Wanneer je vergeet dat je een rol speelt

 Wanneer je vergeet dat je een rol speelt

When you play roles, you are unconscious.

Eckhart Tolle

We spelen allemaal rollen.

We zijn partner. Ouder. Kind. Vriend. Collega. Ondernemer. Zorgende. Sterke. Kwetsbare. Degene die alles regelt. Degene die altijd klaarstaat.

En op zich is daar helemaal niets mis mee. Het leven vraagt nu eenmaal van ons dat we verschillende rollen aannemen. We gedragen ons anders tegenover een kind dan tegenover onze partner. We hebben een andere verantwoordelijkheid op ons werk dan thuis. Rollen zijn onderdeel van het mens-zijn.

Maar Eckhart Tolle wijst hier op iets veel subtielers.

Het probleem ontstaat niet wanneer we een rol spelen. Het probleem ontstaat wanneer we vergeten dat we een rol spelen.

Want op het moment dat ik geloof dat mijn rol werkelijk is wie ik ben, ont-staat identificatie.

Dan wordt “ik ben moeder” iets anders dan “ik vervul de rol van moeder.”

“Ik ben degene die altijd voor anderen zorgt.”

“Ik ben de sterke.”

“Ik ben het slachtoffer.”

“Ik ben degene die gelijk heeft.”

“Ik ben degene die het allemaal moet oplossen.”

En voor we het beseffen, leven we niet langer vanuit wat Werkelijk Aan-Wezig Is, maar vanuit een beeld dat we over onszelf hebben opgebouwd. We verdedigen onze rol. We beschermen haar. We willen dat anderen haar bevestigen. En wanneer iemand iets zegt of doet wat niet past binnen dat beeld, voelen we ons persoonlijk geraakt. Maar wie wordt er eigenlijk geraakt?

De rol kan geraakt worden

Voor mij is dit één van de meest be-Vrij-dende inzichten van non-dualiteit:

Wat Werkelijk Is, hoeft niet verdedigd te worden.

De persoon kan zich aangevallen voelen. Het ego kan zich gekrenkt voelen. Een bepaald zelfbeeld kan instorten. Maar BewustZijn zelf wordt niet gekwetst. Dat wat jij in Essentie bent, hoeft geen gelijk te krijgen. Het hoeft niet gezien te worden als een goede moeder, een goede partner, een spiritueel mens of een liefdevol mens.

Het Is. Zonder titel. Zonder verhaal. Zonder rol.

En misschien is dat ook waarom het zo vermoeiend kan zijn om voortdurend een bepaalde versie van onszelf in stand te houden. We zijn niet alleen bezig met leven. We zijn bezig met iemand zijn. Iemand die sterk is. Iemand die aardig is. Iemand die succesvol is. Iemand die spiritueel is. Iemand die altijd vanuit Liefde handelt. Zelfs dat laatste kan een rol worden.

Want ook “ik ben degene die Liefde brengt” kan ongemerkt een identiteit worden die we moeten beschermen. Terwijl Liefde helemaal niemand nodig heeft om haar te spelen.

Niet de rol loslaten, maar de identificatie

Dit betekent niet dat we onze rollen moeten opgeven.

Je hoeft geen moeder minder moeder te laten zijn. Je hoeft je werk niet op te geven. Je hoeft niet minder betrokken te zijn bij de mensen van wie je houdt.

Het gaat niet over afstand nemen van het leven. Het gaat over niet langer geloven dat de rol jouw volledige identiteit is.

Je kunt een partner zijn en tegelijkertijd weten dat je méér bent dan die rol. Je kunt voor iemand zorgen en tegelijkertijd voelen dat jij niet degene bent die alles hoeft te dragen. Je kunt boos zijn zonder te geloven: ik bén een boos mens. Je kunt verdriet ervaren zonder te concluderen: ik bén verdrietig. De e-motie beweegt door je heen. De rol wordt gespeeld. Het Leven beweegt. En daarachter, of misschien beter gezegd daarin, is er iets dat niets hoeft te spelen.

Wie ben je wanneer je niets hoeft te zijn?

Dit is een mooie vraag om jezelf af en toe te stellen.

Wie ben ik wanneer ik niemand hoef te zijn? Niet de partner. Niet de ouder. Niet de helper. Niet de wijze. Niet degene die gelijk heeft. Niet degene die het goed doet.

Wie ben ik wanneer al die labels even wegvallen?

Er kan dan een Stilte ont-staan. Een ruimte waarin niets bewezen hoeft te worden.

En misschien ont-dek je daar iets wat altijd al Aan-Wezig was. Geen nieuwe identiteit. Geen betere versie van jezelf. Maar simpelweg BewustZijn. Dat wat alles waarneemt. Dat waarin gedachten komen en gaan. Dat waarin e-moties verschijnen en verdwijnen. Dat waarin rollen worden gespeeld.

Ont-Waken is dan ook niet zozeer het vinden van de perfecte rol. Maar het wakker worden tijdens het spelen ervan. Je bent moeder maar je bént niet alleen moeder. Je bent partner maar je bént niet alleen partner. Je bent mens maar zelfs het idee “ik ben deze persoon” verschijnt binnen iets wat groter is dan die persoon.

Dus speel je rol. Heb haar lief. Neem haar serieus wanneer dat nodig is. Maar geloof haar niet wanneer ze zegt: “Dit is wie jij bent.”

Want misschien ben jij niet de rol die je speelt. Misschien ben jij datgene waarin de hele voorstelling plaatsvindt. En wanneer je dat begint te zien, hoeft het leven niet langer zo zwaar gedragen te worden. Dan mag je gewoon meespelen. Vol-ledig. Liefdevol. Menselijk. Ont-Waakt.

Je bent niet de rol die je speelt. Je bent het Bewustzijn waarin de rol verschijnt. Speel haar met heel je hart, maar vergeet nooit wie je bent wanneer het doek valt.

L.

L.