Het Leven Is

Het Leven Is

“Het leven is niet eerlijk.”

Hoe vaak zeggen we dat niet wanneer ons iets overkomt wat we niet begrijpen? Wanneer iemand ziek wordt, wanneer we iemand verliezen, wanneer iets waar we zo hard voor hebben gewerkt niet lukt, of wanneer een ander iets krijgt waarvan wij vinden dat hij of zij het niet verdient.

En eerlijk gezegd: ik begrijp die uitspraak.

Op menselijke schaal kunnen dingen soms heel oneerlijk voelen.

We kunnen verdriet ervaren om wat ons overkomt. We kunnen boos zijn. We kunnen ons afvragen waarom juist wij dit moeten meemaken. Waarom de één zoveel lijkt te krijgen en de ander zoveel lijkt te dragen.

“Het leven is niet eerlijk.”

Maar kunnen we dat eigenlijk wel weten?

Om te kunnen zeggen dat het Leven eerlijk of oneerlijk is, zouden we het hele Leven moeten kennen. Niet alleen dit moment. Niet alleen ons eigen leven. Niet alleen wat zichtbaar is voor onze ogen. We zouden het Vol-ledige geHeel moeten kunnen overzien: alle oorzaken en gevolgen, alle Levens, alle verbindingen, alle bewegingen die eraan voorafgingen en alle bewegingen die eruit voortkomen.

Maar dat kunnen we niet. Wij zien een fragment. Een klein stukje van een werkelijkheid die oneindig veel groter is dan ons beperkte perspectief. En vanuit dat kleine stukje trekken we vervolgens een conclusie over het geHeel.

Hier begint het misverstand.

We noemen iets “oneerlijk” omdat we niet begrijpen waarom het gebeurt. Maar niet begrijpen waarom iets gebeurt, betekent nog niet dat het Leven oneerlijk is. Het betekent alleen dat wij het niet kunnen overzien.

Dat is iets anders.

Wanneer iemand een moeilijke periode doormaakt, wil ik daarom ook niet zeggen: “Alles gebeurt met een reden” of “Het Leven is altijd eerlijk.”

Soms zijn zulke zinnen te klein voor wat iemand Werkelijk er-Vaart. Soms is verdriet gewoon verdriet. Soms doet iets pijn. Soms verliezen we iemand die we niet wilden verliezen. Soms gebeurt er iets waarvan we werkelijk niet begrijpen waarom het ons overkomt.

We hoeven daar ook niet onmiddellijk een verklaring voor te vinden.

We mogen het menselijke stuk Vol-ledig er-ken-nen.

We mogen zeggen:

Dit doet pijn.

Ik begrijp het niet.

Ik wou dat het anders was.

Maar misschien hoeven we daar niet aan toe te voegen:

Dus het Leven is oneerlijk.

Want daarmee maken we van onze beperkte waarneming een oordeel over iets wat we onmogelijk volledig kunnen kennen.

Het Leven is zoveel groter dan wat wij op dit moment kunnen zien. Misschien is de diepste uitnodiging dan ook niet om te proberen te begrijpen waarom alles gebeurt. Maar om te leren rusten in het feit dát het gebeurt. Niet als een passieve berusting. Niet als een ontkenning van wat pijn doet. Maar als een diepe erkenning: Ik weet het niet.

En misschien is “ik weet het niet” wel veel ruimer dan “het leven is niet eerlijk”.

Want in “het leven is niet eerlijk” zit een oordeel.

In “ik weet het niet” zit ruimte. Ruimte om niet alles te hoeven begrijpen. Ruimte om niet overal een antwoord op te hebben. Ruimte om het mysterie te laten beStaan.

We hoeven het Leven ook helemaal niet te beoordelen. Het Leven vraagt ons niet of wij vinden dat het eerlijk is. Het Leven hoeft zichZelf niet te verdedigen. Het Leven hoeft niet te voldoen aan onze ideeën over hoe dingen zouden moeten zijn. Een geboorte. Een ontmoeting. Een afscheid. Een ziekte. Een onverwachte wending. Een liefde die komt. Een liefde die gaat. Een dag waarop alles vanzelf lijkt te stromen. Een dag waarop niets lijkt te kloppen.

Wij geven er namen aan. We maken onderscheid tussen goed en slecht, eerlijk en oneerlijk, gewenst en ongewenst.

Maar onder al die menselijke interpretaties blijft iets eenvoudigs Aan-Wezig. Het Leven. Niet eerlijk. Niet oneerlijk. Niet goed. Niet fout.

Het Leven Is.

Hierin ligt een diepe vorm van Vrede.

Niet in het begrijpen van alles wat gebeurt, maar in het loslaten van de behoefte om het geHeel te kunnen begrijpen.

We hoeven het Leven niet te kennen om het te leven. We hoeven het mysterie niet op te lossen om erin Aan-Wezig te Zijn.

En misschien mogen we, juist wanneer we het even helemaal niet begrijpen, zachtjes zeggen:

Ik zie slechts een klein stukje.

Ik weet het niet.

En toch is het Leven hier.

Het Leven is niet eerlijk.
Het Leven is niet oneerlijk.
Het Leven Is.

Het Leven hoeft niet eerlijk te zijn om volmaakt te zijn. Wij zien slechts een fragment; het Leven omvat het geHeel. Daarom hoef ik niet te begrijpen waarom het Is zoals het Is. Ik hoef alleen maar te erkennen: het Leven Is.

L.

L.