Soms is alleen zijn een vorm van Thuiskomen

 Soms is alleen zijn een vorm van Thuiskomen

We zijn zo gewend geraakt aan het af-stem-men op anderen. Op wat iemand nodig heeft. Op wat er van ons wordt verwacht. Op wie we kunnen helpen, troosten, dragen of dienen.

Zeker wanneer je iemand bent die van nature veel voelt en veel geeft, kan het gemakkelijk gebeuren dat je voortdurend met je aandacht buiten jeZelf bent. Je voelt de ander. Je hoort de ander. Je draagt misschien zelfs iets van de ander.

En ergens onderweg vergeet je jeZelf. Niet omdat je niet van jezelf houdt. Maar omdat zorgen voor anderen soms zo vanzelfsprekend is geworden dat je niet meer merkt dat ook jij iets nodig hebt.

Daarom is het soms zo belangrijk om all-één te Zijn. Niet omdat je mensen niet nodig hebt. Ook niet omdat je je wilt afsluiten. En ook niet omdat Eénheid met anderen onbelangrijk is. Maar omdat echte Eénheid met een ander begint bij de Heel-heid in jeZelf.

Even niets hoeven

All-één Zijn kan een vorm van rust zijn. Een moment waarop niemand iets van je nodig heeft. Waarop je niet hoeft te antwoorden, te zorgen, te begrijpen of Aan-Wezig te Zijn voor iemand anders. Je hoeft even niets te dragen. Je mag gewoon Zijn.

Meestal merk je dan pas hoe moe je eigenlijk bent. Hoeveel prikkels je hebt opgenomen. Hoeveel e-moties je hebt meegedragen die niet eens van jou waren. Hoe lang je al bezig bent geweest met het Wel-Zijn van anderen.

Wanneer je all-één bent, kan er iets heel eenvoudigs naar boven komen:

Wat heb ík eigenlijk nodig?

Niet: wat heeft mijn partner nodig? Niet: wat verwacht mijn gezin? Niet: wat kan ik nog betekenen voor een ander?

Maar:

Wat heb ik nodig? Waar verlang ik naar? Waar word ik rustig van? Waar zegt mijn lichaam ja tegen? Waar zegt mijn hart nee tegen?

Dat zijn geen egoïstische vragen.

Het zijn vragen die je helpen om Thuis te blijven bij jeZelf.

Ook de gever heeft een plek nodig om te rusten

Mensen die veel zorgen en dienen, vergeten dit soms. Ze kunnen zo gewend raken aan geven dat ontvangen bijna ongemakkelijk voelt. Ze zijn er voor iedereen, maar vergeten dat ook zij gedragen mogen worden. Ze luisteren naar iedereen, maar vergeten naar zichZelf te luisteren. Ze geven ruimte aan de gevoelens van anderen, maar nemen nauwelijks ruimte voor hun eigen gevoelens.

En toch kun je niet eindeloos blijven geven vanuit een Bron die je Zelf niet meer bezoekt. Ook een bron heeft Stilte nodig. Ook een hart heeft rust nodig. Ook degene die Licht probeert te brengen, mag zich af en toe terugtrekken uit de wereld en gewoon weer in zijn of haar eigen Licht gaan zitten.

Terug naar de Bron

All-één Zijn Is meer dan alleen rust nemen. Het een spirituele oefening. Een terugkeren. Van buiten naar binnen. Van alle stemmen om je heen naar de Stille ruimte in jeZelf. Van moeten naar Zijn. Van zorgen naar ont-vangen.

In die Stilte hoef je jeZelf niet opnieuw uit te vinden. Je hoeft ook niets te bereiken. Je hoeft niet “meer spiritueel” te worden. Je hoeft alleen maar Aan-Wezig te Zijn.

En wanneer je lang genoeg Stil wordt, kan het zijn dat je opnieuw iets voelt wat er al die tijd was:

De verbinding met de Bron.

DeZelfde Stilte waaruit je gekomen bent. DeZelfde Liefde die niet af-hankelijk Is van wat je doet.
DeZelfde Aan-Wezig-heid die er ook Is wanneer je niemand helpt, niemand redt en niemand gelukkig probeert te maken.

Je hoeft niets te doen om die verbinding te verdienen. Je hoeft alleen maar terug te keren.

Alleen Zijn is niet hetzelfde als alleen staan

Er is een verschil tussen eenzaamheid en all-één-Zijn.

Eenzaamheid kan voelen als afgesneden zijn van Eénheid.

All-één-Zijn kan juist een terugkeer naar Eénheid zijn.

Naar jeZelf. Naar je lichaam. Naar je hart. Naar de Stilte. Naar het Leven.

En vanuit die Eénheid kun je later weer Werkelijk naar de ander toe bewegen. Niet vanuit leegte. Niet omdat je iets nodig hebt van de ander. Niet omdat je jeZelf verliest in het zorgen. Maar omdat je weer vol genoeg bent om te geven zonder jeZelf daarbij te ver-laten.

Voor mij is dit één van de mooiste vormen van liefde:

Niet altijd beschikbaar zijn voor iedereen, maar ook beschikbaar blijven voor jeZelf.

Dus als je vandaag behoefte voelt om je even terug te trekken, luister daar dan naar. Zet je telefoon uit. Ga wandelen. Drink rustig een kop thee. Luister naar muziek. Zit in Stilte. Doe niets.

En laat de wereld even wachten. Niet omdat de wereld je niet nodig heeft. Maar omdat jij jeZelf ook nodig hebt.

Keer terug naar jeZelf. Keer terug naar de Stilte. Keer terug naar de Bron.

En ont-dek misschien opnieuw dat je nooit werkelijk weg bent geweest.

Wie steeds naar buiten geeft, mag soms naar binnen keren, om in de Stilte weer te ontvangen wat hij of zij zo vrijelijk aan anderen geeft.

Soms is thuiskomen bij jezelf het meest liefdevolle wat je een ander kunt geven.

L. 

L.