Fysieke afstand is geen verlies

Fysieke afstand is geen verlies

We zijn gewend om verlies te verbinden aan afstand.

Wanneer een vriendschap eindigt, zeggen we dat we iemand zijn kwijtgeraakt. Wanneer iemand van wie we houden sterft, zeggen we dat die persoon niet meer bij ons is.

Alsof nabijheid bepaalt of iets werkelijk bestaat.

Maar wat als dat niet zo is? Wat als fysieke afstand alleen iets zegt over de vorm waarin een verbinding zich manifesteert, en niets over de Liefde zelf?

Een vriendschap kan eindigen. Een relatie kan veranderen. Iemand kan uit je leven verdwijnen. Een geliefde kan sterven. En toch hoeft dat niet te betekenen dat wat Wezenlijk was, verloren is gegaan. Want Liefde behoort niet toe aan een lichaam. Liefde behoort niet toe aan een relatie. Liefde heeft geen adres, geen afstand en geen vorm nodig om Aan-Wezig te Zijn.

Soms eindigt een vriendschap omdat twee mensen niet langer dezelfde weg gaan. Dat kan verdrietig zijn. Misschien blijft er gemis, misschien zelfs pijn. Maar de momenten van werkelijk contact die er zijn geweest, worden daardoor niet ongedaan gemaakt. Wat er werkelijk tussen twee mensen Aan-Wezig was, hoeft niet te worden ontkend omdat de vorm verandert.

En hetzelfde geldt voor de dood. Wanneer iemand sterft, verdwijnt het lichaam uit onze fysieke nabijheid. We kunnen niet meer bellen, aanraken, samen wandelen of elkaar in de ogen kijken. En juist dát doet pijn.

Het menselijke hart mist de vorm. Maar de Essentie van die ander was nooit het lichaam.

Dat wat jij werkelijk hebt liefgehad, was nooit slechts een gezicht, een stem of een lichaam dat naast je zat. Je hebt iets ont-moet dat door die mens heen zichtbaar werd. Een Aan-Wezigheid. Een bepaalde trilling. Een herkenning die soms zelfs moeilijk in woorden te vatten is.

En juist daarom kan de dood de Liefde niet vernietigen.

De vorm kan verdwijnen. De verbinding zoals wij die kenden kan veranderen. Maar Liefde zelf hoeft nergens heen.

Wellicht is dat ook waarom sommige mensen die gestorven zijn nog zo Aan-Wezig kunnen voelen. Niet omdat we onszelf iets wijsmaken, maar omdat werkelijke Liefde nooit afhankelijk was van fysieke nabijheid. We hoeven iemand niet vast te houden om van iemand te houden. Sterker nog: misschien is dat wel één van de diepste vormen van Liefde. Niet vasthouden aan de vorm waarin iemand bij ons was, maar er-ken-nen dat wat Werkelijk Liefde was nooit onze eigendom is geweest.

Ook bij een vriendschap die eindigt kunnen we dit ervaren. We kunnen iemand loslaten zonder de Liefde los te laten. We kunnen accepteren dat iemand niet langer in ons leven aanwezig is, zonder te besluiten dat alles wat er tussen ons was daarom 'voorbij' is.

Het ego denkt in begin en einde. In dichtbij en ver weg. In hebben en verliezen. In samen en alleen. Maar Eénheid kent geen afstand.

Op het niveau van de vorm zijn we afzonderlijke mensen die elkaar kunnen ontmoeten en weer uit elkaar kunnen gaan.

Op het niveau van Essentie is er nooit werkelijk een 'ander' geweest. Daarom is fysieke afstand geen bewijs van verlies. Het is slechts een verandering in vorm.

Dat is ook wat Overgave werkelijk betekent: niet proberen vast te houden aan wat niet kan blijven, maar ook niet geloven dat Liefde verdwijnt wanneer de vorm verandert.

Want wat werkelijk Liefde is, hoeft niet vastgehouden te worden.

Het Is.

Ook wanneer iemand weggaat. Ook wanneer een vriendschap eindigt. Ook wanneer een lichaam sterft.

De vorm gaat voorbij. De Liefde niet.

Wat uit elkaar lijkt te gaan in vorm, kan in Essentie nooit werkelijk gescheiden zijn. 

L.

L.