat.

De wereld mag dualistisch zijn

Misschien is het uiteindelijk geen keuze tussen het aardse leven óf non-dualiteit. Misschien is het juist de uitnodiging om te ont-dekken dat je het aardse leven kunt leven vanuit dat wat eraan voorafgaat. De wereld mag dualistisch zijn. De vorm mag haar tegenstellingen hebben. Maar jij hoeft jeZelf er niet langer in te verliezen. Je kunt midden in de wereld staan, zonder de afgescheidenheid van de wereld als jouw diepste waarheid te leven. En misschien is dát wel wat het betekent om werkelijk mens te zijn: niet de wereld verlaten, maar haar bewonen vanuit Liefde.

Je hoeft de wereld van tegenstellingen niet te verlaten om in Eenheid te Leven.

Je hoeft all-één te her-Inner-en vanuit Waarheid te Leven, midden in alles wat verschijnt.

L.

L.