Doorgaan naar hoofdcontent

Wanneer je niet meer hoeft te weten of je op de juiste weg bent

 Wanneer je niet meer hoeft te weten of je op de juiste weg bent

Ver-Trouw-en begint daar waar de behoefte aan zekerheid eindigt.

L. 

Er is iets merkwaardigs aan een spirituele weg.

Hoe meer je bewust wordt, hoe meer je soms wilt weten of je het wel goed doet.

Ben ik op mijn pad? Maak ik de juiste keuzes? Is dit wat het Leven van mij vraagt? Is deze ont-moeting bedoeld voor mijn groei? Ben ik voldoende in liefde? Ben ik voldoende bewust?

Alsof er ergens een onzichtbare handleiding bestaat en wij die maar hoeven te vinden.

We mogen de behoefte om te weten of we het goed doen, loslaten.

Want ook spiritualiteit kan ongemerkt een nieuwe vorm van controle worden.

We kunnen zo graag bewust willen leven dat we voortdurend naar onszelf kijken om te beoordelen hoe bewust we zijn. We kunnen zo graag vanuit liefde willen leven dat we onszelf veroordelen wanneer we boos, gekwetst of bang zijn.

We kunnen zelfs proberen om onze eigen ontwikkeling te controleren.

Maar wie is het eigenlijk die controleert? En wie bepaalt wat "goed" is?

Misschien hoeft het leven helemaal niet voortdurend door ons beoordeeld te worden. Een boom vraagt zich ook niet af of hij wel op de juiste manier groeit. Hij groeit. Niet sneller omdat hij vindt dat hij verder zou moeten zijn. Ook niet trager omdat hij bang is om fouten te maken. Hij volgt eenvoudigweg het Leven dat door hem heen beweegt.

Hier mogen wij iets van leren. 

Dat betekent niet dat we nooit hoeven te reflecteren. Natuurlijk kunnen we verantwoordelijkheid nemen voor hetgeen we doen. We kunnen kijken naar onze patronen, onze reacties, onze pijn. We kunnen onszelf eerlijk ont-moeten.

Maar er is een verschil tussen bewust Aan-Wezig Zijn en voortdurend jezelf controleren. Tussen voelen en analyseren. Tussen leven en voortdurend beoordelen of je wel goed aan het leven bent.

Ware overgave betekent niet dat je weet waar je naartoe gaat. Het betekent juist dat je kunt blijven bewegen zonder het te weten. Dat je leeft zonder garanties. Dat je een deur sluit zonder te weten welke deur daarna opengaat. Dat je iemand liefhebt zonder te weten hoe lang jullie samen zullen lopen. Dat je een andere richting inslaat zonder te kunnen bewijzen dat dit de juiste is.

Dit is precies waar ver-Trouw-en begint.

Niet wanneer je eindelijk zekerheid hebt. Maar wanneer je beseft dat je geen zekerheid nodig hebt om Aan-Wezig te Zijn bij wat zich nu aandient.

We willen zo graag weten. Weten waarom iets gebeurt. Weten wat iets betekent. Weten waar het naartoe gaat. Weten of iemand in ons leven hoort. Weten wat onze volgende stap moet zijn.

Maar het Leven vertelt zelden het hele verhaal. Het geeft meestal alleen de volgende zin. En dat is genoeg.

Je hoeft het hele pad niet te kunnen zien om de volgende stap te zetten. Je hoeft niet te weten waar je over een jaar zult staan. Je hoeft niet te weten of deze keuze uiteindelijk "de juiste" zal blijken. Je hoeft zelfs niet te weten wie je aan het worden bent.

Want er is niets wat je hoeft te worden. Je mag steeds meer loslaten wat je dacht te moeten zijn.

En dan ont-staat er iets Wonder-lijks. Een ruimte waarin je niet langer voortdurend bezig bent met jezelf te verbeteren, te beoordelen of te begrijpen.

Een ruimte waarin je gewoon Aan-Wezig bént. Met wat er nu is. Met de vreugde. Met de twijfel. Met de liefde. Met de pijn. Met alles wat je vandaag nog niet begrijpt.

Dat is geen stilstand. Dat is Leven.

Spirituele volwassenheid betekent niet dat je steeds meer antwoorden hebt. Het betekent dat je steeds minder bang bent voor vragen waarop je het antwoord niet kent.

Dat je kunt zeggen:

Ik weet het niet.

En daar niet onmiddellijk iets van hoeft te maken. Geen verklaring. Geen oordeel. Geen spirituele betekenis.

Gewoon:

Ik weet het niet.

En toch ben ik hier.

Ik adem. Ik voel. Ik leef.

En ergens diep vanbinnen is er iets dat niet hoeft te weten waar dit allemaal naartoe gaat.

Iets dat ver-Trouwt. Niet omdat het de toekomst kent. Maar omdat het dit moment Vol-ledig kan ont-moeten.

Dát Is wel Vrijheid. Niet weten dat je op de juiste weg bent. Maar ont-dekken dat je nergens anders hoeft te Zijn dan hier.

Vrijheid is niet weten dat je op de juiste weg bent. Vrijheid is weten dat je nergens anders hoeft te zijn dan hier.

L.

L. 


 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Ook het duister bevat Licht

 Ook het duister bevat Licht De dualiteit toont zich meer en meer. Vooral op social media. En dat terwijl de dualiteit eigenlijk niet eens bestaat.  Vanuit de Bron gezien is alles 1. Er is geen dualiteit, geen goed of slecht, geen juist of onjuist, geen licht of donker.  Er is enkel Licht en de afwezigheid van Licht. Er is enkel Waarheid en de afwezigheid van Waarheid. Er is enkel Liefde of de afwezigheid van Liefde. Ook het duister bevat Licht, meer afwezigheid van Licht dan aanwezigheid van Licht maar er is Licht.  Het is perfect mogelijk om meer Licht in de duisternis te brengen door te kijken op welke manier je je ermee verbindt. Schijn met je Lichtbron daar waar te weinig Licht aanwezig is, en je zal alleen Licht zien.  Sterf vooraleer je doodgaat. Zo is je Ziel vrij, ook op aarde. Onderzoek hoe je jeZelf met wat verbindt. Waar Liefde is, kan geen angst zijn. Ook niet in de afwezigheid van Licht. Want de onvoorwaardelijke Liefdes- en Lichtbron zit in jeZelf...

Thuiskomen vóór je sterft

Thuiskomen vóór je sterft Het verbaast me steeds opnieuw... Hoeveel mensen waaronder coaches, therapeuten, rouwbegeleiders, ... ervan uitgaan dat je pas écht "Thuis" bent wanneer je het aardse, fysieke bestaan verlaat. Alsof het lichaam een obstakel is dat eerst moet verdwijnen.  Maar wat als dit helemaal niet waar is? Wat als Thuiskomen ook hier mogelijk is - terwijl je leeft, ademt, voelt, struikelt en opnieuw opstaat?  Want zodra je werkelijk Thuis komt in jeZelf, maakt het uiteindelijk niet meer uit of je nog een fysiek lichaam hebt of niet. Dan weet je gewoon: de Bron zit niet ergens buiten jou. Niet pas bereikbaar na de dood. De Bron leeft in jou. Dit In-Zicht verandert alles.  Veel mensen hopen - bewust of onbewust - dat sterven een soort ontsnapping zal zijn. Een einde aan pijn, verwarring, verdriet of innerlijke strijd. Maar een fysieke dood lost geen innerlijke afscheiding op. Wat niet geheeld werd in bewust-Zijn, verdwijnt niet zomaar omdat het lichaam verdwijn...

On-voor-waarde-lijk

Het is zó mooi te ervaren dat wanneer je Echte Onvoorwaardelijke Liefde geeft, je dat ook 'gewoon' terug krijgt, terwijl je het daar zelfs niet eens voor doet want dan zou het niet meer onvoorwaardelijk zijn. L.