Wanneer Liefde voorwaarden krijgt, wil het ego het Leven besturen

 Wanneer Liefde voorwaarden krijgt, wil het ego het Leven besturen

Er is een verschil tussen Liefde geven en Liefde geven op voorwaarde. Een verschil dat soms zo subtiel is dat we het zelf niet meteen herkennen. We kunnen zeggen: “Ik hou van je, maar alleen als je mij begrijpt.” “Ik wil onze vriendschap behouden, maar dan moet je wel anders gaan denken.” “Ik ben er voor jou, zolang jij er ook voor mij bent op de manier die ik nodig heb.”

Op het eerste gezicht lijken dit misschien redelijke verlangens. We hebben allemaal behoeften, grenzen en verlangens naar wederkerigheid. En natuurlijk mogen we voelen wat voor ons klopt. Maar ergens tussen een grens en een voorwaarde ligt een Wezenlijk verschil.

Een grens zegt: “Dit is wat voor mij klopt. Hierin kan ik Aan-Wezig blijven, en hierin niet.”

Een voorwaarde zegt: “Om mijn Liefde of vriendschap te kunnen ontvangen, moet jij eerst worden zoals ik vind dat je zou moeten zijn.”

En precies daar begint iets te verschuiven.

Wie neemt hier de regie?

Wanneer we voorwaarden stellen aan onze Liefde, vragen we de ander eigenlijk om de regie van het Leven in eigen handen te nemen. We vragen hem of haar om iets te veranderen, iets te begrijpen, een bepaalde keuze te maken of zich op een bepaalde manier te gedragen, zodat wij onze Liefde kunnen blijven geven. Maar wie heeft ooit gezegd dat het Leven zich naar onze voorwaarden moet voegen? Het Leven beweegt. Het Leven ont-vouwt Zich. Het Leven brengt mensen samen, laat hen groeien, brengt hen soms uit elkaar en opent soms wegen die we zelf nooit hadden kunnen bedenken. Wij kunnen het Leven niet vastleggen in een contract van verwachtingen.

En toch proberen we dat soms. Niet altijd bewust. Niet altijd vanuit slechte bedoelingen. Soms juist vanuit angst. Angst om iemand te verliezen. Angst om niet begrepen te worden. Angst om alleen te staan. Angst dat de ander een keuze maakt die niet overeenkomt met wat wij voor ogen hebben.

En dan ont-staat de gedachte: “Als jij dit niet verandert, kan ik jou niet meer Liefhebben.”

Maar is dat werkelijk Liefde? Of is het de behoefte van het ego om het Leven onder controle te houden?

Liefde is geen onderhandeling

Ware Liefde hoeft niet te onderhandelen over haar bestaan. Dat betekent niet dat we alles moeten goedkeuren. Het betekent niet dat we onsZelf moeten verlaten om een vriendschap te behouden. Het betekent niet dat we in een relatie moeten blijven waarin we voortdurend gekwetst worden. En het betekent evenmin dat we onze waarheid moeten inslikken om de ander niet kwijt te raken.

Liefde kan heel helder zijn. Liefde kan zeggen: “Dit gedrag doet mij pijn.” “Hierin kan ik niet langer meegaan.” “Ik kies ervoor om wat meer afstand te nemen.”

Maar Liefde hoeft daar niet aan toe te voegen: “En jij moet veranderen, anders verdien je mijn Liefde niet meer.”

Dat laatste maakt van Liefde een beloning. Een beloning die de ander krijgt wanneer hij voldoet aan onze verwachtingen. En zodra Liefde een beloning wordt, is ze niet langer vrij. Dan is er een uitwisseling ontstaan. Ik geef jou mijn Liefde, als jij mij geeft wat ik nodig heb. Ik blijf jouw vriend, als jij denkt zoals ik denk. Ik blijf dichtbij, als jij je gedraagt zoals ik verlang.

Maar dat is geen overgave aan het Leven. Dat is het Leven proberen te besturen.

Het verschil tussen een grens en een poging tot controle

Een grens komt voort uit helderheid. Een voorwaarde komt vaak voort uit gehechtheid aan een gewenste uitkomst.

Dat verschil is niet altijd zichtbaar in de woorden die we gebruiken. Het zit in de Inner-lijke beweging erachter.

Wanneer ik zeg: “Ik kan in deze vriendschap niet langer op dezelfde manier Aan-Wezig Zijn,” dan erken ik wat voor mij waar is. Ik neem verantwoordelijkheid voor mijn eigen AanWezig-heid. Ik probeer niet de ander te veranderen. Ik luister naar wat het Leven mij laat zien en handel daarnaar.

Maar wanneer ik zeg: “Ik kan alleen nog jouw vriend zijn als jij eerst begrijpt wat je verkeerd doet,” dan leg ik mijn Inner-lijke Vrede in handen van de ander. Ik maak mijn Liefde afhankelijk van een verandering die buiten mijn macht ligt. En daarmee geef ik de ander niet alleen de verantwoordelijkheid voor mijn geluk. Ik vraag hem of haar ook om het Leven te forceren. Want misschien is het Leven op dit moment niet bezig om de ander te laten begrijpen wat ik begrijp. Misschien is het Leven bezig om iets anders te ont-vouwen. Misschien is er een les die ik nog niet zie. Misschien is er een afstand die nodig is. Misschien is er een ontmoeting die pas later mogelijk wordt. Of misschien is de vriendschap in haar huidige vorm eenvoudigweg tot een einde gekomen. Niet omdat Liefde verdwenen is. Maar omdat het Leven verder beweegt.

Het ego wil een uitkomst. Het Leven kent alleen ontvouwing.

In de taal van Dr. David Hawkins kunnen we zeggen dat het ego voortdurend probeert de uitkomst te beheersen. Het wil zekerheid. Het wil weten waar het aan toe is. Het wil dat de ander verandert, dat de relatie behouden blijft, dat alles klopt met het beeld dat het in gedachten heeft. Maar de Werkelijkheid laat zich niet door het ego vastleggen.

Het Leven is niet bezig onze persoonlijke agenda uit te voeren. Het Leven ont-vouwt Zich vanuit een intelligentie die veel ruimer is dan het beperkte perspectief van het denken.

Ramana Maharshi wijst ons steeds opnieuw terug naar de vraag: “Wie ben ik?” Niet: wie ben ik in deze relatie? Niet: wie ben ik als de ander mij begrijpt? Niet: wie ben ik wanneer mijn vriendschappen blijven bestaan?

Maar: Wie ben ik vóór al deze rollen, verwachtingen en verhalen?

Wanneer we Werkelijk rusten in het Zelf, hoeft Liefde niet langer iets te verkrijgen. Dan is Liefde niet afhankelijk van de reactie van de ander. Dan kan Liefde Aan-Wezig zijn zonder te eisen. Zonder te trekken. Zonder vast te houden. Zonder het Leven te vertellen hoe het zou moeten verlopen.

Liefde kan blijven, ook wanneer de vorm verandert

Soms denken we dat we iemand alleen kunnen Liefhebben wanneer die persoon dichtbij blijft. Wanneer er contact is. Wanneer er wederzijds begrip is. Wanneer de vriendschap blijft bestaan zoals ze was. Maar misschien verwarren we dan de vorm met de Essentie. De vorm kan veranderen. De frequentie van contact kan veranderen. De nabijheid kan veranderen. Een vriendschap kan een andere vorm aannemen, of zelfs eindigen.

En toch hoeft dat niet te betekenen dat Liefde verloren is gegaan. Liefde is niet hetzelfde als een bepaalde relatievorm. Liefde is niet hetzelfde als voortdurend contact. Liefde is niet hetzelfde als het eens zijn.

Wanneer we dat beginnen te zien, ontstaat er ruimte. Niet de ruimte waarin we de ander loslaten omdat hij niet meer aan onze voorwaarden voldoet. Maar de ruimte waarin we er-ken-nen: “Ik hoef jou niet te veranderen om Liefde te kunnen voelen.” “Ik hoef niet te bepalen hoe onze verbinding eruit moet zien.” “Ik hoef het Leven niet te forceren.”

Wat als ik de regie teruggeef aan het Leven?

Misschien begint het bij een eenvoudige Inner-lijke verschuiving. Van: “Wat moet de ander doen zodat ik Liefde kan blijven geven?”

Naar: “Wat vraagt het Leven nu van mij?” Misschien vraagt het om nabijheid, afstand, een eerlijk gesprek. Misschien om Stilte of een grens. Of misschien om helemaal niets te doen.

En wellicht is dat laatste wel het moeilijkste. Niets doen. Niet trekken. Niet duwen. Niet proberen de ander alsnog tot een inzicht te brengen. Niet proberen een uitkomst te verkrijgen die ons geruststelt.

Maar Aan-Wezig blijven. In de Stilte. In het Ver-Trouw-en. In de wetenschap dat het Leven niet tegen ons is. Ook wanneer het niet verloopt zoals wij hadden gehoopt.

Liefde laat het Leven vrij

Ware Liefde zegt niet: “Ik hou van jou, zolang jij mijn verwachtingen vervult.”

Ware Liefde zegt: “Ik zie jou. Ik erken jouw vrijheid. Ik hoef jou niet te maken tot iemand die jij volgens mij zou moeten zijn.”

Dat betekent niet dat we alles samen moeten blijven doen. Het betekent niet dat we onszelf moeten wegcijferen. Het betekent niet dat we iedere verbinding koste wat kost moeten behouden. Het betekent dat we de verantwoordelijkheid voor onze eigen weg niet bij de ander leggen. En dat we de ander niet vragen om het Leven te forceren, zodat wij ons veilig kunnen voelen.

Want Liefde is Vrij. Liefde laat Vrij. En wat Werkelijk Vrij is, hoeft niet vastgehouden te worden.

Hier zit een uitnodiging: Niet langer proberen het Leven te besturen vanuit het ego. Maar terugkeren naar de Aan-Wezigheid waarin het Leven zichZelf ont-vouwt. Zonder voorwaarden. Zonder verzet. Zonder de noodzaak om te weten hoe het verder moet. Want het Leven weet. En Liefde hoeft niets anders te doen dan Liefde te Zijn.

The truth is not something you can possess. It is something you are.

 Ramana Maharshi

Liefde hoeft het Leven niet te forceren. Liefde vertrouwt het Leven toe wat het Leven zelf wil ontvouwen.

L.

L.